Geç kalmış bir öngörü

Meselenin vahametini halen anlayamayanlar var. Bu anlayamama durumunu da onlar açısından gayet doğal karşılıyorum.

Dünya ve yaşanılanlar salt rakamlardan ve istatistikî kavramlardan ne kadar anlayıp kavranabilirse, o kadar anlayıp kavrayabiliyorlar.

Tüm hadiseyi üç beş göstergeyle anlamaya çalışanların, yaşananlar hakkındaki vizyonları ve gelecek öngörüleri ne kadar tutarlı olabilir ki?

Yaşanan bu kadar gelişmeye rağmen halen rakam, endeks, parite saplantısından kurtulamayanların, rakamların aslında gerçeği göstermediğini ve gizlediğini anlamalarını beklemek nafile…

Küresel ekonomik krizin başlangıcından bu yana zaman zaman bu köşeden büyük resimde krizin birçok sosyal ve ekopolitik etkilerinin olacağına değinmeye çalışıyorum.

Tarihteki büyük hadiseleri ve değişimleri küçük olaylara bağlayanların ise, bunlara burun kıvıracağını en başından beri biliyorum.

Hâlbuki tarihsel süreç incelendiğinde; bütün siyasal krizlerin bir ekonomik çatışmanın sonrasında ya da ekonomik krizlerin ardından büyük siyasi krizlerin çıktığı görülecektir.

Krizin neden çıktığını anlayamayanlar krize karşı üretilen geçici çözümlerle oyalanadursun, ekonomik krizin sosyopolitik ve ekopoltik dönüşümü büyük bir hızla ilerliyor.

Küresel ekonomik krize zemin hazırlayan temel paradigmada hiçbir değişimin olmaması ve kârı maksimize etmenin her şeyin üstünde algılanması ise krize dair faturayı geniş kesimlere yayarak büyütüyor.

Bugün itibariyle kriz, borsaların şaşalı koridorlarından, piyasaların okunduğu monitörlerden taşarak sokağa inmiş durumda.

Avrupa"da birkaç devlet dışında birçok hükümetin başını yiyen ve sokakları her geçen gün biraz daha ısıtan bir kriz dönemindeyiz.

Ve nihayet artık bu "görünür ve tahmin edilebilir" tehlikenin farkına varanların sayısı her geçen biraz daha artıyor. Hatta bu krizin oluşmasında aktif rol alan aktörler dahi geleceğe dair kaygılarını dillendirmekten kaçınmıyorlar.

Nasıl kaçınsınlar ki krizin etkileri Avrupa kıtasını ısıtmaya çoktan başladı bile…

İşte bu nedenle olsa gerek; kredi derecelendirme kuruluşu Standard & Poors (S&P) krizin vatandaş nezdinde açtığı tahribatın Avrupa"da sosyal patlamalara dönüşebileceği uyarısında bulunuyor. S&P ve diğer benzeri kurumlar krizi öngörememişlerdi ama sonunu öngörebiliyorlar!

Bu uyarı ise fazlasıyla geç kalmış bir uyarı.

Artık öngörüde bulunmaya gerek yok.

Çünkü krizin vurduğu Avrupa"da artık gündem birkaç sene öncesine göre oldukça farklı. Artık ülkeler Avrupa Birliği"nden ve Euro"dan çıkmayı tartışırken, iflastan kurtulmanın yollarını arıyorlar.

Yıllardır övünülen sosyal devlet zayıflıyor ve seçmenler her geçen gün biraz daha fazla öfkeleniyor.

Dolayısıyla bugün ben bir sosyal patlama bekliyorum demek öngörü falan olamaz. Olsa olsa içinde bulunulan durumu tarif etmektir.

Ülkeler ticaret savaşlarının temellerini ikili anlaşmalarla atarken, Avrupa"da faşist akımlar yükselirken, işsizlik dünyanın başına bela olmuşken, hükümetler yıkılıp yaşlı kıtanın sokakları ısınmışken sosyal patlama beklemek için ne kâhin, ne de dünya çapında derecelendirme kurumu olmaya gerek yok.

Michael Moore"nin yönettiği ve oynadığı 2009 yılının son günlerinde gösterime giren "Kapitalizm: Bir Aşk Hikâyesi" filminde Moore kamyonla ABD Merkez Bankası"nın önüne giderek parasını istiyordu. Artık bunlar film ve hikâye olmaktan öteye gerçeğin ta kendisi oldu. Güney Kıbrıs"ta bir vatandaş buldozerle geçtiğimiz günlerde bankaya girmeye çalıştı.

Artık sosyal patlama öngörüsü geç kalınmış bir öngörüdür. Çünkü patlamanın bizatihi kendisini Avrupa yaşamaktadır…