Mekke'de yaz mevsimine has bir hava var. İstanbul'daki karlı ve fırtınalı manzaraları çağrıştıracak hiçbir işarete rastlamak mümkün değil. Burası, her bakımdan farklı bir iklimi teneffüs ediyor. İnsanlar ya ihramlı, ya da yazlık kıyafetlerle dolaşıyor. Dolaşıyor kelimesi, belki caddelerde ve sokaklarda rastlanan veya çarşılarda alış-veriş yapan kimseler için kullanılabilir ama, Harem-i Şerif ve çevresindeki mahşeri kalabalığın yaşadığı duyguları dile getirmek için bu kelime yetersiz kalır. Dünyanın dört bir yanından, İslam âleminin her coğrafyasından, her milletten, her ırktan, her yaştan gelmiş kadınlar ve erkekler: Kardeşlerim. Dillerimiz ve renklerimiz farklı ama gönüllerimiz bir. Hepimiz Allah'ın huzurunda, ölmeden önce ölmenin ne olduğunu idrak etmek için toplanmışız. Bembeyaz ve dikişsiz örtülere bürünmüşüz. Dilimizde 'Lebbeyk, Allahumme lebbeyk...' Parlayan, insanın iç âlemini alt-üst eden simsiyah bir nuru andıran Kâbe'nin etrafında dönüyoruz. 'Baş açık, ayak yalın' şöyle şakıyoruz: 'Allahım! Senin emr-i celiline her an koşmaya ve itaata hazırım. Sana ortak yoktur. Emir ve davetine gönülden ve sadakatle icabet ederim. Şüphesiz ki hamd de, nimet de Sana mahsustur. Mülk Senindir. Senin ortağın yoktur.' Işığın etrafında dönen pervaneler gibi, tavaf ediyoruz. Sanki güneşin çevresinde yüzbinlerce dünya dönüyor. Bembeyaz insan seli. Çoğalan, azalan, yoğunlaşan, seyrekleşen. Bu insan selinin ileriye, geriye, sağa, sola savruluşu, gönüllerimizin derinliğindeki med ve ceziri ne kadar da andırıyor. Hiç kimse kimseye, itilip savrulduğu, ayağına basıldığı için zerre kadar da olsa kırılmıyor, kızmıyor.
Üçüncü şavttayken ancak dokunabiliyorum bu kutsal yapıya. Neler hissettiğimi anlatamam. Bir anda Hazreti İbrahim ile oğlu Hazreti İsmail'in Kâbe'nin duvarlarını birlikte onarırlarken Allah'a dua ettikleri zamanlardan esintiler hissediyorum. Kalb atışlarım hızlanıyor. Ebu Kubeys tepesine çıkıp insanlığa seslenen Hazreti İbrahim'in davetine icabet eden diğer insanlardan biri olduğum için şükrediyorum.
Ebu Kubeys tepesinin bir tarafında yüksek binalar yapılmış. Sarp koyu renkli dev kayaların bir kısmı hâlâ yerlerinde duruyor. Hazreti İsmail'in annesi Hazreti Hacer'in su aradığı iki tepenin arası, gidiş-geliş olmak üzere iki taraflı bir koridor şeklinde düzenlenmiş. Koştuğu bölge iki yeşil ışıkla işaretlenmiş. Sa'y yapılırken, oraya varıldığında normal yürüyüşten farklı olarak adımlar daha sıklaştırılıyor. Tepelerin bulunduğu noktalarda siyah kayalıklar var.
Uçak, İstanbul'dan havalandıktan bir süre sonra mevsim bir anda değişti. Akdeniz üzerinden geçerken gökyüzü oldukça maviydi. Mısır hava sahasına girdikten bir süre sonra yapılan bir anonsla aşağıya baktım. Kahire'nin pırıl pırıl ışıkları. Ardından Cidde Havaalanı. Cidde'deki hacı adaylarının yoğunluğu 'iğne atsan yere düşmez' misali. Cezayirli yaşlı bir hacı adayıyla bir-iki cümle konuştum. Elinde tuttuğu pasaportu göstererek, yaklaşık iki saatten beri beklediğini söyledi. Haccedeceği için çok mutlu olduğunu belirtirken, gözlerindeki ışıltı dikkatimi çekti. Cidde'deki Türk hacı adaylarının Mekke'ye intikallerinde TÜRSAB temsilcilerinin büyük bir katkısının olduğuna değinmek istiyorum. TÜRSAB görevlileri, son derece başarılı bir organizasyonla hacı adaylarını vasıtalara bindirip, Mekke'ye gönderirken, en ufak bir karışıklığa ve yanlışlığa vermemek için azami çaba sarfediyor. Mekke'de Aziziye semtindeki Hac Organizasyon Merkezi'nde de tam bir aile havası hakim.
Umre tavafını yaptıktan sonra Mescid-i Haram'ın çevresini gezdim. Sevimli yüzlü, ufak-tefek yapılı Malezyalılar, Çinliler, Habeşistanlı siyah tenliler, Avrupa'nın çeşitli ülkelerinden gelmiş insanlar. Hemen hemen her yerde birkaç Türk hacıyla karşılaşmak mümkün. Harem-i Şerif'te ve yakınlarında gruplar halinde görünüyorlar.
Günün yirmidört saatinde her semtten Harem-i Şerif'e otobüsler çalışıyor. İstenilen vakitte tavaf yapılabiliyor. Genellikle yatsı namazından sonra az da olsa yoğunluk azalıyor.

Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.