Taksim'e çıkma ısrarı iyi niyetli değil

Bence burada bir tersyüz edilme hali var. Yani özne ile nesne yer değiştirmiş durumda. 1 Mayıs özne, Taksim nesne olması gerekirken, Taksim özne, 1 Mayıs nesne olmuş durumdadır. Bu yaklaşım 1 Mayıs'ı ikincilleştirmekte ve bir anlamda önemsizleştirmektedir. Burada olan "alan fetişizmi ve kutsaması" yapılmaktadır. Bu durum, 1 Mayıs'ta konuşmamız gereken sorunları konuşamaz hale getirmektedir bizi. Bunu aşmak gereki-yor bence. 1 Mayıs'ın Taksim'de kutlanması ne 1 Mayıs'a şeref katar, ne 1 Mayıs'ın şerefini eksiltir. Önemli olan mekân değil, kutlama biçimimiz ve vereceğimiz mesajlardır. Önemli olan 1 Mayıs'ın işçiler için birlik ve beraberlik içinde kutlanmasıdır.

Çünkü 1 Mayıs'a kadar alan konusunu tartışıyoruz, 1 Mayıs'tan sonra da, eylemleri, istenmeyen görüntüleri, biber gazlarını konuşuyoruz. Bu ortamda, işçi sorunlarından, işsizlikten, kayıt dışı istihtamdan, taşeronlaşma, örgütlenme sorunu gibi işçilerin temel sorunlarını konuşabilir misiniz?

Bu ısrar, bazı sendikaların ısrarı ile değil, o sendika içinde bulunan bazı örgütlenmelerin diretmesi. Bir anlamda marjinal sol partiler içindeki polit büronun zorlaması. Her ne kadar burada adına "1 Mayıs tertip komitesi" dense de. Bunlar politbüro. Burada hedef, kendi tabanına "güçlüyüm, buradayım" mesajı vermek. Bir anlamda marjinal partiler, bazı dergiler çevresinde örgütlenen sol muhalefetin güç göstersine dönüşüyor. Ve geçmiş yıllarda gördük ki, bu grupların içine sızan kontrolsüz gruplar arkalarında istemediğimiz manzaralar bırakıyorlar.

Var. Biz bunu diğer sendikalara önerdik. 1 Mayıs'ı gerçek gündemi ile mesela bir stadyumda kutlayalım, normalleştirelim diye ama olmadı. Bundan anlıyoruz ki, bazı "anarşist" -ki, kendilerini öyle tanımlıyorlar- gruplar özellikle 1 Mayıs'ı Taksim dışında başka bir yere taşımak istemiyorlar. Bunlara iyi niyetli demek mümkün değil.

Evet çıkacağız. 1993'te de zor da olsa çıkmıştık. Taksim'in bizim içinde sembolik bir değeri var. Meşruiyeti var. Evet 1 Mayıs 1977'de ölenleri tabiî ki, analım ama üzeri örtülen bir dosyayı açalım istiyoruz. Sürmekte olan Ergenekon Davası bunun için bir imkân olacaktır. Bizim Taksim'e çıkışımız fetih için değil, “hukuk devleti istiyorum, daha çok özgürlük ve eşitlik istiyorum” talebi için olacak. Sivil irade için, barışçı kutlama için merkez yöneticilerimiz, şube başkanlarımız, işyeri temsilcilerive işçilerimizle Kazancı Yokuşu'na karanfiller bırakıp, ardından da Taksim Anıtı'na çelenk ko-yacağız. Biz 1 Mayıs'ın yasaklarla anılan, korku ve gerilim günü olmaktan çıkarılmasını ve emekçileri temsilen sendikaların Taksim'de mesaj vermelerinin önündeki engellemelerin kaldırılmasını istiyoruz.

Evet.

DİSK yalnız başına Taksim'e çıkamaz. Yalnız başına kutlamak üzere izin istese valilikten izin alabilir. DİSK, sendikaların dışında 50-60 irili örgütle birlikte hareket ediyor. Sorunu yaratan da o örgütler maalesef.

Türkiye'de 1 Mayıs'ın geleneği yok. Mustafa Kemal Atatürk 1924'de "Amele evlatlarımın, 1 Mayıs'nı kutlarım" diye açıklama yapıyor, 1925'de Takrir-i Sukun çıkınca 1 Mayıs'ı kutlayanlar yargılanıyor. Cumhuriyet tarihi boyunca 1 Mayıs sürekli bir korku nesnesi olmuş.

Hükümet tarafından atılan bu adım, sembolik olmanın ötesinde anlamlar taşıyor. Yani tek başına 1 Mayıs'ın tatil edilmesini değerlendirmek yetmez. Bu arada diğer demokratik açılımlarla birlikte değerlendirmek gerek bu kararı. Sayın Başbakan bu konuda dikkatli ve kararlı bir yol izledi.

Bu karar için, birilerinin "söke söke aldık", "diz çöktürdük" diye caka satmasına gerek yok. Başbakan, hükümet olduktan sonra her 1 Mayıs'ta çalışanların 1 Mayıs'ını kutladı. Burada şüphesiz amaç sadece 1 Mayıs'ı kutlamak değil. 1 Mayıs'ın travma yaşattığı bir toplum olarak sağdan gelen bir liderin, sol partilerin en güçlü olduğu zamanda bile gerçekleştiremediği bir düzenlemeyi gerçekleştirdi. Bu karar 12 Eylül düzeneninden gelen bir kararın ortadan kaldırılmasıdır. Bu, 12 Eylül'e sivil bir itirazdır. Kabul etmek gerekir ki, bu karar 1 Mayıs'ın kutlanması konusunda normalleşme yönünde önemli bir adımdır.