Paradigma değişiyor

Çözüm süreci, aslında kurulu düzenin istinat ettiği paradigmanın değiştiğini söylüyor bize.

Başka bir söyleyişle, çözüm sürecine kurulu düzenin geride bırakmak istediği paradigmanın verileriyle bakıldığında onu anlamak, tanımlamak, bir sonuca ulaşmak mümkün görünmüyor. Geride bırakılmak istenen paradigmanın verileriyle olaya bakmak, çözümü ertelemeyi gerektiriyor. Ve zaten geride bırakılmak istenen paradigma tam da bu nedenle geride bırakılmak isteniyor. O paradigmanın verileri yalnızca Kürt sorununa veya PKK ayaklanmasına çözüm getirmek bir yana; çözümsüzlüğü çözüm olarak gören bir zihniyeti temsil ediyordu.

Niçin çözümsüzlük taraftarıydı kurulu düzenin paradigması? Çünkü vesayet düzeni PKK"nın varlığını gerekli kılıyordu. Vesayet düzeninin yürütülmesi bir öcüye gereksinim duyuyordu.

1950"li yıllar "yobaz"ların telin edildiği bir dönem olarak geçti. 1960"lı yıllarda "gerici avı" ile meşgul olundu. "Yobazlar" telin edilmek suretiyle 1960"ın 27 Mayıs darbesi gerçekleştirildi. Darbe için hiçbir meşru sebep gösterilemedi. Eğer Demokrat Parti iktidarının hataları var idiyse, bu hatalar askeri darbe ile değil, fakat seçim marifetiyle düzeltilebilirdi. Fakat o günün CHP"si (İsmet İnönü liderliğindeki CHP) biliyordu ki, nizami seçimler yoluyla daha sittin sene iktidara gelmesi hayal bile değildi. Darbe hükümeti iktidarı İsmet İnönü"ye teslim etti. Fakat ilk genel seçimde CHP her zaman olduğu gibi sandığa gömüldü. Bunun arkasından bir yandan, yeni Anayasa"nın (1961 Anayasası) getirdiği imkanla sosyalistler palazlanmaya başlarken, bir yandan da "gericileri" karalama kampanyaları sürdürüldü. Derken 1971, 12 Mart muhtırası... Bir yandan sosyalistlerin cezalandırıldığı, bir yandan da "gerici avının" sürdürüldüğü dönemin başlangıcı... Ardından sosyalistlerle ülkücülerin kıran kırana savaşı... Kentlerde, semtlerin, mahallelerin bazılarının sosyalistler tarafından, bazılarının ülkücüler tarafından kurtarılmış bölgeler olarak taksim edilmesi... Piyonların bağlı olduğu ipler yerli ve yabancı kışkırtıcı güçlerin parmaklarının ucunda... O parmakların sahipleri "bizim çocuklar" marifetiyle 12 Eylül darbesini patlatıyor... Yıl 1980... "Bak, biz olmasak vatan elden gidiyordu" teranesiyle vesayet düzeninin anayasal dayanaklarının pekiştirilmesi süreci... MGK"ya, DPT"ye, Danıştay"a, Anayasa Mahkemesi"ne ek olarak RTÜK"ün, YÖK"ün kurulması... Bu kuruluşlar, yeri geldiğinde vesayet düzenine canhıraş feryatlarla sahip çıkmaktan geri durmayacaktır...

1990"lı yılların başlarında, Demirel"in, SHP ile koalisyon yaptığı dönemde, onun "Kürt realitesini tanıyoruz" sözünü ağzından kaçırması... Fakat vesayet organlarının baskısıyla bu sözü bir daha söylememesi veya söyleyememesi... Turgut Özal"ın ölümünden (veya öldürülmesinden) sonra, onun demokratik hayata getirmek istediği yeniliklerin nerdeyse tümünün yürürlükten kaldırılması çabaları... Arkasından Refahyol hükümetinin basiretsizliği... Arkasından CHP, MHP, ANAP koalisyonunun vesayet düzeninin dümen suyuna girmesi...

AK Parti hükümetleriyle, Cumhuriyet tarihinde ilk kez, askerin tehdidine meydan okuyan bir iradenin işbaşında olduğunun bilincine varılması... İlk defa AK Parti hükümetleri döneminde askerî tehdit karşısında "Ben askere sesimi çıkarmam, askerden işaret alınca şapkamı alır giderim" (S. Demirel) demeyen bir hükümet iradesi...

Bu paradigma değişikliğini anlamak gerekiyor. Bu paradigma değişikliğinin seçilebilen göstergelerinden biri de, bizatihi PKK"nın vesayet organlarınca öcü rolünde kullanılmakta olduğunu fark etmiş olmasıdır. Bu paradigma değişikliği layıkıyla anlaşılmadıkça, çözüm süreci, acaba PKK"ya ne verildi, acaba hükümet hangi ödünlerin altına girdi, acaba kapalı kapıların ardındaki pazarlıklarda ne konuşuldu kabilinden kısır tartışmalarla sürecin önünü kesmeye yönelik fitneler ortalıkta dolaşacaktır.

Fakat artık kurulu düzenin vesayetçi paradigması değişiyor ve insanlar bu değişikliği görüyor ve bu değişikliğe destek çıkıyor...