Onlar gazdan öldü, biz yalandan...

I-

Onlar gazdan zehirlendi, öldü.

Biz her gün yalandan zehirleniyoruz. Ölmüyoruz. ''Geliştikçe gelişiyoruz''.

Onlar öldü. Onar onar, yüzer yüzer öldü.

Onar onar ölünce ilgimizi esirgemiyoruz.

Tek tek ölselerdi görmezdik.

Gördük.

Gündem müsait idi. Ölenleri ''görebilir'' ağıtları ''duyabilir'' sesimizi en teatral edada sabitleyip, dudaklarımızı büzüştürüp ''acımız büyük Türkiye yasta'' diyebilirdik.

Dedik.

Önemli gün ve haftaların ''insanı'' olarak ''insanlık vazifemizi'' yaptık.

Acı günler için dizayn edilmiş ''ağıtçı'' maskesini itina ile yerleştirip yüzümüze.

Ekrana kurulup dört köşe.

''işçi kardeşlerimiz işçi kardeşlerimiz'' diyerek cümle üstüne cümle kurduk.

Önemli olan bir gurup aidiyeti içinde adlarını geçirmekti. Geçirdik.

Esas mesuliyetimiz güçlünün gücüne güç katmak elbette.

Adımızın önündeki unvan ''prof'' falan filan.

Güzel ölümdür karbonmonoksit dedik.

İntihar özendiricisi olmaktan hiç çekinmeden, yaslı ailelerin acısı ile dalga geçer gibi.

Bir taşla iki kuş yani.

Ölü kuşlardan sorumlu sivil toplum örgütlerimiz olmadığına göre...

Kuş katliamı serbesttir her cümlede.

Empati kurmamıza, çok da üzülmemize gerek yok

Ah bizi bekleyen bir hayatımız var seçkin, temiz, steril bembeyaz!

Çamaşır sularına bandırılıp bandırılıp çıkarılmış,

İlk günkü beyazlığında duran bir hayatımız var.

Hayatlarımız ''bembeyaz''!

Yalanlarımız renk renk kimisi kırmızı kimisi yeşil.

Ama beyaz yalan hepimizin tercihi. Şimdilik tek ortak paydamız budur.

Beyaz yalanların paydası.

Onlar gazdan zehirlendi, öldü.

Biz yalandan zehirleniyoruz.

Ölen kalbimiz, bedenimiz semirdikçe semiriyor.

Sevinebiliriz hep beraber, nasılsa hiçbir yalan öldürmüyor bedenimizi.

İlke bellidir. İlkesizlerin ilkesi: Kalp ölür beden hazzın peşinde yürür.

İçimizde kendi leşimizi gezdirdiğimizi bilmeden yaşarız,

Herkesin hakkını kendi hakkımız bilerek...

Birbirimizi değil, ama rakamları severiz hem de çok severiz.

Merhumları bir rakamın hanesinde bilinir kılar; rakamlara, sayılara taneleriz/tazeleriz aşkımızı.

Ölenler öldüğü ile kalır.

Yakınlarının payına sadece gam, keder, yas düşmez uzatılmış bir mikrofon da düşer bazen.

Ama gökten gönderilen üç elma hiçbirinin payına düşmez.

Bilmedikleri hayatlardan rol kapanlar ''Milli yasın'' en ''yaslısı'' rekoruna doğru koşar hızla.

Tivitler yarışır. Rakamlar yarışır.

Dünya gözünü bize diker biz gözümüzü birbirimize dikeriz, biriktirdiklerimize.

Hiçbir şey biriktirememiş olanlar, en ziyade ölümü biriktirir.

II-

Ağla Türkiye!

Ekranda bir kebap tarifi kadar yer bulamayan işçiler için ağla!

İşçilerin sosyal güvenlik hakları için değil meydan savaşı için performans gösteren sendikalar için ağla!

Can pazarında; ''yaşam odası''nı değil patronun haklarını gözetenler için ağla!

Kömür pazarına ömrünü bırakıp gidenlerin arkasından hala daha kendi menfaatlerini, siyasi manevralarını düzenlemek için fırsat kollayan fırsatçılar için ağla.

Sedyeye çıkmak için çizmelerini çıkarmaya çalışan ''yurdum insanı'' için ağla.

Ağla Türkiye.

Ağlayarak arınırız belki. Çamaşır suyunun çıkaramadığı lekeleri belki gözyaşları ile temizleriz.

Ağlayarak adalet ararız bu defa belki. Ağlayarak sahip çıkarız bize en uzak gibi duranların hikayesine.

Ağla Türkiye. Üç gün beş gün değil. Dünyada zor işlerin karşılığı yüksek bizde bedeli ölüm olan işlerin karşılığı nasıl bu kadar ucuz diyerek sorup sorup ağla Türkiye! Cevabını buluncaya kadar ağla!

Alnını secdeden kaldırmadan ağla.

Cümle kurma, mesaj yazma, paylaşma. Sadece ağla.

Sonra dön bak hayatına. İsraf ettiğin sadece mal mülk değil başkalarının hayatı. Bu hayatın bedelini hem bu dünyada hem öbür dünyada ödemek zorunda olduğunu düşün düşün ağla.

Riya karıştırmadan kederine, göz yaşını hiç kimselere göstermeden ağla.

Kalbinin temizlendiğine kanaat getirdikten sonra yapabilecekken yapmadıklarının mesuliyetini yüklenerek ağla!