"Benim bir hayalim yok!"

Caddede yürüyorum.. Hayat büyük bir devinimle devam ediyor şehirde.

Umutlar, umutsuzluklar, çaresizlikler, hevesler, arzular, hayaller gırla gidiyor insan yüzlerinde.

İnsan yüzleri gören gözlere çok şey anlatır.

Anlatılamayacak olanları da anlatır.

Bakışlardaki anlamlar, bir sosyologun, bir siyaset bilimcinin gördüğünden çok daha fazla şey anlatır.

Ve ben hep yürürken insanların yüzlerine bakarım..

Kendi kendisiyle konuşan insanlara rastlarım sıklıkla.

Aslında herşey konuşuyor doğada ve insan yaşamında..

Duvarlar, mabetler, vitrinler, arabalar, ağaçlar, kuşlar, gökyüzü, güneş, yağmur ve mevsimler.

Yorgun insanlar görüyorum sokaklarda..

Hayatın yorduğu insanlar, insanların yorduğu insanlar.

Çocuk yüzlerine bakıyorum, mini minnacık eller, meleksi yüzler..

Ve yanı sıra üzgün ve solgun bakışlar..

Mendil satan çocuklar..

Annelerinin kolunda neşeyle yürüyen çocuklar.

Anneler görüyorum, kederli anneler..

Bakışlarını içine gömmüş kadınlar görüyorum.

Caddenin kenarındaki duvarda parti afişleri görüyorum..

Önümde iki kadın yürüyor ve aralarında konuşuyorlar..

Onları duyuyorum..

Kadınlardan biri, elli, ellibeş yaşlarında bir kadın, daha genç olanına "Benim bir hayalim yok, belki çocuklarımız için daha güzel bir ülke olur gelecekte" diyor.

Daha fazlasını duyamıyorum.

Zaten bu bir çift laf yetiyor benim için.

İnsamızın hal-i pür melalini bundan daha net biçimde anlatamaz kimse.

"Peki benim bir hayalim var mı" diye soruyorum kendi kendime..

"Bir vakitler vardı, bir vakitler" diyorum.

Anlıyorum ki artık hayal edecek bir gücü bile kendimde bulamıyorum.

Ama "hayal ettiği kadar yaşar insan" demezler mi?

Suriye''de, Mısır''da, Yemen''de, Tunus''ta, Fas''ta, Libya''da, Bahreyn''de haykıran insanları düşünüyorum.

Umutsuzluğun kararttığı dünyalarını yeniden kurmak isteyen insanları düşünüyorum.

Umut etmeyi yeniden öğrenmek istiyor insanlar.

Tahrir meydanında Mısırlı isyancılardan birinin gazetecilere söylediği bir sözü hatırlıyorum:

"İlk defa yaşadığımı hissettim".

İnsanlar yaşadıklarını hissetmek istiyorlar, insan olduklarını hissetmek istiyorlar.

Her şey bu kadar basit aslında.

İstanbul''un Fatih semtinde, o büyük mabedin hemen altındaki caddede parti afişlerinin önünden geçen iki kadından birinin "Benim bir hayalim yok" sözünün beni bu kadar etkilemesi boşuna değil.

Damarıma bastı.

İnsanlar sadece çocukları için umut etmesinler istiyorum.

Kendileri için de umut etsinler.

Yorgun insanlara ne olduğunu unuttukları umutlarını yeniden kazandırmak çok zor mudurd?

Siyaset ne için var?

İnsan için, hepimiz için.

Libya veya diğerlerinde iki gerçeklik çıkıyor karşımıza.

İlki, bu ülkelerin halkları artık despot rejimlerle yönetilmek istemiyorlar.

Korku duvarını aştılar ve hakları olanı istiyorlar.

Bu değişim sürecinden kendilerine pay çıkarmak isteyen güçler var.

İkinci gerçeklik budur.

Birinci gerçekliğin tabii olarak arkasındayız.

İkinci gerçekliğe karşı ise teyakkuz halindeyiz, elbette.

Şimdiye dek kurdukları küresel sistemin menfaatleri uğruna bu rejimlere arka çıkmıştırlar.

Bu güçlerin de eskimiş rejimlerin işledikleri günahlarda büyük veballeri var.

Her fırsatta cürümlerini ifşa edeceğiz bu güçlerin.

Mazlum halkların kardeşleri ve dostları olarak uyarı görevimizi de ifa edeceğiz.

Daha güzel ve daha adil bir düzen kurulması için desteğimizi eksik etmeyeceğiz.

Ayağa kalkan kalabalıkların bu gerçeklikleri bir kenara not ettiklerini düşünmek istiyorum.

Ülkelerinin maddi varlıklarını kirli güçlere peşkeş çekmeyeceklerine inanmak istiyorum.

Bu iki gerçekliği biribirine karıştırmamak gerekiyor.

Despot rejimlerin devam etmesinde ne o ülke haklarının, ne İslam dünyasının, ne de dünya insanlığının hiçbir menfaati yok.

Neymiş, bilmem hangi İsrail yandaşı Amerikanlı Neocon, Libyalı direnişçilere destek veriyormuş..

Neymiş, belki de Libya ve Suriye, İsrail''in, Pentagon''daki ve Amerikan Kongresi''ndeki yandaşlarıyla birlikte oluşturduğu planlama çerçevesinde adım adım kan gölüne dönüştürülüyormuş..

Neymiş, böylece Bingazi''deki "eli silahlı demokrasi yanlılarının" kimler tarafından örgütlendiğini ve hangi amaca hizmet ettiklerini de daha net öğrenmiş oluyormuşuz (Bak: İsrail Libya için devrede, Ardan Zentürk, Star gazetesi).

Belki öyledir, belki değildir.

E ne yapalım şimdi, bu yüzden despot rejimleri allayıp pullayalım mı?

Yoksa sadece en tabii haklarını isteyen insanları karalamaya devam mı edelim?

Bırakalım, ölmeye devam mı etsinler?

Onlarca yıldır kapana kıstırılmış bu insanlara bir çıkış yolu lazım.

Bir kapandan çıkıp, başka bir kapana girmelerini elbette arzu etmiyoruz.

Ama sonuçta kendi kaderlerine kendileri karar verecekler.

Bize düşen de, kendi kaderleri üzerinde söz hakkına sahip olmalarını desteklemek.

Gerisini onlar bilir, herkesin yolu açık olsun.