Bu kadar çarpıtmaya pes doğrusu!

Adı lazım değil, beyimiz sayfalarca döktürmüş de döktürmüş..

Said Nursi''yi küçülteceğim derken, tarihi çarpıttıkça çarpıtmış..

Bir insanın yaşam öyküsünün bin bir türlü anlatımı söz konusu olabilir.

Kafanızdaki portreye uygun olarak o öyküyü istediğiniz gibi kurgulayabilirsiniz.

Kütüphanesinin önemli bir bölümünü biyografilere, otobiyografilere ayırmış bir gazeteci olarak, tarihi şahsiyetlerin yaşam öykülerinin, bu öyküleri yazanların eliyle nasıl bir hale sokulduğunu, gerçeklerle yalanların birbirine nasıl karıştırıldığını biliyorum.

Beyimiz de, almış eline kalemi işkembeden sallamış da sallamış.

Said Nursi, Doğu Anadolu''da Ruslara karşı savaşırken esir düşmüştü.

Esaretten firar ederek kurtulmuştu.

Beyimize bakarsak, birileri Said Nursi''ye yol vermiştir.

Oysa, savaş sürerken 1917''de Rusya''da “Bolşevik devrimi” olmuş, Çarlık rejimi yıkılmış, hapishaneler boşaltılmış, Rus ordusu parçalanmış, büyük bir karışıklık yaşanmıştır.

Aynı dönemde binlerce firar olayı gerçekleşmiştir.

Beyimizi okuyanlar, Rusya''nın dahili durumunu bilmiyorlarsa, zaten Said Nursi''ye karşı alerjileri de varsa, bu hikayeye tereddütsüz inanacaklardır.

İzmir''in 1919''da Yunanlılar tarafından işgali İstanbul''da gerçekleştirilen mitinglerle protesto edilmektedir.

Beyimiz şöyle devam etmiş:

“Halide Edip''in, Selahattin Bey''in, Sabahat Hanım''ın ve Saime Hanım''ın işgali kınayan konuşmalar yaptıkları o İstanbul mitinglerinde Said-i Nursi yoktu. Said-i Nursi o sırada Nakşibendi tarikatına mensup İngiliz yanlısı Derviş Vahdeti ile birlikte siyasal İslamcı İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti''ni kurmakla meşguldü. Cemiyetin kuruluşu nedeniyle 3 Nisan 1919''da Ayasofya camiinde mevlit okutulmuştu.”

Alın işte, neresinden düzelteceksiniz ki!

Bir kere “İttihad-ı Muhammedi Cemiyeti” 5 Nisan 1909''da Derviş Vahdeti ve arkadaşları tarafından kurulmuştur.

Derviş Vahdeti, “31 Mart Vakası”ndan suçlu bulunarak idam edilmiştir.

Said Nursi, 13 Nisan 1909 günü başlayan olaylarda isyancıları vazgeçirmek için her türlü çabayı gösterdiği halde askeri mahkemede yargılanmıştır.

Yargılamalar sonucunda beraat etmiştir.

İttihad-ı Muhammediye Cemiyeti, 1909 Nisan ayı içerisinde başlayıp biten bir hadisedir.

Beyimiz, 1909''da idam edilmiş Derviş Vahdeti''yi de, İttihad-ı Muhammediye Cemiyeti''ni de bir on yıl daha yaşatarak 1919''a kadar getirmiş.

Bahsettiği mevlit de Cemiyet''in kurulduğu gün, 1909''da Sultanahmet Camii''nde okutulmuştur.

Doğrudur, Said Nursi bu mevlide katılmış, hatta bir konuşma yaparak, “Meşrutiyeti, meşruiyet unvanı ile telakki ve telkin ediniz. Ta yeni ve gizli ve dinsiz bir istibdat, pis eliyle o mübareki ağrazına siper etmekle lekedar etmesin” demiştir.

Said Nursi''nin 1918''de esaretten kurtularak İstanbul''a geldiğinde “Darü''l-Hikmeti''l- İslamiye” isimli ilmi bir cemiyete, hatta kendi rızası alınmadan üye yapılmıştır.

Bu cemiyet 13 Ağustos 1918''de açılmıştır.

Said Nursi esaret hayatında aldığı darbeler yüzünden bu dönemde sık sık hastalanmış ve bu yüzden Cemiyet toplantılarından vareste tutulmak için izin almıştır.

Cemiyetin azaları arasında İstiklal marşı şairimiz “Mehmet Akif”, Cumhuriyet döneminde ordünaryüs profesörlüğe kadar yükseltilen “İzmirli İsmail Hakkı” ve Atatürk''ün Cumhurreisliği döneminde kendisine tefsir yazdırdığı “Elmalılı Hamdi Yazır” da vardır.

Beyimiz kafası Said Nursi aleyhtarlığıyla döndüğü için Derviş Vahdeti''nin 1909''da kurduğu siyasi cemiyet ile 1918''de kurulmuş bu ilmi cemiyeti birbirine karıştırmış.

Bize de, okurları doğru bilgilendirmek adına bu yanlışı düzeltmek düştü.

Ama hangisini düzelteceksiniz, o kadar çok ki!

Yargıdaki iş yükünün ağırlığı da, alt yapı yetersizlikleri ve bunun neticesinde yaşanan aksaklıklar da neredeyse elli altmış yıldır tartışılıyor. Tabii bütün bu aksaklıkların temelinde yargı hukukumuzun toplumun ihtiyaçlarıyla çelişmesinin büyük bir rolü var.

Yargı hukukumuz da “vesayet rejimi”nin etkisi altında kaldı uzun yıllar. Yargıyı bu vesayetten kurtarmak için az şeyler yapılmadı ama demek ki yetersiz oldu.

Yirmi otuz yıl, hatta daha fazla sürede devam eden davalara tanık olduk. Şairimiz Abdurrahim Karakoç''un otuz kırk yıl önce yazdığı “Hakim bey” başlıklı bir şiirinde bu gecikmeyi şu dizelerle ifade etmişti:

“Gene tehir etme üç ay öteye/Bu dava dedemden kaldı hakim bey/Otuz yıl da babam düştü ardına/Siz sağolun o da öldü hakim bey.”

Davalar uzun sürüyor, eleştiriyoruz. Tutukluyu, yattığı süre cezasını ziyadesiyle karşıladığı halde serbest bıraktığımızda, yine eleştiriyoruz. Hukuku da siyasetin nesnesi haline getirdik. Çünkü bu konuda da kamplara ayrılmış bulunuyoruz. Oysa, hukuk herkese aynı şekilde işlemelidir, aksi takdirde bu hukuk olmaz. Hukuk, yargı, adalet, muhataplarına göre değişebilen şeyler midir?

Hukuk, toplumun ihtiyaçları ve çağın gereklerine göre değişebildiği durumlarda elbette siyasetin nesnesi değildir ama konusudur. Çünkü her dönemde yeni haklar, yeni hak sahipleri ortaya çıkar. Bu da, siyaset ve hukukun çakıştığı alandır.

Yargı elbette bağımsız olmalıdır ama bu bağımsızlık keyfilik anlamına da gelmez. “Yürütme” de, “Yargı” da, “Yasama” da kendi görev alanları içerisinde adaleti tesis etmek için eşgüdüm halinde hareket etmeli. Yürütme, Yasama ve Yargı üç ayrı Türkiye değildir, hepsi de bir bütünün parçalarıdır. Dolayısıyla yargı ve hukukun sorunları da bir bütün olarak ele alınarak çözülebilir. Sükunet içinde ve adalet duygularını daha fazla örselemeden, ama çözümü de savsaklamadan, Türkiye''ye yakışır bir “hukuk reformu”nu gerçekleştirmeliyiz.

“Hürriyet” gazetesi eski başyazarı Oktay Ekşi, CHP''ye girecekmiş.

Oktay Bey zaten aileden, kökten CHP''lidir kendileri.

Ordu/Mesudiyeli “Ekşi ailesi”, İsmet Paşa döneminden itibaren Meclis''e milletvekili vermiştir.

Mesudiye''de CHP''yi uzun yıllar Ekşi ailesi temsil etmiştir.

Hüseyin Ekşi 1939-1943, Münir Ekşi 1957-1960, Memduh Ekşi 1969-1980 yılları arasında CHP milletvekilliği yapmışlardır.

Ailenin ilk milletvekili olan üyesi Hüseyin Ekşi, Oktay Bey''in babasıdır.

Oktay Bey de, 27 Mayıs darbesinden sonra teşkil edilen Kurucu Meclis''te “basın temsilcisi” olarak yer almıştı.

Duyduklarımız doğruysa, Oktay Bey babasının partisine dönüyor.

Belki milletvekili seçilir ve en yaşlı üye sıfatıyla ilk açılışta “Meclis Başkanı” bile olabilir.

Kulağa hoş geliyor mu bilemem ama şimdiden alıştıralım dedik.