Cami duvarını da buldular...

Geçenlerde BDP''nin ''sivil itaatsizlik'' diye adlandırdığı eylemlerle ilgili bir eleştiri yazısı yazdım. Sivil itaatsizliğin ne olduğunu, ne olmadığını, BDP eylemlerinin bu kategoride değerlendirilip değerlendirilemeyeceğini yorumlamaya çalıştım. Kürt meselesi konusunda duyarlı olan bazı çevreler, yorumlarımı ''devletçi'' bakış açısı olarak görerek eleştiri konusu yaptılar. Doğrusu, bir meseleyi samimi olarak ele alan kişilerin eleştirilerine her zaman daha fazla değer veririm. Çünkü çözüm isteyen bir insan dertlidir ve iyi niyetli olarak konuyu değerlendiriyordur. Benim eleştirim de tam bu hissiyatın bir parçasıydı. Yapılan eylemlerin BDP''nin siyasi hesaplarının bir parçası olarak şekillenmesinin ve içinde bir dizi yanlışlığı barındırmasının çözüm sürecine zarar vereceğine dair samimi hissiyatımı yansıtmaya çalışmıştım.

BDP''nin geren, kaşıyan, krize dönüştüren tavırları bilinçli bir politikayı yansıtıyor. Nasıl PKK, muhatap alınmak veya kendi oyun planını öne çıkarmak için taktik saldırılar yapıyor, terörü bir yöntem olarak kullanıyorsa, BDP de siyasi oy hesaplarıyla gerginlik politikası izliyor. BDP''nin veya PKK''nın taktiklerinin çözüme hizmet edip etmediğini tartışmak herkesin hakkıdır. Terörü ve şiddeti bir yöntem olarak görenler olduğu gibi, kriz çıkarmayı ve gerginlik üretmeyi bir siyasi yöntem olarak görenler de var. Nitekim CHP''nin bugüne kadarki siyaset tarzı bu yöntemi öne çıkarıyordu. BDP''nin genel tavrı da bu yönde. Keskin bir kutuplaşma ve çatışma hali üreterek kitlesini mobilize etmeye çalışıyor. Germek ve kutuplaştırmak ise çözüme hizmet etmiyor. Çünkü çözüm, toplumsal desteğe bağlı. Gerginlik, toplumsal desteği azaltmaktan başka bir işe yaramıyor. Batının psikolojisi, siyasetçilerin önüne bir direnç bariyeri oluşturuyor.

Siyasetçilerin ''sivil eylemsizlik'' yöntemini kullanmak istemeleri elbette doğal karşılanacak bir durum olarak görülebilir. Teröre başvurmak yerine toplumsal gösteri yapmak daha kabul edilebilir bir yöntemdir.

Sivil itaatsizlik konusuna da çekinceyle bakanlar elbette olabilir. Ancak benim vurguladığım husus, sivil itaatsizlik olarak takdim edilen eylemlerin birkaç açıdan bu yöntemden ayrılığıydı.

Talimatla, metazori yapılan eylemlerin sivillik karakteri yara alır. Emir veren örgüt bir terör örgütüyse ve insanlar baskıyla bu eyleme yönlendiriliyorsa ortada sivil bir durum yoktur. Sivil itaatsizlik eylemi yapan insanlar sağa sola saldırıyorsa, taş atıyorsa, arabaları tekmeliyorsa, eyleme katılmayanlar tehdit ediliyorsa, ortada bir eylem vardır ama bu sivil itaatsizlik eylemi değildir.

Nevruz''da barışçı bir şekilde eğlenen, halay çeken, düşüncelerini ortaya koyan binlerce insanın gösterilerinin bu tür yanlışlar sebebiyle gölgede kalması da üzücüdür.

Ortada bir yanlışlık varsa bunun eleştirilmesi, olması gerekene ulaşmak açısından şarttır.

Terör ve sivil itaatsizlik apayrı iki eylem türüdür. Terörü ana yöntem olarak belirleyen bir örgütün farklı yöntemlerden medet umar hale gelmesi, yanlıştan dönmek anlamına geliyorsa bir anlam taşıyabilir. Ancak terörün, baskı ve şiddetin bir yan faaliyeti olarak sivil itaatsizliği kullanmak alkışlanacak bir durum değildir.

BDP Genel Başkanı Demirtaş, ''Devletin imamlarının arkasında namaz kılmayın'' diye buyurmuş. Demirtaş''ın “Diyanet''in gönderdiği Türkçü, Fethullahçı, devletçi bütün imamları reddederek, kendi içindeki imamın arkasında saf tutmaya devam etmelidir” şeklindeki söylemi son derece tehlikeli bir fitne çıkarma girişimi olarak da eleştirilebilir. İmamın etnik kökenini veya siyasi anlayışını nazara almak, BDP''nin şövenist zihniyetinin bir uzantısıdır. İmam öldüren PKK, kendi zihniyetinde imamlar istiyor, PKK''lı olmayana hayat hakkı tanımıyor. PKK''lı sivil toplum, PKK''lı siyasetçi, PKK''lı medya, PKK''lı imam! Bir örgütün camileri mücadelesine alet etmesi, imamlar arasında ayrımcılık oluşturarak, camileri kategorilere ayırması, çok hazindir. Bunun, sivil itaatsizliğin bir parçasıymış gibi yansıtılması da ayrı bir paradokstur. BDP''nin sergilediği tavırlar ayrışmaya zemin hazırlayan tehlikeli bir boyut kazanmaktadır. Bu girişimlerin, sivil itaatsizlik kapsamında görülerek alkışlanacak bir hali yoktur.