Allah bana bu sesi yalnızca insanları eğlendirmem için vermedi ki

Bana Sudan'ı soracak olsalar; açlığın, susuzluğun, yoksulluğun, hayal kırıklığının ülkesi derim. Oraya uzanan her el insanlığa uzanır aslında. Belki de bu yüzden Şükriye Tutkun'un Sudan'a yardım etmek için ilahi albümü çıkaracağını duyduğumda çok etkilendim. Onunla konuşmak istedim. Kırmadı, kabul etti. Sudan'da gördüklerini paylaştı benimle. Yüreğinde durmak bilmeden kabaran, köpüren, dalgalanan merhamet duygusunu anlattı. Acilen bir şeyler yapmanın gerekli olduğunu hatırlattı. Farkında olmadan da röportajımızı okuyacak herkesi içindeki yardımlaşma isteğini harekete geçirmeye davet etti. İnsanlığın galip geleceği güzel günlere…

Bu program Antalya Kimse Yok Mu Derneği'nin bir organizasyonuydu. Çok güzel geçti. Sudan'dan misafirleri de ağırladık. Yaklaşık 5 bin kişi vardı. Gecede Sudan'a dair izlenimlerimi anlattım. Çünkü gerçekten çok etkilendim. Gecenin sonunda dostlarla sarıldık. O gece çok büyük bir huzurla uyudum.

Sudan'a gitmem bambaşka bir deneyim oldu. O kadar fazla şey anlatılabilir ki… Öncelikle oradaki insanların yardıma ihtiyacı var. Bunu söylemeliyim. Su yok. 600 hanelik bir köyde yalnızca dört tane kuyunun olması zaten tabloyu gösteriyor. Açlık, susuzluk problemi var. Yoksulluk hat safhada. Biz kendi ülkemizde köylere gittiğimizde yoksul diyoruz ya onlara göre lüks kalıyor inanın. En büyük problemlerden biri de göz sağlığının tehlikede oluşu. Orada çok ince bir kum var, rüzgarı da kuvvetli ve sürekli. Çocukların küçüğünden büyüğüne gözlerinde hep katarakt var. Ben önce ırkın bir özelliği zannediyordum ama maalesef kataraktan kaynaklanıyormuş.

Beni en çok etkileyen şey keçilerin yiyecek ot bulamayıp da poşet yemesi oldu.

Kendimi oraya yardım etmeye çok büyük sorumlu hissediyorum. 'Ne yapabilirim?' diye düşünüyorum. Oraya her giden bunu düşünüyor. Ben yalnızca şarkı söyleyebiliyorum. İstedim ki Allah'a ait, ona giden nağmelerle bir ilahi albümü yapayım. Geliri de yine kendi gibi hayırlı bir yere, Sudanlı kardeşlerimize gitsin.

Aslında benim ilahi albümü çıkarma projem 1996'dan beri var. Allah bana bu sesi yalnızca insanları eğlendirmem için vermedi ki. Fakat bazı çekincelerim vardı. Böyle şeyler bazen popülerleşiyor, insanlar bunları kullanıyor. Din kullanılıyor. Hacca ve Umre'ye gitmek modalaştı. Bunu söylemekten bile utanıyorum. Böyle bir şey nasıl olur? Günah desem değil, saçma, telaffuza bile yer bırakmayan bir şey. Onun için hep erteledim ama Sudan'a gittikten sonra gördüklerimden çok etkilendim. Kararımı verdim. Bu çok denk geldi aslında. Belki de böyle olacağı vardı.

Sudan'da oradaki Kimse Yok Mu Derneği'nin başkanıyla görüştüm. Bir ilahi albümü yapmak istiyorum. Yeter ki albümün masraflarını karşılayın, ben hiçbir karşılık istemiyorum dedim. Gelir Sudan'a gitsin. Onlardan da destek gelince Antalya'da ilk defa herkesle paylaştım.

İstiyorum ki yine güzel bir çalışma olsun. Senfonik söylensin istiyorum. İnsanlar sadece yardım için almasın. Dinlediklerinde sevmelerini, kendi dini değerlerine yönelmelerini istiyorum.

Tabii ki bir faydası olur diye bunu yapmak istiyorum. Bir kişi bile benim söylediğim ilahilerden ilham alarak gerçek İslamiyet'i öğrenmek istese bundan mutlu olurum. Buna sebep olmak da güzel bir şey.

Özel bir şey düşünmedim ama ilahilerin güzelliği tartışılmaz. Hepsinin içinde Allah aşkı ve yardımlaşma var. Güzel olacak inşallah.

İnsanı mutlu eden, çok huzur verici bir duygu. İnsanlara faydanın olduğunu düşünmen muhteşem bir duygu zaten. Tarif edemiyorum. Sudan'daki insanlara bir su kuyusu açmak için para toplamak bile yük değil, zevk. Geçenlerde İsviçre'ye gittim. Biliyorsunuz, insanlar sanatçılarla fotoğraf çektirmeyi seviyor. Orada herkesle fotoğraf çekildim ama bir şartla, Sudan'a yardım için para vereceksiniz. Vallahi kıyamet para toplandı. (Gülüyor…)

İnsanları çok seviyorum. Bazen Allah'a “Çok merhametliyim, birazını al” diye dua ediyorum. Çünkü yüreğimde çok fazla merhamet var. Öyle ki bazen üzülmekten yoruluyorum. Acı çekiyorum.