Tepesine yumruk yemek

Kimizaman öyle durumlarla karşılaşılır.

Yürürken insanın ayağı birden bir boşluğa rastlar. Nasıl olduğu bilinmez, tepe taklak yuvarlanır. Ya da daha kötüsü bir kuyuya yuvarlanır. Düşünebiliyor musun, her şey dümdüz, kendi halinde, kendi yolunda giderken biri ayağına çelme takıyor. Aslında onu görüyorsun, o da senin gibi biri... Dahası onunla tanıştığını, selamlaştığını düşünebilirsin: güvendesin, güvenlik içindesin. Esenlik seninle birliktedir.

İnsan kendi saffetinin içine gömülmüş yaşarken şeytanın nereden geleceğini aklına bile getirmez. Her şey cennetsi ortamın içinde, sevginin belirsiz huzurunda akışını sürdürmektedir. Orada bir ağaç vardır, ne olduğu seçilemeyen... Seninse üzerinde bir tembih bulunuyor: o ağaca yaklaşma! Ama o ağaç öylesine davetkâr bir salınışla hışırdıyor ki, belki o hışırtıyı yakından işitme iştiyakı seni oraya sürüklüyor. Ağaca belki dokunmak istiyorsun. Ağaç, birden, senin ona daha ilk dokunuşunda hayatının en sevgilisi, ilk sevgilisi haline dönüşüyor. Çağıran bakışlarıyla o da kendine yaklaşana kucak açıyor.

Alınyazısı böyledir: insan sürekli ikircikli durumda bulunur. Onun fıtratının gereğidir bu. Çünkü, bir, insan, yalnızca o, imkânlar dünyasının seçenekleriyle donatılmıştır. Ona "yaklaşma" dedikleri ağaç tam da onun yaklaşmak istediği bir cazibeye bürünmüştür. Böyle olmasaydı, zaten ona yaklaşıp yaklaşmamanın anlamı kalır mıydı?

Aylarca ağacın etrafında dönenip durur. Onu sınar. Acaba onun daveti sahici midir, değil midir? Karar veremez. Elini uzatır. Yeniden çeker. Bir daha uzatır. Hayır, yanılmıyordur. Ağaç ona bakıyor ve güzelim hışırtısıyla ona gel gel ediyor.

Belki rüyaya yatmayı deneyebilir. İstihareye göre amel edilmesi şart değilse de, olanaklar denenmek için var kılınmıştır. O da öyle yapar.

İradesinin son kırıntılarını da orada, ağacın gölgesinde heba ederek elini ağacın gövdesine sürmeye teşebbüs eder. Ağacın hışırtısı insancıl bir sese dönüşür: "Dokunma bana, dokunma bana! Benden uzak dur!"

Ağaç kendini inkâr ediyor.

"İyi de, sen değil miydin o güzelim hışırtınla beni gölgende oyalanmaya çağıran?"

"Hayır, o ben değildim. O, sendin. Sen, kendi iç sesini bana yakıştırmaya çalıştın. Ben, bir ağacım ve ebediyen burada ağaç olarak durmaya memurum. Devinip duran sensin. Bana kur yapmaya kalkışan sensin!"

İşte tepesine yumruğu yediği an odur! Artık kendini sessizliğe sürgün etmenin zamanıdır.

İsyan etmenin anlamı da kalmamıştır. Sonra neye isyan edecek ki! Kendi aldanmasına mı?..

Onu aldatan, ayartan ağaç değildi ki, ağaç da eninde sonunda bir bahaneydi...

Bütün bu olup bitenler ağaca küsmeyi gerektirmiyor. Ondan uzak durmayı da... Hele ona sırt çevirmeyi hiç...

Ağaç orada duracak. Ben burada duracağım. O, ulu, ılık, ıslak, davetkâr hışırtısıyla beni gölgesine çağırmaya devam edecek; bense her defasında hüsrana uğrayacağımı bile bile ona yönelmekten vazgeçmeyeceğim.

İnsanın bir kaderi var, bunu biliyoruz. Peki, ağacın bir kaderi olmadığını kim söylüyor?

Tepemize yumruğu yiye yiye bunu da öğreneceğiz. Hepimiz...