Gezi akademisinden neler öğrendik?

Son bir ay içinde yaşananlar doğal bir akademi, bir saha çalışması gibiydi. Genç arkadaşların iyi niyetli, çevreci mesajları, duyarlılıkları ile başlayan ve hemen sertliğe dönüşen başka mesaj ve taleplere giden yolda neler öğrenilmedi ki;

Taksim dayanışmasının, Taksim dayatması olduğunu

Beyaz Türk burjuvazisinin kendisine sadık ve hizmetkâr olan, sendika, sivil toplum, akademik çevre ve siyasilerin eski gücünü kaybettiklerini, başka ilişkilerden medet umduklarını,

CHP liderinin parti başkanlığını nasıl bir tezgâh ile aldı ise iktidarı da aynı şeklide bir tezgâh ile isteme bayağılığına düştüğünü,

"IMF defol… Bağımsız Türkiye… Parasız eğitim…" gibi sloganları ellerinden alınınca, yok olan ideolojilerinin yerine apolitik bir üst yapı oturtma zavallılığına girdiklerini,

Parti programına üst üste en fazla üç kez seçime girme sınırı koyma cesareti gösteren tek parti lideri olan Erdoğan"ın, diktatör olarak insanların benliğine kazılmaya çalışıldığını,

Özellikle 28 Şubat"tan sonra bazı tüketim ürünlerine, perakende marketlerine, TV kanallarına, yazılı basına ahlak dışı uygulanan ambargoların, satın almama, aldırmama refleksinin, artık başkalarını da uyandırdığını dolayısıyla artık tüketimde daha seçici olunması gerektiğini,

Yerli ve yabancı TV kanalları, yerli ve yabancı yazılı basın, reklam şirketleri, teknoloji, iletişim, provokasyon, dezenformasyon, ve en önemlisi sermaye ile beraber her türlü demokrasi dışı, ahlak dışı ve insanlık dışılıkla bir araya gelinse de, arkasında halk olmadan bir milim ileri gidilemeyeceğini,

Divan Oteli"nin sadece bir otel olmadığını

İnsan hakları, demokrasi, sosyal adalet, hukuk, konusunda sivil toplumun ve bazılarının reflekslerinin ne kadar ayrımcı olduğunu,

Başkanlık sistemini neden istemediklerini,

Kendi söyleyemediklerinin gençlerin arkasına sığınarak söylenebildiğini,

Bir polis memurunun vücut dili ile en nazik şekilde, kendi ülkesinde ırkçılık, ayrımcılık, adalette çifte standart, basına sansür gibi demokrasi dışı, Nazi dönemini hatırlatan uygulamalar varken, utanmadan bize ders vermeye kalkan bir Alman parlamentere nasıl ders verileceğinin gösterildiğini,

Demirören"in Milliyet ve Vatan gazetelerinin yayın politikalarının Arşimidis öncesi ve sonrası olarak ikiye nasıl ayrıştığını

Yerli-yabancı basının "basın ahlakı" olarak kilişelendirdiği şeyin yalan bir aforizma olduğunu

Bunun yanında ayrıca,

10 yıl içinde Gucci, Dolce Gabbana, Donna Karan, Mercedes, BMW, Audi ile tanışan bazı muhafazakârların zahmet edip sıcak koltuklarından kımıldamadıklarını,

Sivil toplumun sadece yardım derneği olmadığını,

Ve artık;

Cinin lambadan çıktığını öğrendik.

Bunları ve daha birçok şeyi öğrenen bu ülkeyi ve halkını, demokraside, ekonomide, sosyal adalette, insan haklarında, çağdaş yaşamdan geri döndürmeleri zor görünüyor.