Diyarbakır, sen ne güzel şehirdin öyle!

Belçika-Almanya hattından sonra soluğu Diyarbakır"da aldım ve hafta başından itibaren Diyarbakır"da, hiç bitmesin istediğim, Diyarbakır"lı yürek kardeşlerimin de hiç bitmemesini istediklerini gözlemlediğim, dolu dolu geçen, üç doyumsuz gün geçirdim. Başta Muhsin Omaç kardeşim olmak üzere, Nevvab Temel, Necmeddin Erek"le bizi evinde misafir eden Ahmet Hoca"ya, çocukları Yasir, Sümeyra ve Betül kardeşlerime yürekten teşekkür ediyorum.

"Diyarbakır nedir?" diye sorulacak bir soruya, benim açımdan verilecek cevap bellidir: Diyarbakır, yürektir. Diyarbakır, çilekeş insanların çilelerini besteledikleri, bitmeyecek bir şarkıdır; hiçbir zaman bitirilemeyecek, söndürülemeyecek bir hakikat şarkısı.

Diyarbakır"ı yürek şehir yapan elbette ki, Diyarbakır"ın gönlübol, hayat dolu, her şeye rağmen Diyarbakır"da yeniden bir hakikat şarkısı bestelemeye çalışan can insanlarıdır. Diyarbakır"ı bütün felâketlerden "koruyan", Diyarbakır"a manevî olarak kol kanat geren sahabe mezarlarının yaydığı ruhtur.

SAHABE RUHU VE

Sabah namazından sonra günün ilk ışıkları Diyarbakır"ın üzerinde ağarmaya, bu güzelim ama yaralı, dertli, çilekeş İslâm şehrini aydınlatmaya başladığı saatlerde Diyarbakır Havaalanına indiğimde, Mehmet Muhsin Omaç kardeşimle birlikte soluğu 400"den fazla sahabenin medfun olduğu "yer"de aldık.

Her hâli irfan ve hikmet kokan, bu yüzden nükteden de nasibini alan Necmeddin Erek kardeşim, "Diyarbakır, tarihinde, hiçbir zaman deprem felâketine maruz kalmadı; yalnızca civar şehirlerin depremlerine kulak kabarttı" deyiverince, Diyarbakır"ın güzel insanlarına, sokaklarına, çarşılarına, pazarlarına yansıyan, sinen, Diyarbakır"a ve Diyarbakırlılara hayat bahşeden, ruh üfleyen kaynağın ne denli derûnî bir kaynaktan geldiğini bihakkın anladım.

Tarihi boyunca fizîkî deprem felâketiyle sarsılmayan Diyarbakır, günümüzde siyasî bir depremin merkez üssü.

Bu cümleyi kurdum ama Diyarbakır"da yaşanan siyasî depremin, icat edilmiş bir deprem olduğunu Diyarbakır"ın hücrelerine nüfûz etmeye çalıştığımda net olarak gördüm.

Diyarbakır"da, Diyarbakır"ın çocuğu, yürek şehir Diyarbakır"ın manevî havasını soluyarak büyüyen, rüyalarını Diyarbakır"da büyüten, özene bezene gerçeğe dönüştürme hayalleriyle hop oturup hop kalkan, ufku, Diyarbakır"ı, Diyarbakır"ın ikiz kardeşleri diğer İslâm şehirleriyle buluşturan bir hakikat medeniyetinin ilk tohumlarını burada, bu güzelim şehirde sınırları aşan, başka çağlara ulaşan bir yolculuğun aşk ateşiyle yanarak, pişerek şekillenen üstad Sezai Karakoç"un masumiyetinin ve mahzuniyetinin derin izlerini ve izdüşümlerini gördüm.

Üç Diyarbakır"dan sözedebiliriz. Birincisi, Suriçinin Diyarbakır"ı. Hakîkî Diyarbakır bu. Sahabalerin manevî bir ruh kattıkları ruh şehri, yürek ülkesi, hakikat şarkısının bestesi ve bestecisi hakikat şehri ve hakikatli şehir Diyarbakır. Dicle"nin zamana meydan okuyan sularının suladığı, arındırdığı, yeşerttiği, can kattığı Diyarbakır.

İkincisi, nevzuhûr, ruhsuz ve kimliksiz, yeni şehir Diyarbakır.

Üçüncüsü de, medya tarafından icat edilen sanal şehir Diyarbakır.

Açıkçası, asıl Diyarbakır, suriçinin Diyarbakır"ı. Diyarbakırlılar da, orada yaşıyor aslına bakılırsa…

Dicle, dün olduğu gibi, bugün de, Suriçi"ne, hakîkî Diyarbakır"a hayat vermeye devam ediyor.

Diyarbakır, dün, İslâm medeniyetinin en güzel ve en güzide şehirlerinden biriydi. Müslüman nüfusun ezici çoğunluğu oluşturmadığı Sürya"ların, Süryanilerin, Ermenilerin bu yürek ülkesi, selam yurdu bu müslüman şehirde şehrin bir parçası olarak kendilerince rahat nefes alıp verebildikleri, şehrin renklerine kendi renklerini, ruhuna kendi ruhlarını, hayatına kendi hayatlarını katabildikleri Müslüman bir şehirdi Diyarbakır.

Diyarbakır, İslâm medeniyetinin şehirlerinin en özgün prototip şehirlerinden biriydi. O yüzden Diyarbakır"ı Diyarbakır yapan, Dicle"nin de tanıklık ettiği gibi, pergelin sabit ayağını hakikate şaşmaz ve sarsılmaz bir ruhla ve özgüvenle sabitlediği için, pergelin diğer ayağıyla herkese kucak açan, herkesi bağrına basan, herkesin derdiyle hemdert olan bir ilim, irfan ve hikmet menbaı, kardeşlik, sulh ve selâmet kaynağı, kâinâtın Diyarbakır"a yansıyan bütün renklerine ve seslerine açık bir hakikat ırmağı olmasıydı.

Ey Diyarbakır! Bir zamanlar, sen ne güzel şehirdin öyle! Bütün güzelliklere yürek ülkende yer açan gönlü bol bir şehirdin.

Bugün zamana, zamanın yıkımlarına meydan okuyan Diyarbakır, bu ruhunu koruyor her şeye rağmen. Koruyor çünkü Diyarbakır"ın insanı, onca acıya, çileye, yıkıma rağmen canlılığını, diriliğini ve ruhunu inatla korumakta ısrar ediyor.

Diyarbakır, Hasanpaşa"da ayaküstü tanıştığımızda farkedemediğim İsmail Şentürk kardeşimin deyişiyle yeniden "Diyarbakır, ne güzel şehirsin sen öyle!" diyebileceğimiz günlere kavuşabilmek için çilesini dolduruyor ve hakikat şarkısını besteleyeceği günleri özlüyor adeta!