Metin ile son fotoğraf, son bakışma ve son vedâlaşma...

Yanda gördüğünüz flû ve titrek fotoğraf, uzunca bir süreden bu yana kayıptı.

Kısa film dünyasının genç yeteneklerinden, değerli okurum ve dostum Muhammed Yasir Düzcan'ın, 2007 yılının bir sonbahar günü, Beyoğlu-İstiklâl Caddesi'nin ara sokaklarındaki tıklım tıkaş dolu kafeteryalardan birinde, bir grup kısa filmciyle beraber çaylarımızı yudumlayıp kafaları demlendirdiğimiz koyu bir sohbet ortamında benim ve rahmetli sinema yazarı Metin Demirhan'ın böyle bir fotoğrafını çektiğini hayâl meyâl hatırlıyordum; fakat kaşla göz arasında çekilen o kareyi hiç bir zaman görememiştim.

Yasir, geçtiğimiz günlerde o meçhul fotoğrafla çıkageldi. Bilgisayarının arşivinde yaptığı sıkı bir aramadan sonra, vaktiyle değişik sinema etkinliklerinde çektiği bana ait bir çok sürpriz kareyle birlikte söz konusu fotoğrafı da nihayet bulmuş ve hepsini bir CD'ye toplayıp getirmişti.

CD'yi bilgisayarıma taktım ve ilk olarak Metin'li kareye baktım. Çekilmesinden yaklaşık bir buçuk yıl sonra ilk kez gördüğüm bu iç burucu fotoğraf karşısında ansızın içimde bir dalgalanma oldu; kendimi şu zalim dünyada bir kez daha çok yalnız ve mahzun hissettim. “Ben 'trash movie' âleminin delisiyim, sen de muhafazakâr sinemanın… Bu âlemde ikimize de ihtiyaç var. Hiç duraklama ve doğru bildiğin yoldan asla geri adım atma. Kimseye boyun eğmeyen kişilikli tavırlarınla bu yalama sektörü uzun süredir çok güzel tedirgin ediyorsun; bazılarını çileden çıkaran yazılarını gevrek gevrek gülerek takip ediyorum” diyerek bana her görüşmemizde sürekli moral veren “anarşist” lise arkadaşım artık yoktu çünkü…

İnsan, özel bir “ân”ı yaşarken ona çoğu kez hak ettiği en doğru yorumu getiremiyor; gerçekler ancak -belleğimizde ya da bir dijital karede dondurduğumuz- “hatıralar galerisi”nde geriye dönüp, o kritik zaman dilimini alıcı gözüyle tekrar incelediğimizde tam olarak anlaşılıyor. Ki bu da gaybı bilememekten kaynaklanan doğal bir acizliğimiz aslında…

Metin'in birincil uzmanlık alanı konumundaki “dandik filmler”i (süslü Frenkçe adıyla 'B-movie' ya da 'trash movie') izlemenin eşsiz keyfi üzerine derin bir sohbetin gerçekleştiği o buluşmadan geriye kalan tek fotoğrafta, aslında her şey ne kadar da açık seçik görünüyor şimdi… Meğer biz o gün Metin ile birbirimize son kez bakmışız; daha doğrusu Yasir deklanşöre basarken, “öte dünyada yeniden buluşmak üzere” gözlerimizle son kez vedâlaşmışız da haberimiz yokmuş. Çünkü, Türk sinema yazarlığı dünyasının en kendine özgü kişiliklerinden biri olan Metin Demirhan, bu karenin çekilmesinden çok kısa bir süre sonra, 42 yaşında geçirdiği beyin kanamasıyla hayata vedâ etti. Demirhan ve onun çılgın dünyasıyla henüz o gün tanışma fırsatı bulabilen bir grup genç kısa filmci dostumuzun arasında çekilmiş bu fotoğraf da söz konusu “vedâ görüşmesi”nin yegâne belgesi olarak kaldı.

Yüce Allah'dan, 42 yıllık ömrü boyunca sürekli maddî sıkıntılarla boğuşan, ancak kendi hayatına ve hayatlarımıza kattığı muhteşem zenginlikler açısından aynı sektördeki bir çok kişiden daha dolu dolu, keyifli ve dibine kadar özgür bir hayat süren bu güzel kardeşimin üzerinden öte âlemde de rahmetini hiç esirgememesini diliyorum.

Biz yakın dostları, bu -kelimenin tam anlamıyla- “orijinal” adamı hiç unutmuyoruz ve ömrümüz olduğu sürece de unutmayacağız inşaallah…