Vaatler vaatler...

O günlerde, sözler vermiştik. Biz Afgan yöneticilerine, Ruslar'ı kovmaları halinde kendilerine yardım sözü verdik. Biz Hindistan imparatorluğuna tekrar kendi bağlılığını göstermesi mukabilinde, refah, komünikasyon ve eğitim vaadinde bulunmuştuk. Fakat buna rağmen çok az şey değişti.

General Colin Powell, Keşmir sorununa ciddi bir bakıştan ve gelecek Afgan yönetiminde Peştular'ın temsiline dair söz verdikten sonra General Perviz Müşerref'in sağında duruyordu. ABD Dışişleri Bakanı ve Pakistan Devlet Başkanı olarak adlandırdığımız General, zamanlarının çoğunu başka bir eski imparatorluğun parçası olan Hindistan ordusu tarafından düzenlenen bombardımana ayırıyorladı.

General Müşerref, Afganistan'a karşı başlatılan kampanyanın kısa sürmesini istiyordu, General Powell ABD'ye teröre karşı savaşlarında Pakistan'ın yardım sözünün devam edeceğini söylüyordu. Müşerref Keşmir sorununun çözümünü istiyordu. Powell ise, ABD'nin şimdi Pakistan'ın yakın dostu olduğunu ve Hindistan'ın da buna zorlanacağına dair söz veriyordu.

Boş sözler daima çatışmamızın bir parçası olmuştur. 1914-18 yıllarında -"şeytan"a karşı başka bir mücadelemizde, hatırlayınız- İngilizler, sözler vermişlerdi. Dünya Yahudilerine, özellikle Rus Yahudileri'ne, Filistin'de Yahudi anavatanının oluşturulması için destek sözü verdik.

Araplar'a, Arap Lawrence bağımsızlık sözü verdi. Benzer bir filmin harika bir anında, ne zaman Peter O'Toole, arap giysisi içinde, Usame bin Ladin gibi bakmıyorsada- General Allenby (Jack Hawkins)'e Türk ordusunu kırarak, Araplar'ı destekleyerek Şerif Hüseyin'e bağımsızlık sözü verilmesi için soruyor. Kısa bir aradan sonra, Hawkins bir an duraklıyor; sonra yüzü yardımsever bir kişi görünümü bürünerek gülümsüyor: "Elbette!" diyor. Acaba ben mi, Tony Blair'in, bu hafta içinde Arafat'a 10 Downing Caddesi'ndeki kapıya doğru önderlik etmeden önce elini kavradığında gülümsediğini görmedim?

Sonunda, bize yardım eden Araplar'a Anglo-Fransız ordusunun işgallerini zorunlu bir şekilde kabul ettirdik. 30 yıl sonra, Yahudiler'e Filistin'in yarısı verildi. "Vaadler", Filistinli bir akademisyen olan Velid Halidi'nin işaret ettiği gibi, kalıcı olması kasdedilmeli, yoksa savaş zamanlarına has bir tür olsun diye değil. İkinci Dünya Savaşı'nda, Lübnan'ın Fransa'nın bağımsızlığından kurtulması için, Lübnan'a eğer Vichy liderlerine karşı bir inkilap yapmaları karşılığında söz veriyorduk.

Ancak, Fransızlar sözlerinde durmadı ve 1946 yılında alçak bir şekilde kovulana dek kaldılar. İki yıl öncesinde, Devlet Başkanı Roosevelt- Savaş sonunda Suudi petrol haklarını İngilizler'den korumaya çok istekli kişi- Suudi Arabistan monarşisine, Filistinliler'in topraklarından kovulmalarına izin vermeyeceğine dair söz vermişti.

1990'da, Kuveyt'in istilasından sonra, biz Arap ve Müslüman ülkelerden Irak'a karşı bizim safımızda yer almalarını istedik. Eski ABD Devlet Başkanı Baba Bush, nükleerden, hakikatte silahlardan arınmış yeni bir dünya düzeni, Ortadoğu'yu da barış vahası içinde yaşayan bir bölge kılacağına dair söz vermişti. Iraklılar kovulduktan sonra, her nasılsa, biz Madrid'de kısa bir Ortadoğu zirvesi için hepsini çağırdık, sonra Araplar'a ve İsrailliler'e 30 yıl öncesinden daha çok füze, tank ve jetler sattık. İsrail'in nükleer gücünden ise hiç mi hiç bahsedilmedi.

Şimdi ikinci defa gidiyoruz. Zar zor Powell'ın üç gün öncesinde Keşmir sorununa ani bir ihtimam göstermesi, Yaser Arafat, (Gazze'nin gözden düşmüş yaşlı adamı- İsrail Devlet Başkanı eski General Ariel Şaron'un edepsizce "Bizim Ladinimiz" diye isimlendirdiği kişi- Downing Street'e davet edilmişti, orada Blair, şimdiye dek Filistin'in bağımsızlığı için önemli bir destekçi olduklarını, Kudüs dahil "varlığını sürdürebilir bir Filistin devletine" ihtiyaç olduğunu ilan etti. "Varlığını sürdürebilir" Arafat'a aslı sunulan Bantustan nüshasından daha aşağı bir mana arzetmiyordu.

Blair'in, ABD Devlet Başkanı W. Bush bulunduğu müddetçe Amerika'nın gazabından korkmasına gerek yok, çünkü Bush'un kendisi 11 Eylül olayından önce İsrail varlığını kabul eden bir Filistin devletinin vizyonuna sahip olduğunu keşfetmişti. Arafat uzun zaman aradan sonra ilk kez bu kadar uzun İngilizce konuştu ve Afganistan'a yapılan bombardımanı hemen destekledi.

Zavallı, fakir Afganlar'ın elinde, dünyaya Arafat'ın bir zamanlar nasıl hamasi bir şekilde Sovyet işgalini desteklediğini hatırlatacak bir güç yok.

----------------- imza------------------

----------------- imza------------------