Bu “mahalle” ayaklarını bırakalım!

Son zamanlarda pek az şey ortada dolanan şu “bizim mahalle-karşı mahalle” muhabbeti kadar sinirime dokunuyor. Bu maçı organize edenlerin kötü niyetinden hiç şüphem yok, onları gayet iyi anlıyorum. Ama bu çamur saha topuna giren akıl sahibi insanları anlamakta zorluk çekiyorum. Gerçekten bir şeyleri izah etmenin bir yolunun kaldığını mı düşünüyorlar bu insanlara, bilemiyorum. Benim kanaatim, “bizim mahalle-karşı mahalle” tahterevallisi üzerine oturtulan bir muhabbetin asla sağlam bir zemininin olamayacağı şeklindedir. Yanlış bir denklemin içine giren hiçbir değerin doğru sonucun alınmasını temin edemeyeceğini bilmeliyiz. En azından kendimize saygımız bakımından bu safça iyimserliklerden bir an önce kurtularak, hiçbir saflığı olmayan kötü niyetlilere karşı gözlerimizi ve bilincimizi açık tutmamız gerektiğini hatırlatmak isterim.

Benim popüler alanla ilgili defalarca testten geçirdiğim bazı tespitlerim var. Onlardan en önemlisi o sinir bozucu tarifle “bizim mahalle”nin tabiatı icabı tam teşekküllü bir popüler alanının olmadığıdır. Popüler alan diye bir şeyden söz ediyorsak, ya bilinçli olarak bir ayağımızı “karşı mahalle”ye atmaya niyetlenmişiz ya da çok daha büyük ihtimalle yolumuzu kaybetmişiz demektir. Şunu iyi bilmeliyiz ki; tabiatı icabı “karşı mahalle”ye kurulan o sahneye hiç kimse sadece yaptığı iyi bir iş için davet edilmiyor. Ve yine farkında olalım ki; “bizim mahalle” hakkında yaptığımız hiçbir izahat, “komşu mahalle”nin kuru gürültüden mamul ses duvarını aşamıyor. Biz bütün iyi niyetimizi kuşanıp konuşuyor olsak bile sözlerimiz, kötü niyetlere gündelik bir eğlence olmaktan öte gidemiyor. Bunu yapmakla hem bir parça sakız oluyoruz bu çürümüş zihinlere, hem de yalama ediyoruz sağlam bir zihinle düşünmemiz gereken bütün o can yakıcı meseleleri…

Elbette insanlar konuşa konuşa anlaşacak, buna itirazım yok. Ama söz değerlidir, beyanın mahremiyeti, izzeti vardır. Samimiyetle dinlemeyi bilmeyenin oyuncağı edemeyiz sözlerimizi. Muhasebemizi yapalım, ayıplarımızla yüzleşelim, tamam! Ama bizim ayıplarımızın, bizim eksiklerimizin, bizim yanlışlarımızın, bizimle birlikte anılan mübarek kelimelere de bulaştırılmasına alet olmayalım hiçbir zaman!

Hem, kişinin uluorta kendinden söz etmesi için kendi dışında bir sebebin olması gerekmez mi? Hem, benim hayatımın girdisi çıktısı neden önemli olsun, fikirlerimin bir hükmü, bir yankısı yokken bütün o zihinlerde? Doğru fikirlere, dürüst tavırlara, erdemli duruşlara ne zaman açmışlar ki kollarını, bana şefkat göstereceği vehmine kapılıyorum o çelik cenderelerin? Aklı gidermek, fikri sulandırmak dışında bir kariyerleri olmayanların dünyalarında nasıl bir yerimiz olabilir bizim?

O yanlış sahnelere çıkmaktan, o arızalı mikrofonlara konuşmaktan, kendi dünyamızın değerlerini bozdurup harcamaktan vazgeçelim artık. Muhasebelerimizi kendimizle, birbirimizle yapalım. Hayatı iğdiş eden zihin tüccarlarından yüz çevirelim. Anlamların lime lime edildiği o ucuz vitrinlere adım atmayalım. “Bizim mahalle” ile “karşı mahalle” arasında oynandığı söylenen maçların daima tek kale oynandığını artık anlayalım! Rakibin centilmenliğinden emin olmadan hiçbir topa girmeyelim!