Parti değiştirmek gömlek değiştirmek gibi birşey olabilir mi?

Türkiye''de sadece sıradan partililerin değil, milletvekillerinin, hatta siyasal parti genel başkanlarının bir partiden bir diğerine transfer olmaları doğal karşılanıyor.

Olay adeta bir profesyonel futbolcunun bir kulüpten başka birine transferi düzleminde telakki ediliyor.

Acaba niçin?

Acaba gerçekten bir siyasal partiden diğerine geçmek futbol kulübü değiştirmek gibi midir?

Bu durum, aslında, Türkiye''nin demokrasi geçmişiyle ilgili bir fenomendir.

Batıdan aktarılan bütün öteki siyasal kavramlar ve kurumlar gibi demokrasi de ideolojik bir sferde mütalâa edilmiş ve uygulaması da aynı istikamette geliştirilmiştir.

Batı kökenli hiçbir kurum ve kavram yoktur ki, bu ülkede doğal bir gelişme süreci izlemiş olsun...

Bu yüzden, bütün bu kurumlar ve kavramlar, bu ülkede çarpıtılmıştır.

Laiklik, Batıda din otoritesi olan kilise ile devlet otoritesi arasındaki bir uzlaşmanın adı iken, bu ülkede bu kavram din ile devletin birbirinin işine karışmaması olarak tanımlanmıştır. Tam da bu yüzden, Hıristiyan Batı dünyasında insanların nizası -varsa- Kilise ile iken, bu ülkede insanlar dinleri ile nizalı hale düşmüş veya düşürülmüştür.

Milliyetçilik, Batıda kökeni uluslararası iktisadî çıkar çatışmasına dayalı bir kavramın ürünü olarak ortaya çıkmışken, bu ülkede aynı adı taşıyan kavram ideolojik bir gerekçeyle ihdas edilmiştir. Ve dolayısıyla ırkçılıkla özdeş hale gelmiştir. Aksi iddia edilse bile...

Cumhuriyet, Batıda monarşinin alternatifi olarak telakki edilen usule ilişkin bir kavrama karşılık gelirken, bu ülkede cumhuriyet demokrasi bağlamında bir anlamda kullanılmıştır ve halen cumhuriyet ile demokrasi birbirine karıştırılmaktadır.

Demokrasi, Batının sınıflı toplumlarına mahsus bir yönetim biçimi olarak zuhur etmişken, bu ülkede demokrasi de mücerret bir ideolojik kavram muamelesi görmüştür ve görmeye devam etmektedir. Bu gerçekliğe bağlı olarak demokrasi, sınıflı toplumlarda, her farklı sınıfın temsilcisi olarak meydana gelmiş olan siyasal partilerin kendi sınıfının çıkarını korumak üzere teşekkül etmişken, bu ülkede siyasal partiler bu gerçeklikten bağlantısız olarak salt ideolojik mülahazalarla kurulmuştur. Sonuçta bütün siyasal partilerin toplumsal tabanları birbirinin aynıdır.

İşte tam da bu yüzdendir ki, bu ülkede, bir siyasal partiye mensup üyeler rahatlıkla partilerini değiştirebilmektedirler.

Bir siyasal parti genel başkanı, hükümet kurabilme nisabına ulaşabilmek için, diğer partilerin üyelerine: “Kumar borcu olmayan tam 11 milletvekiline ihtiyacım var!” diyerek ve onlara bakanlık makamını rüşvet olarak teklif ederek davetiye çıkartabilmektedir. Ve bu davet yadırganmadan kabul görebilmektedir.

Aynı işlem, günümüzde de yadırganmadan tekrarlanabilmektedir.

Nitekim vaktiyle bir siyasal partinin genel başkanlığını üstlenmiş olan bir zat, başka bir partiye destek olma teklifiyle ortaya çıkabilmekte ve kendi mensuplarını o partiden aday göstermeye hazır olduğunu bildirmekte ve o parti için çalışma hususunda öne atılmaktadır. Bunu yapabilmektedir, çünkü onun için önem taşıyan husus toplumsal tabanın çıkarı değil, fakat kendi savunduğu ideolojik görüşün dışa yansıyan görüntüsüdür...

Bu durum, andığımız siyasal kurumların ve kavramların bu ülkede sakat doğmuş olmalarının doğal, fakat bir o kadar da çarpık sonucudur.