Beyrut"un kalp ibresi - 2

Geçtiğimiz hafta yazdığım "Beyrut''un Kalp İbresi" başlıklı yazıyı "devamı ''belki'' gelir" diyerek noktalamıştım.

Ama gündem de belli.

İnsanlık suçunu normalleştirmeyi gayet olağan bir politik yönelimmiş gibi görmemizi bekleyen Kusturica hakkındaki kusturucu tartışmaya girmek de; başörtüsü yasağını hala "türban ve başörtüsü" ayrımıyla açıklamaya çalışan "nato kafa nato mermer" cahil cühela elitistlerin saçmalıklarına kelime harcamak da işime gelmiyor, içimi açmıyor.

O belki, ''şart''a evrildi yani…

Bugün yine Beyrut''tan, Sabra-Şatilla''dan, Hizbullah''tan, Filistin''den, sözetmek gerek.

Arap olan, Ermeni olan, Maruni olan, Katolik olan, Şii olan, Sünni olan, her dinden ve her etnik kökenden insanın biraraya gelip eğlendiği, sonra gettolarına geri döndüğü Solidere''den sözetmek gerek.

Sonra Feyruz''dan bahsetmek lazım... 75 yaşındaki kendisi küçücük o dev kadının konserinden…

O konserde kıyamet gibi alkış koparken bir an bile bakışını yerden kaldırmadan, Biel''i yıkan tezahüratlara bir mimik mukabele etmeden, bir gülümseme göndermeden şarkısına devam edişindeki asaletten… "Beyrut Sen Benim Ömrümsün" cümlesine sığdırdığı derin kederden, sevgiden, bağlılıktan, öfkeden, feverandan…

Ama ille de Beyrut''tan. Orada şuna emin oldum ki, o şehrin post prodüksiyonu kesinlikle sağlam. 90''lara kadar süren iç savaşı, 2006''daki İsrail saldırısını hiç yaşamamış gibi yaşıyor insanlar.

İçerik ne kadar kasvet dolarsa dolsun, öyle bir montaj yapılıyor ki hayata dair olanlar, insan hep bu aslında çok bahtsız, her an karışmaya meyyal vasatıyla çok da tehlikeli bu şehirde yaşamayı içinden geçirebiliyor.

Kendini, karmakarışık, hatta ''Fransız özentisi'' denebilecek bu şehri severken buluyor.

GETTOLAR VE KOMŞULAR

Yaralarını sarar gibi değiller, hiç yaralanmamış gibiler Beyrutlu''lar. Gettolarla ayrışan onlar değil sanki, öylesine bir birlik, öylesine çeşitlilik doluyor saat be saat eğlence akan şehir merkezine…

Hayatı boyunca hiç üzülmemiş gibi eğleniyor insanlar. Sonra herkes gettosuna dönüyor tabi. Komşun değil yani "öteki", bizim Türkiye''deki gibi... Yan yana oturmuyor kimse aynı mezhepten, aynı ırktan, aynı hizipten olmadığıyla... Camı camına bakmıyor. Olsaydı zaten iç savaş olmaz, olsa bile yıllarca sürmezdi...

Ama Beyrut''un anlamı da tam burada.

İnsanların içi de kendine "öteki" kalıyor, insanların içleriyle olan savaşı da sürüyor çünkü Beyrut''ta. Batılı gibi giyinip, Batılı gibi yaşadıkça; iç muhalefet yükseliyor, iç sular kabarıyor bir Beyrutlu''da.

Hizbullah bölgesindeki kara binalarla, şehir merkezinin romantik sarı ışıkları gibi savaşıyor insan içleri de orada. Ortadoğu''nun Paris''i olmayı istemiş ama işte her seferinde tam da bir Ortadoğu şehrinin kaderindeki gibi silahlar, alevler, bombalar içinde kalmış bir şehir gibi Beyrut…

Kendi değerini bilmekle, o kadar da değerli olmadığına hükmetmek arasında bir sarkaç gibi gidip geliyor. Boşuna insan kalbi demedik yani Beyrut''a..

Ama söylemek lazım ki, O''nun arada kalmışlığı, karmaşıklığı göz kamaştırıyor. Çünkü, Beyrut hala içinde, Doğu''yla Batı''nın savaşını taşıyor.