Filistin baharı

1948''i unutma! Yaklaşık 25 yıldır, bu tarihi zihnimin bir köşesine not etmiş durumdayım: 1948''i unutma!

Kadim Filistin toprakları üzerinde kurulan İsrail devletinin, lütufkârları tarafından bile kontrol edilemez bir güç haline gelebileceğini acaba ''kutsal'' destekçiler de öngörmüş müydü; sanmam.

Aradan geçen 63 yıl boyunca dünyanın yörüngesini bile değiştirecek bir güçle her an, her gün semiren, semirdikçe daha da acımasızlaşan İsrail, kendi varlığını pekiştirmek için bütün sebeplerini terör üzerine kurdu. Dünyanın dengesini sarsan insanlık dışı tüm eylemlerin altında Tel Aviv''i ve dolayısıyla MOSSAD''ı arar olduk. Yani çevremizde olup biten her şey, - kendi coğrafyamızı ilgilendirsin ya da ilgilendirmesin- ''Büyük İsrail Projesi''ni –yalama olsa da tek Siyonizm gerçeği- gerçekleştirmek üzere atılan adımların bir parçası…

***

Önceleri, insanı merkeze alarak meseleye bakmayı denedim. Yani, ''hümanite'' dediğimiz şeye sığınarak, ötelemeden ve sadece insana odaklanarak…

İsrailli bir annenin gözyaşının, Filistinli bir anneninkiyle aynı olduğuna; Ramallah''ta ağlayan bir çocukla Ashdod''da acı çeken bir bebeğin aynı derecede mutsuz olduğuna inanmaya çalıştım.

Ta ki, Mavi Marmara Gemisi''ne düzenlenen alçak/korsan saldırıya kadar…

***

Kudüs için kâbus gördüm, çokca şiir yazdım… Ramallah için, Sabra için, Şatilla için… Sanki bir tarafım koptu, babasıyla birlikte saklandığı çöp bidonunun arkasında İsrail keskin nişancılarının kurşunlarına hedef olan Muhammed''in şehadetini canlı yayında izlerken…

İnsan olmaktan utanmaklığımın nedeni oldu.

Sanki uzansam, yaşadığım coğrafyadaki bir sürü yanlışlığı düzeltebilecek kudrete sahipmişim de herkes gibi ben de bu insanî ödevden kaçıyormuşum gibi geldi…

***

Şimdi bir ''Arap Baharı'' yaşanıyor. Tunus''ta başlayan, Mısır, Libya, Yemen, Bahreyn ve ardından Suriye''yi saran bu yeni dalga, bölgeyi yeniden dizayn etmek isteyenlerin bir projesi olduğu kadar, dipten gelen bir aydınlanma/yenilenme isteğinin de tezahürü…

Libya ve Suriye''de neler olacak, bunu kestirmem mümkün değil ancak normalleşme ve insanîleşme isteğinin önündeki putların eninde sonunda bir bir yıkılacağına iman ediyorum.

***

Birkaç gün önce çok önemli bir gelişme yaşandı bu topraklarda. Filistin''in iki kardeş bölgesi yıllarca birbirinin gözünü oymaktan vazgeçti ve el sıkıştı. Gazze ve Batı Şeria, yani Hamas''la El Fetih, kem gözlerin şaşkın ve öfkeli bakışları altında kucaklaştı. İyi de oldu. İster Arap Baharı, isterse kemiğe dayanan İsrail zulmüne tepki olsun, bu gelişme, Filistin trajedisinin mutlu bir geleceğe doğru çözüm isteği olarak not edildi.

Felaket Günü''nün (Nakba) yaralarını sarmaya elbette yetmeyecek bu gelişme, ancak, en azından kardeşin kardeşe namlu doğrulttuğu günlerin geride kalacağına dair ümitleri yeşertti. Yani düşmana karşı tek yürek olmanın hiç de zor olmadığını gösterdi.

***

Bu gelişme, “Oğlum kalemlerini, boya kutusunu önüme koyuyor/ Bir yurt çizmemi istiyor benden/ Fırça titriyor elimde/ Ağlayarak düşüyorum” diyerek yıllarca inleyen

Nizar Kabbani''ye, “Yitireceğim belki de her şeyimi/ Satacağım giysilerimi belki de…/ Belki de çıplak kalacağım, aç kalacağım/ Ama hiçbir zaman oturmayacağım pazarlığa seninle/ Ey güneşin düşmanı/ Sıkacağım dişimi dayanacağım/ Son damlasına kadar kanımın” diye haykıran Semih El-Kasım''a umut ışığı göndermiş oldu.

***

Bütün yaşananları, “Ağladım tükendi gözyaşım ağladım/ Ağladım mumlar bitti ağladım namaz kıldım” derinliğinde hatırlamak istiyorum bundan böyle, tüm İslam coğrafyası gibi…

Eylül''de, Filistin gönderlerinde ''tek Filistin'' bayrağı dalgalanırken, çiçekli tepelerde, zeytin ağaçlarının gölgesinde gidenleri şükranla ve fatihalarla yad edip, bugünkülere sabır ve ''akıl'' dileyerek, geleceğe kalanlara da bu mübarek topraklara daha çok, daha sıkı, daha cesur sarılmaları için yepyeni şiirler söylemek istiyorum.