"Yarım kilo olmaz mı?" sorusu sadece annelere aittir

Gramla alışveriş edecekleri için utançlarından sıralarını erteleyen ya da dükkanın tenha vaktini kollayan anneleri gördünüz mü?

Ya da pazar yerinde, "Yarım kilo olmaz mı?" diye soran bir anneye rastladınız mı?

Onların tedirgin ve mahcup halleri ile kavrulup üzüldüğünüz oldu mu?

O tedirginliğin ve mahcubiyetin sebebi, "eli dar günlerin" ifşa edilmesindendir. Böyle bir buruk manzarayı Behçet Necatigil şöyle anlatırdı

Dünya da hiçbir baş, kalbi evlat sevgisi ile dolu bir annenin ve babanın onlar için eğildiği kadar eğilmemiştir.

Yemeyip yediren, giymeyip giydiren anaların yüreğindeki şefkat ve fedakârlık ateşi ise söndürülesi bir ateş değildir.

Onlar ustaların ustası Arif Nihat Asya''nın seslendirdiği gibi derler ki:

*

Önce annelerimizin dizinde insanlaşırız.

Hayatımız boyunca dağıtacağımız tebessümlerin kaynağı, onların bize tebessümleridir.

Biz hasta oluruz, eriyen onlar olur..

Biz elimizi çarpsak bir yere, onların kolu tutulur.

Bizim başımız ağrısa, onların ciğeri yanar.

Hani geceleri usulca yanımıza gelip üstümüzü örterler ve yanağımıza alev alev bir öpücük bırakıp sessizce giderler annelerimiz...

O saf ve hesapsız sevgiden daha derinini gördünüz mü?

*

En çok annelerimiz özler bizi.

Onun bize duyduğu hasretle baş edebilecek hasret yoktur.

Necip Fazıl''ın dediği gibi:

(hikaye ve yazılar yenimakale.com sitesinden derlenmiştir)

*

Bugün Anneler Günü. Annelerinizi cüzdanlarınızla ve harcadığınız paranın miktarıyla mutlu etmeye uğraşmayın, paranıza yazık olur.

Onları sık sık arayın, ihtiyaçlarını sorun ve her fırsatta ayağına gidip elini öpün yeter.

Küçük çocuk annesine sordu: "Niçin ağlıyorsun?". "Çünkü ben kadınım" diye cevapladı annesi.

Küçük oğlan büyüdü, yetişkin adam oldu, hala kadınların niçin ağladıklarını keşfedemedi.

Nihayet öldükten sonra cennete gittiğinde Allah''a sordu.

"Kadınlar niçin bu kadar kolay ağlayabiliyorlar?"

Allah dedi ki..."Ben kadınları özel yarattım!...

Tüm yaşamın ağırlığını taşıyabilecek kuvvette olmasına rağmen başkalarına teselli verecek kadar yumuşak omuzlar, doğumun acısına olduğu kadar doğurdukları evlatlarının nankörlüğüne dayanabilecek iç kuvvetini verdim.

Ailesinin hastalığında yorgunluğa pabuç bıraktırmayacak kudreti verdim.

Annelerini çok kötü incitseler de, çocuklarını sevmek duygusallığını verdim.

Tek zayıflık olarak kadınlara birer gözyaşı verdim."

Evlerine gelen son aylık dergide "Her hizmetin bir ücret karşılığında olduğu"nu okuyunca, sevinçle havaya sıçradı.

Ailesine yaptığı yardımların da bir karşılığı olmalıydı.

Fırından ekmek almak için 200, çöp dökmek için 100, annesiyle pazara gitmek için 500 lira hiç de fazla sayılmazdı.

Aylık toplamı 25 bin lira tutan listeyi imzalayıp annesinin çantasına koydu.

Çocuk, ertesi gün yatağının başucunda 25 bin lira ile birlikte küçük bir kağıt parçası buldu.

Kendi hazırladığı listeye benzeyen ve annesinin imzasını taşıyan kağıtta: "Seni hayatım pahasına dünyaya getirmenin, yıllarca bezlerini yıkamamın; bin bir güçlükle besleyip büyütmenin karşılığı, sadece sevgindir ve yanağından aldığım bir öpücüktür. Kazandığın parayı güle güle harca yavrum." Yazıyordu

Bir zamanlar dünyaya gelmeye hazırlanan bir çocuk varmış.

Bir gün sormuş; "Tanrım, beni yarın dünyaya göndereceğini söylediler. Fakat ben o kadar küçük ve güçsüzüm ki, orada nasıl yaşayacağım?"

"Tüm meleklerin arasında senin için bir tanesini seçtim, O seni bekliyor olacak ve seni koruyacak."

"Peki, dillerini bilmeden, insanların ne söylediklerini nasıl anlayacağım?"

"Meleğin sana konuşmayı, dikkatle ve sevgi ile öğretecek." "Peki, seninle konuşmak istersem ne yapacağım?"

"Meleğin sana ellerini açarak bana dua etmeyi de öğretecek."

Çocuk son bir soru sorar;

"Meleğimin adı ne?"

"Meleğinin adının önemi yok.

Sen onu, "ANNE" diye çağıracaksın."