“Herkes karakolda kâbus görüyor”

Bu cümle hafızamdan gitmiyor. Sarıyayla Karakolu''nda baskından sonra askerlerden birisine ait bu cümle, yaşananların özeti. Reklamların kutsal annelik söylemlerinin ortasında anneler olarak durup düşünmemiz gereken nokta tam da bu bence. Annelere verilecek en güzel hediye “Çocuklarımızın kâbus görmesini nasıl engelleriz” sorusuna cevaplar bulunup, uygulamaya geçilmesi olacaktır.

En kıymetli şeyimizi çocuklarımızı kime, hangi koşullar altında teslim ediyoruz? Başlarına neler geliyor? Kaç tanesi sağlam dönüyor, hem ruhen hem bedenen! Ne öğreniyorlar? Yoksa ateş almaz, bozuk, paslı, işe yaramaz silah talimleri ile oyalanıyorlar mı?

Olayların arka planında yaşananlar her zaman haberin kendisinden daha fazla etkilidir. Yasemin Çongar''ın Taraf gazetesinde önce Sarıyayla Karakolu''nda askerlik görevini yapmış, halen orada arkadaşları ile irtibatta olan bir genç ve ardından da jandarma uzman çavuşu Kemal Koçyiğit''in eşi ile yaptığı röportajlar, bu arka planı yüreklerimizi sızlatarak ortaya koyuyor.

Rakım 1.850. Karakoldaki çocukların birçoğu ilk defa dağlık bir bölgeye gelmiş. Karakol binası eski. Suları sık sık kesiliyor. Böyle zamanlarda su ihtiyacını yakındaki dereden karşılıyorlar. Sağlık personeli yok, ilaç yok. Şehit uzman çavuş çarpışmadan birkaç gün önce dişi apseleniyor ve miyadı geçmiş bir antibiyotiği almak zorunda kalıyor.

Yiyecekler hep konserve. Üç ayda bir bırakılıyor. Elektrikler sık sık kesiliyor. Bu nedenle ankesörlü telefonla konuşmak durumunda kalıyorlar. Buna da şükrediyorlar.

Karakolun 5 yıl içinde silahları hiç yenilenmemiş. Ne tank var ne de başka bir ağır silah

Mevcut silahların bir bölümü de nemli ortamda çalışmıyor. Anlatıyorlar; “karakoldaki bütün komutanlar karakolun silah olarak çok kötü durumda olduğunu gayet iyi biliyor ve herkese söylüyorlardı.”

1850 rakımdalar, olan biteni göremiyorlar. Termal kameraları varmış ama o da yağmurda çalışmıyor. Buradaki koşullarda çalışabilecek şahingöz denilen cihaz ise bu karakolda mevcut değil.

Baskın anı yaşananlar ise korkunç:” Yatakhanedeki bir arkadaşım, Abi, dedi, yatakhanede bekliyorduk. Kapıları zorluyorlardı... Biz o karakola hiçbir askerî eğitimden geçmeden gittik. Tunceli''de elli gün Nazi kampından bir derece iyi olan bir yerde kaldık, kabul-toplama merkezi denen yerdi burası. ...Gerilla savaşına alışkın, dağlarda yaşamış gençlerin karşısına 18-20 yaşında hayatında silah eline almamış gençleri koyuyorsunuz.... İki saat boyunca çarpışıyorlar, komutanları şehit oluyor, teröristler elini kolunu sallaya sallaya çekip gidiyorlar siz bir tanesini bile yakalayamıyorsunuz... Yardıma giden birlik 35 kilometre yürütülerek bölgeye ulaşmış. Daha yavaş ancak sürünerek gidebilirlerdi.... Karakoldaki 20 yaşındaki askerler 12 saat arkadaşlarının parçalanmış vücutlarının başında yarımşar saat nöbet bekleyerek geçirmişler. “

Sözde çocuklarımız çok kıymetli. Ama onları savunmasız bırakanlara sessiz kalıyoruz.. Kendilerini değerli hissetmelerini sağlayan her şeyden onları mahrum ediyoruz.

Hem vatan korumak kutsaldır deyin hem de vatanı koruyanları korumayın. Ateş almayan miyadı geçmiş tüfeklerle talim ettirin, miyadı geçmiş ilaçlarla tedavi edin. Onları adam yerine koymayın. Ölünce ölülerine ağıt yakın, annelerine sabır temenni edin. Eee vatan görevi deyin. Üstelik de devletin bütçesinden karakol başına 1.5 trilyon lira maliyet tahsil edin!

Bu çocukların ruhlarından yaşadıklarının izi nasıl silinecek. Kâbus görmeden nasıl uyuyacaklar? Anlatabilecekler mi sevdiklerine yaşadıklarını. Korkularını umutsuzluklarını.

Erkeklerin de korktuğunu, ağladığını anlatabilecekler mi annelerine?

Ya anneler onları dinleyebilecekler mi?