Dış politikamızda yepyeni bir sayfa

Mavi Marmara katliamı dış politikamıza ister istemez duygusal bir müdahaleye neden oldu.

Zaten mahut katliam, fakire sorarsanız, bunun için yapılmıştı.

Hatırlayalım lütfen: ''İsrail terör devleti''nden yapılan bütün açıklamalarda, Mavi Marmara''nın Filistin sahillerine demir atmasına izin verilmeyeceği dile getiriliyordu.

Peki...

Mezkur gemi rotasını Filistin''den Mısır''a çevirdiği halde niye saldırdılar?

Çünkü...

Rota artık umurlarında değildi; mezkur gemi bir kere yola çıkmıştı; ''İsrail terör devleti'' için önemli olan buydu.

Gemideki kardeşlerimiz Türkiye''ye geri dönmeye karar verseydi bile, bir oldubittiyle, saldıracaklardı.

Maksatları katliam yapmaktı.

Bu katliamın üzerinden Türk dış politikasını etkilemek istiyorlardı.

Yoksa...

''İsrail terör devleti'' isteseydi tek kişinin burnunu kanatmadan o gemiyi rahatlıkla ele geçirirdi.

Yapmadılar.

Bu bile tek başına niyetlerini kabak gibi ortaya koymuştu.

Katillerini paraşütle gemiye indirmeye çalışmakla daha fazlasını amaçladılar. Şükür ki, gemiye hakim olan feraset buna (ele geçirdikleri İsrailli gestaponun can güvenliğini sağlayarak) izin vermedi.

Gazze''yi toplama kampı haline getiren o insanlık dışı ambargo ve katliamlar yüreklerimizi dağlamıştı.

Üstüne üstlük, insani yardım taşıyan Mavi Marmara''ya ''İsrail terör devleti''nin korsanları uluslararası sularda saldırmış, henüz 17 yaşındaki Furkan Doğan''ımız dahil 9 şehit vermiştik.

Ciğerimiz yanmıştı.

Vakit, AK Parti iktidarının karşı çıkmasına rağmen geminin yola çıkmasından, İngiliz menşeli sivil toplum örgütlerinin malum desteğine kadar bir yığın soruyu gündeme taşıma vakti değildi.

''One Minute'' yüreğimizin yangınını söndüren soylu bir çıkıştı. Sadece bizim değil, yeryüzünün bütün mazlumlarının...

Bu maşeri duygusal tepkiye (çakılıp kalmadan) ''reel politiğin'' üzerinden okuyup kim değerlendirecekti peki?

Hariciye değil mi?

***

''Arap baharı'' başladığında her tarafı öyle bir coşku kaplamıştı ki en ufak muhalefet şerhine dahi kimsecikler tahammül etmiyordu.

Anlaşılmayacak şey değildi tabi.

Ortadoğu''daki arkaik rejimlerden, despotizmden bezmiş, usanmışlardı. Bu yüzden ''ne oluyor?'' sorusuna bile çatık kaşla mukabele ediyorlardı.

Çağ değişmişti, fakir gibiler, ''Twitter'' ve ''Facebook'' gerçeğini, bu mecralarda insanların nasıl örgütlenip meydanları (Tahrir) doldurduklarını, nasıl devrim gerçekleştirebileceklerini anlayamıyorlardı.

Bunların kavline göre Tahrir''de bir devrim olmuştu, lakin küçük bir sorun vardı:

Devrime kim sahip çıkacaktı?

Malumunuz, İhvan''ı ''daha ne duruyorsun'' yollu meydana çıkmaya çağırdılar.

Sonrası malum...

Halbuki, ''Arap baharı'' Suudi Arabistan''a dayandığında (tosladığında demek daha doğru) işin rengi ortaya çıkmıştı.

Ne ki ''hamaset networku'' anlamak istemedi. Anlatmak isteyenlere de korkunç mobbing uyguladılar.

Türkiye modelinin Ortadoğu''ya hâkim olduğunu propaganda edip durdular.

Neyse uzatmayayım, Sayın Erdoğan''ın Esat''la kurduğu o bahar havası (Vizelerin kaldırılmasından ortak bakanlar kurulu toplantısı niyetlerine kadar her şey) ne hazindir ki bizzat ''Arap baharıyla'' zehirlendi.

Hamasetin duygusallıkla imtizacı, Suriye''yle birlikte hareket eden fay hattının hakkıyla fehmedilmesine engel oldu?

***

Sayın Başbakan, ''ABD yeşil ışık yaktı, ne duruyoruz hadi Suriye''ye girelim'' diyenlerden, Türkiye''de Cuma namazı kılmadığı halde ''Emevi Camii''nde Cuma kılacağız'' diye naralar atanlara kadar envaiçeşit propagandaya direndi.

Kuveyt''i işgale teşvik ettikleri Irak''a ne yaptılarsa, aynı şeyi Suriye üzerinden Türkiye''ye yapacaklardı.

Başbakan, bizi savaşa çekmek ve savaşı Türkiye''ye yaymak istiyorlar diyerek mahut tuzağı deşifre etti

Bugünlerde juristokrasi adına reel politik yapmaya çalışan ve Cumhurbaşkanımıza, ''el frenini çek'' şeklinde hayasız teklifler yapan bir insan evladı o günlerde Yavuz Sultan Selim jeopolitiğini savunmuş, ''Yürü Yavuzum, ilk hedef Suriye, ardından Mısır, ardından Kanuni olup Batıya saldır'' yollu yazılar dercetmişti.

Şükür ki bu tuzaklara düşmedik.

Sayın Erdoğan, Japonya gezisinde, ''Türkiye''nin bölgesel veya küresel güç olma gibi bir hedefi yok'' dedi, ''Türkiye sadece üzerine düşen görevi yapmak suretiyle gerek bölgede gerekse uluslararası camiada bir yere oturtuluyor. Olan budur, olması gereken de budur. Diğeri ise bir hırs diye tanımlanır ki hırs her zaman tehlikelidir...''

Bu çok önemli bir çıkıştır.

''Neo- İttihatçılığa'' artık geçit yoktur.

Ali Bulaç gibi düşünüyorum: ''Türkiye bu yönde temel dış politika değişikliğine giderek bölgede yeni bir heyecan dalgasını harekete geçirebilir...''

Sayın Başbakanımızın 21 Ocak''taki Brüksel ziyareti bu heyecan dalgasının işaret fişeği olacaktır.