Ahlâkî sorumluluk ve sevgi

2007 yılının Takvâ Bayramı''nın gerçekten yâr ile bayram olması için, 2007 yılının ilk gününden itibaren önce kendimizi ve Rabbimizi tanıyalım. Yoksa çelişik davranışlar ve çelişik sözler ile ömrümüz sona erer. İmtihanımız başarı ile sonuçlanmış olmaz. Doğru bilince ancak Arasat sonrasında varır ve Yüce Sevgili''yi üzmenin nedamet ateşine katlanırız. Yüce Sevgili''yi bu kadar üzen halimiz ne olabilir? Kur''an-ı Kerîm''de bu hâlimiz, “Kur''an-ı Kerîm''e yakın olmak için, bizi Kur''an üzerinde düşünmekten engelleyen şartlardan hicret etme” yerine, “Kur''an-ı Kerim''den ayrılma ve o''ndan hicret etme” şeklinde ifade buyurulur: (Resul-i Ekrem (S.A.) O gün Allah''a diyecektir ki): - Yarabbi! Kavmim bu Kur''an''ı yadsıdırlar, dışladılar (önem vermeyip terkettiler). (Furkan, 25/30)

Kur''an-ı Kerîm''i terk etmeme, iki ağır emanete birlikte sarılma ile mümkündür. Bu da Kur''an-ı Kerim''in emridir. Bu sarılma da Sevgi''den başka birşey olmayan îman ile olmalıdır. İman yoksa Yazılı Kur''an''ı hidayet rehberi olarak bilmenin yerini, “mızrağa geçirme” eylemleri alır. Ardında da Kur''an-i Nâtık mızrağa geçirilir. İman yoksa, Kur''an-i Nâtık olanların başında gelen Yüce Sevgili; Emîr-ul-mü''minîn''den ayrılmaya uğraşılır. Bunun ardından da Ali''siz Alevîlik gelir. Ancak Sevgi ehlidir ki Kur''an ve Ehl-i Beyt''i biribirinden ayıramazlar.

Bâtıl hemîşe bâtıl-u beyhûdedir velî (=fakat, ne var ki) / Müşkil budur ki suret-i Hak''dan zuhûr ede! Bâtıl''ın sakınılması en müşkül olanı, hak görünümlü bâtıldır. Biribirimizi “Hakk” yolunda uyarma ödevimiz vardır. Bu sebeple, ben de ad vermeksizin benim bâtılda olduğumu iddia edenleri uyarmak zorundayım. Dinleyenler ve izleyenler de bu sözleri dinlesinler, düşünsünler, en güzel söz olan Rabb''in sözüne uygun olan hangisi ise ona hak versinler!

“Hayata saygı göstermeyenler, kurban kesenlere sevgi göstermezler.. Kurban kesenler, ataları Hz. İbrahim gibi, bir kurban kesmekle, bir hayatı korumakla kalmadıkları, bütün insanlığı da koruduklarını bilirler.” (Bir Muhterem böyle dedi!)

Ey Muhterem Kardeş, bu genellemede mantık zerresi var mı, Allah rızası için bir düşün! Hayata saygı gösterenler, ancak Allah''ın emirleri çerçevesinde, kural olarak da “zaruret” halinde bir insan hayatına veya bir canlı hayatına son verebilirler. İnsan için, zaruretin de özel bir hali olan “meşru müdafaa” şartları aranır. Kuş avı caiz değildir, balık avı, ancak hayvancağızların kemiklerini kırıp sıkıştırmayacak geniş ağlar ile yapılırsa helâldir, kara avı da kendi hayatını korumak için zaruret şartları varsa, o şartlar içinde caiz olup yoksa avcılık bir meslek haline getirilemez. (Maide Suresi) Kara avcılığını spor veya meslek haline getirenler “nursuz-pirsiz” kalırlar ve hele bir anayı kuzusuz bıraktılar, bir kuzuyu anasız bıraktılar ise bu fiillerinin cezasını dünya hayatında çektiklerini çok görmüşüzdür, benden uyarması!

Hazret-i Adem ile başlayan medeniyet döneminde de eti yenen hayvanlara “zımnî” de olsa bir “insan-hayvan toplumsal sözleşmesi” yapılmıştır, kedi ve köpek gibi eti yenmeyen ehlî hayvanlar ile de! Ne var ki daha sonra “yabancılaşma-kaabilleşme” sürecinde bu sözleşmeyi ihlâl eden sözde-insan taraf olmuştur. Kur''an-ı Kerim''de Hacc Suresi''ne bakınız, üreme ve üretme kaabiliyeti sona ermeksizin, karnında bebesi ile, yahut süt emer kuzu, veya çalımlı bir boğa iken, yahut Salih Peygamber''in devesi gibi yaşı kemale ermemiş bir deve iken kesilmek var mı bu işin kitabında? Yüce Sevgili, kesilecek hayvanın “yaşlı” olmasını şart koşmadı mı? Şu halde “işin raconu böyle mi idi?” diye böğürüp süsen danacıklar haklı değil mi?

Sen sözleşmeyi ihlâl edersen, hayvan-i gayri nâtık olan o hayvancağız, hayvân-i nâtıka derdini anlatmadığını, civarda da bir Kur''an-i Nâtık veya hiç değilse bir muhibb–i Ehlibeyt bulamadığını görünce kaçmasın da ne yapsın? Menâkıb-ul-Arifîn''de, Adem''in imzaladığı sözleşmenin ihlâl edildiğini gören, bir boğanın can havliyle Mevlâna''ya sığındığı ve Mevlânâ sevgisiyle, canının bağışlandığı anlatılır. Bu sevgi; vahşî hayvanları da kucaklar. Menâkıb-ul-Arifîn''i ve Hacı Bektaş Velâyetnâmesi''ni okuyunuz. Şimdi hayvancağızların haklarını savunanlar, demek ki “hayata saygı göstermeyenler” oluyor!

Sübhanallah Yârabbi! Ne Cerbezeli kullanır var! Konya kasapları Mevlânâ''ya saygı ve sevgi gösterip boğayı bırakmışlardı. Şimdi, Mevlânâ yaşasa idi, nasıl nitelenirdi? Bunu da bir başka Muhterem''den öğrenelim: “Mutsuzluğunu ve yolunu şaşırmışlığını bir vergi salması gibi toplumun tamamının sırtına yükleyip kasım kasım kasılan bir takım çaresiz entellerin acı yüklü homurtularını, höykürmelerini bir yana bırakın!” Hele Mevlânâ değil de meselâ Kira Hâtun veya Melike Hâtun iseniz, şu dehşetli fırçaya hazır olun: Menopozunun acısını müminlerden çıkarmaya çalışan bir takım buruşuk tiplerin yaygaralarına aldırmayın! Yine Sübhanallah! Gözyaşları akan bir genç kız ise, o zaman aldıracak mısınız? Yazık! Bu yıl da galiba Mevlânâ Yılı olmayacak.