Okuma notları

“Allah''a hamd ü senâ, Resûlü''ne salât ü selam… Bilin ki; dünya, dokunulunca ele yumuşak gelen, fakat zehri insanı öldüren yılana benzer. Dünyadan elde ettiğin, seni aldatan, sana hoş gelen şey, az bile olsa gene ondan yüz çevir. Değil mi ki ondan ayrılacağını iyiden iyiye biliyorsun, onun gamlarını da fırlat at, halden hale dönüşüne de aldırış etme. Onunla uzlaştığın zaman, en fazla ondan sakınacağın zaman olsun. Çünkü ona dost olan, neşeyle, sevinçle ona inandı, yüreğini ona verdi de kandı mı, dünya onu halden hale sıyırır atar, dertlere, belalara katar.”

(Hz. Ali''den (r.a.) Selmân-ı Fârisî''ye (r.a.) Mektup/Nehcü''l-Belâğa)

“Dünyanın meşgale ve endişesine dalıp da ahret için hazırlık yapmayı ihmal ve terk eden kimse, kendisini parçalamak için gelen vahşi hayvana aldırmayıp, üzerine konmuş sineğin derdine düşen ve bu boş uğraşı yüzünden asıl tehlikeye karşı hazırlıksız kalan insana benzer. Bu kimse, ancak zekâca gelişmemiş, akılsız biri olabilir. Akıllı insan, karşı karşıya kaldığı aslan tehlikesi nedeniyle sinekle ilgilenmeyi bırakır.”

(İbn Ataullah el-İskenderî/Gelin Tacı/Üsküdar Yay.)

“Biz, kâinata eklenmiş bir parça mıyız? Yoksa asıl kitap bizde mi okunuyor? Kâinat bizim tercümemiz olsa gerektir, biz onun değil. Kendimizi kâinatın sahifelerinde okumak, hikmete ulaşmaktır. Hayatımızın hikmeti dış görünüşte, doğmakla ölmek arasında acı çekmekten ibaret olsa bile onun iç yüzü derin ve değerlidir. Bu elem dolu hayatı yaşanmış olmaya değerli kılan, bu fani yolculuğun her adımında yeni bir neşveye ulaşabilmektir. lem bize şevk kaynağı olmalıdır. Neşveden sık sık mest olan varlığımızın bir melodinin kendi içindeki akışını tâkip eden cezbelisi olduğunu hissetmiyorsak işte o zaman bedbaht sayılırız. Hayatın mânasını kaybederiz. Benliğimizi yakından çevreleyen vehim ve gafletlerin bizi bıraktığı yerde varlığımızın bize yük olduğunu hissederiz. Halbuki hiçbir konuya, dıştan gelen tatminlerle bağlanmayan saadet, gerçek saadettir. İçimizdeki tükenmez sevinç kaynağından taşan neşve bizimdir.”

(Nurettin Topçu/Kültür ve Medeniyet/ Dergâh Yay.)

“Ruh dirilecek yeniden. Çağımızda yeniden dirilecek. Ölüm tuzağından kurtulacak. İnkâr bataklığından çıkacak. Puta tapıcılık panayırını bozacak. Benlik sergisini devşirecek. Madde safrasını dökecek. Deha toprağını vahiy ışığıyla yeniden yoğuracak. Neftsen kurtulmuş bir horoz gibi sahaf yapraklarını eşeleyecek. Tarihin denizdibi ikliminde kızarmış süngerleri aralayarak kaybolmuş incisini arayacak. İslamın her sabah dünyamızı ziyaret eden seherinde diriliş ilhamını bulacak. Her bahar, yeniden bir Hızır olacak ona. Üstünden dökülen ölüm pullarını her sonbaharın tabutuna yerleştirecek. Müsbet bilgileri, Harut ve Marutun büyüsünden arıtacak. Aşk silahını donanacak. Şeytan metafiziğini yıpratacak.

Tarih, Kur''andan gelen kevserle, âb-ı hayatla yıkanacak ve dirilecek.

İnsanlığın üstünde, ruhun diriliş lambası yeniden yanacak.”

(Sezai Karakoç/Ruhun Dirilişi/Diriliş Yay.)