Bahar yazısı

Laleleri herkes biliyor. Bayramı bile var. Ama leylaklara kimse bakmıyor. Oysa hem kokusu, hem salkımı var.

Neyse işte Nisan geçti ve laleler soldu. Ama Mayıs, yağmurlarla ıslansa bile ıhlamurları, kestaneleri açtıracak.

Tabiat yenileniyor. Kimin için. Bizim için. Ha şunu bileydik.

Bir tarihte "Akbank"ın önünde armut ağacı" diye bir yazı yazmıştım. Ağaç Karaköy"de meydana bakıyordu ve altından binlerce kişi akıyordu. Akıl işi değil ama işte benim gibi kafayı çizmiş olanlar yapar böyle şeyleri. Banka çalışanlarından biri dışarı çıkınca –o bir bayandı– durdurdum.

— Buyrun, nedir, dedi.

— Ağacı gördünüz mü, dedim.

— Hangi ağacı?

— Bankanızın önündeki ağacı.

Sağa sola baktı, oysa ağacın altında idi.

— Yoo! Hani.

— Başınızı kaldırın göreceksiniz.

Başını kaldırdı, orta yaşlı idi ama hâlâ güzel.

Şaşırdı. Elini ağzına götürüp gülümsemesini gölgeledi.

— Aa! Evet ağaç. Çiçek açmış.

— Nedir bu ağaç?

— Bilmem ilk defa görüyorum.

Ne kadar güzel, gelin gibi.

— Armut bu. Kim dikmiş acaba?

— Bilmem, müstahdemlerden biri dikmiştir. Meyvesi olur mu bunun?

— Çiçeği varsa meyvesi olur elbet.

— Bankada bir işiniz mi vardı?

— Hayır, ağaca bakıyorum.

İlgisi kayboldu, yürüdü.

— Siz bakıverin, benim biraz işim var.

Gitti.

Herkesin işi var.

Cenab-ı Hak işsizlerin yardımcısı olsun.

Memleket boğazına kadar siyasete batmış. Gündem günaşırı değil, saat aşırı değişiyor. İnsanların koşturmaktan canı burnuna gelmiş.

Dedim ki bu sıkıntıyı biraz dağıtalım. Her ne kadar çiçekten-böcekten bahseden yazılar ciddiye alınmıyorsa da, biz üstümüze düşeni yapalım.

Hatta Furkan Çalışkan"ın şiirlerinden birkaç mısra birkaç bölüm vereyim size, cebinizde dursun, çekiniz dönerse, ev sahibi aniden kirayı isterse çıkarır okursunuz.

Furkan Çalışkan 83 doğumlu. İnşaat okudu. Galiba akademisyen oldu. Dergâh"ta yazardı daha gençken, şimdi İtibar"da.

"Bisikletin yanında koşan çocuk" başlıklı bir şiiri var.

Bana çok dokunan bir söz bu. Çünkü benim çocukluğumda bizim mahallede bisiklet yoktu. Sonra bir ağabey taşındı mahalleye. Yılmaz. Lisede okuyor ve Yale marka yeşil bir bisikleti var.

Sokaklarımıza ne asfalt ne parke taşı döşenmemişti. Toz toprak yol. Bisiklet gider biz gideriz. İyicene koşar ona yetişiriz. Bir kısa süre onunla yarışırız. Yalın ayak başı kabak çocuklarız.

Yılmaz abi bize bisiklete binmeyi öğretti. Kim Fenerbahçeli olursa onu bir tur bindiriyordu.

"Bir çocuk en çok başka bir çocuğa güvenir" diyor Furkan.

"Bir çocuk en çok halının desenlerinde gider". Nereye gider?

Masalların, rüyaların ülkesine.

Ama hayat çok sert, acımasız, gerçek mermi kullanılıyor isyanı bastırmak için. O zaman işte çiçek-böcek kalmıyor etrafta.

Bahar ve şiire güvenmeliyiz. Furkan"a kulak vermeliyiz:

"İyi bir hikâyen ve anlatacak biri

Gölgeler bana mümkün lambalar diri"

"Bitti der yeni başlayan söz

İkimiz arasında sessizliğin icadı

Bunu ben bile anlamak zorundayım

Parmak ucunda çıktığım odaları

Çünkü dokunamayacağım kadar yakınsın

.....

Sözler tellere takılan kazak gibi

Bir yabancının bahçesine girerken ki tedirginlik

Gözler vişne lekesidir silemez onu hiçbir bez

Toprak da gidermez bu tutsaklığı

Duvar yıkıldığında taşlar özgür kalır ama gidemez"

Akbank"ın önündeki armut ağacının meyveleri olacak. Ama o zamana kadar üzerinden tonlarca zehirli gaz, kurum, toz, kir geçecek. Ve meyveler gençliğine doyamadan daha çağla iken kararıp pıtır pıtır dökülecek.

Ne zor imiş şehirde bahar olmak.