Hakkâri Fen Lisesi'ne sözümüzü tuttuk (mu?)

Biliyorsunuz, bu sayfalarda yıllardan beri, Müslümanların Müslümanlara ve insanlık ailesinin diğer üyelerine yönelik hiç bir güzel davranışını es geçmemeye çalışıyoruz. Her ne kadar, “sinema” gibi görece dar kapsamlı ve spesifik bir alanda kalemşörlük yapıyor olsak da konu “insan ilişkileri” olunca bu sınırlı kapsam üzerinden dahi söylenmeye değer pek çok söz ortaya çıkıyor.

Mektubunda bizi çok sevdiğini ve ilgiyle takip ettiğini anlatan bu değerli eğitimcimiz, şahsımıza yönelik dostâne övgülerini dile getirdikten sonra, okulunun kütüphanesinde öğrencileri için nitelikli filmlerden oluşan bir koleksiyon oluşturmayı ve böylelikle onlara üst düzey bir sinema kültürü kazandırmayı hedeflediğini belirtmekteydi. Bu niyet doğrultusunda da kendisine çocuk ve gençlere rahatça izletilebilecek türdeki kalburüstü filmlerden oluşan bir liste hazırlayıp göndermemi rica ediyordu.

Kendisi her ne kadar bizden “Okulumuza film armağan edin” şeklinde çok kesin bir talepte bulunmasa da ben bu mektubu hem yol gösterici bir listenin hazırlanıp kendisine iletilmesi, hem de mümkün olduğu takdirde okulun henüz boş olan kütüphanesine bir miktar film ve kitap takviyesi talebi olarak algıladım. Zaten, Hakkâri, benim –yönetmen Erden Kral'ın “Hakkâri'de Bir Mevsim” adlı başyapıtını izlediğimden bu yana- daima yumuşak karnım olagelmiştir. Sinema ve tiyatrosu bulunmayan bu serhat kentimizin adını her ne zaman duysam, kalbimin üzerinde mutlaka bir sızı oluşur, “Ah ulan Ankara, ahirette hepimizden alacağın olsun senin” diyerek kendi kendime söylenir dururum.

Bu yüzden, İzzettin Hoca'nın -o her satırı alabildiğine kibar ve dostça bir üslûpla yazılmış- güzel mektubunu da kendi adıma ânında bir “emir” olarak telakki ettim. Mektubu, bana ulaştığı hafta sayfamda ve internette yayımladığım gibi, aynı haftanın sonunda da doğruca Beyoğlu'na, İstiklâl Caddesi'ne çıktım ve Cadde-i Kebir'in büyük müzik-film marketlerinden birine girdim. Raflarda yaklaşık bir saat süren hummalı bir gezintinin ardından da Hakkâri Fen Lisesi'nde okuyacak genç kardeşlerim için eğitici-öğretici olabileceğini düşündüğüm 20 adet DVD film seçtim. Eğer yanımda yeterli para olsaydı, daha fazlasını alacaktım; ancak gücüm o anda bu kadarına yetti. Tek tek seçip satın aldığım bu filmleri de 28 Şubat 2008 Perşembe günü bir karton kutuya doldurup Yurtiçi Kargo ile Hakkâri'ye gönderdim.

Yine hatırlarsanız, bütün bu aksiyonu başlatan o mektubu sayfamızda yayımladığım gün, altına bir de cevabî not eklemiştim. İzzettin Hoca'ya hitaben yazdığım söz konusu notta, kendisinin bu çağrısını kesinlikle karşılıksız bırakmayacağımı bildirirken, yanında da (kendimden oldukça emin bir edâyla) sizlere, yani beni yurt içinden ve dışından büyük bir ilgiyle takip eden (bunu da yine mesajlarınızda kendiniz söylüyorsunuz, ben tamamen sizin yalancınızım) bütün okurlarıma şu kışkırtıcı çağrıyı yapmıştım:

“(…) Bu arada, okurlarımız da biraz kıpırdanıp ellerini ceplerine atsınlar ve Hakkâri'deki bu okula (izleyip de beğendikleri ve içinde gençler için zararlar mesajlar görmedikleri) kaliteli filmler arasından en azından birer tane armağan DVD göndersinler. Fakat, şunu sakın unutmayın lütfen! Piyasadaki en âdi disklere aktarılmış, kutusuz ve kapaksız korsan kopyalar değil; (okulun kütüphanesinde şık bir arşiv oluşturabilecek biçimde) orijinal kutusunda satılan ve cihaza takılınca da doğru düzgün çalışan yasal filmler… Çünkü zekât, paçası yırtık pantolonla ya da pilav olmayacak kadar kırık pirinçle verilmez. Bana, İzzettin Hoca'ya armağan film ve kitap gönderdiğini bildiren bütün okurlarımın isimlerini biraraya getirip, önümüzdeki ay bu sayfada hepsini -teşekkür mesajım eşliğinde- topluca yayımlayacağım. İnfak etmeyi bilenleri tıpkı Rabbimiz gibi bizler de çok seviyoruz. Malı için canı titreyenlerden ise bilinsin ki zerre kadar hoşlanmıyoruz.”

Geçtiğimiz günlerde İzzettin Hoca'dan (bana sizlerin üzerinde ne düzeyde bir etki gücüm ve hatırım olduğunu en kestirme biçimiyle ortaya koyan) nazik bir teşekkür mesajı geldi. Hocamız, yeni mektubunda aynen şunları yazmış:

Türkiye'nin en çok okunan sinema sayfalarından biri ve o sayfalarda yıllardır “dayanışma, dayanışma” diye kendisini paralayan bir adam… Karşılığında da toplam bir ay boyunca ülkenin (ve dünyanın) dört bir köşesindeki okurları arasından yalnızca iki tanesinin Hakkâri'ye gönderdikleri iki kargo paketi…

Mektubundaki üslûba bakılırsa, İzzettin Hoca (bundan çok daha kötüsünü umuyor olsa gerek) sonuçtan yeterince mutlu olmuş gözüküyor. Oysa ki ben hiç mi hiç mutlu olmadım.

Şimdi, huzurlarınızda çok basit bir hesap yapacağım… Şu anda Türk DVD piyasasında, adedi 4.90 YTL'den başlayan fiyatlarla binlerce bandrollu, kutulu yasal film dolaşıyor. Bunlardan herhangi birinin kargo şirketleriyle Hakkâri'ye gönderilmesinin bedeli de en fazla o kadar, yani bir 5 lira daha tutmakta… Ben, sadık okurlarımdan, “iki paket Marlboro'dan daha ucuza mâlolacak bir kardeşlik türküsü söylemelerini” istemiştim. Böylelikle, gerektiğinde ne denli süratle organize olabildiğimizin de bir tür provasını yapmış olacaktık. Ancak, iki kişi hariç, sevgili okurlarım beni pek dikkate almadılar. Tıpkı, yıllardır sık sık film şirketime gelip giden ve bu konudaki talebimi geçen ay emrivâki bir üslûpla kendilerine ilettiğim bir sürü genç sinemaseverin dikkate almadığı gibi…

Ancak, yandaki Yurtiçi Kargo dekontunda da görebileceğiniz gibi, ben kendi sözümü gayet ciddiye aldım ve bu konuda gerekeni yaptım. Sizin de gerekeni mutlaka yapacağınız konusunda feci şekilde umutlanarak…

Bir zamanlar kendisi de genç olmuş biri olarak, âhir zamanın gençlerine son sözüm şudur: Vermeden asla alamazsınız. İnsancıl amaçların çevresinde kısa sürede organize olmayı ve infak etmeyi mutlaka öğrenmek zorundasınız. Bahse konu olan rakam, hiç birinizin boyunu aşan bir bedel değildi.

Sonuç itibarıyla, beni Hakkârili çocuklara ve onların saygıdeğer hocalarına mahcup ettiniz. Oysa etmemeliydiniz…

İstanbul'dan G.K. ve Van'dan Nurullah Bağışkondu kardeşlerime, yaptığım çağrı karşısındaki duyarlılıkları için gönülden teşekkür ediyorum. Her ikisine de minnettarım.