YSK bile bile mi yaptı, bilmeye bilmeye mi?

Dün, ''benim mevzuatı bilmem gerekmez'' demiştim, YSK''nın veto kararını bu köşede değerlendirirken.

Bizim işimiz, gazetecilik. ''Durum''u okumayı bilmemiz gerekiyor.

Bazı alanlarda derinleşmiş olabiliriz, ama asıl bilmemiz gereken şey, mesleğimizdir.

Hukukçular için de bu geçerli.

Ben, hukuk fakültelerinde hukuk öğretildiğinden kuşkuluyum.

Devletin de, adalet tevzi ederken çok kuvvetli bir ''adalet'' nosyonuyla davrandığı kanaatinde değilim.

Soruyorum bazen, ''hukuk''la iştigal eden arkadaşlara. ''Sokrates''in ''Savunmalar''ını okudunuz mu?''

Ya da, ''Emile Zola''nın, Dreyfüs''ü aklayan meşhur ''J''accuse''ünü (İtham Ediyorum)?''

Hemen her kitabında ya doğrudan ya da dolaylı olarak ''adalet''i yazan Necip Fazıl''ın ''Tarih Boyunca Büyük Mazlumlar''ına göz attınız mı?

Nadiren olumlu cevap alıyorum.

Halbuki bana kalsa, bu kitaplar, hukuk fakültelerinde ders kitabı gibi okutulması gereken kitaplar. Ama diyelim, ders kitabı olarak okutulmadı, ''hukukçuyum'' demeye cüret eden herkesin, hukukun ne olduğunu anlamak için incelemesi gereken kitaplar.

Başka kitaplar da var. Üzerinde çalışılacak davalar da var. Ama bizim okullarımızda habire mevzuat ezberletiyorlar.

''Mevzuatın ruhuna vakıf olmak'' diye bir tabir vardır. Bu tabir, yüzeysel olarak mevzuatı madde madde bilmekten öteye geçen, ''şari''in, yani kanun koyucunun muradını da bilmeyi ifade eden bir tabirdir.

Mevzuatı benim bilmem gerekmez ama, hukukçunun bilmesi gerekir.

Hele hele vazifesi, seçime, yani, ''demokrasi''nin en önemli vasıtasına hukuk gözüyle nezaret etmek olan bir kurulun mensuplarının, mevzuatı bilmenin mutlaka ötesine geçmesi, ''mevzuatın ruhuna vakıf'' olması beklenir.

Vazifesini icra ederken de, tıpkı bizim gazete yaparken dikkat ettiğimiz gibi, yaptığı işin muhtemel sonuçlarını dikkate alması, yaptığı işi yönetmesi, yaptığı işe hakim olması beklenir.

Adalet terazisini elinde tutan kızın gözleri niçin bağlıdır?

Çünkü, yargıçlar, adamına göre muamele yapamazlar. Muhatabı kanlı katil bile olsa, ona, bir doktorun hastasına yaptığı gibi (yapması gerektiği gibi diyelim de yalan olmasın) medeni bir tavırla muamele ederler, bilgilendirmek gerektiği durumlarda bilgilendirirler. Çünkü önemli olan, muhatabın kim olduğu değil, adaletin tecelli etmesidir.

BDP''lidir diye, CHP''lidir diye, AK Partili, Has Partili veya MHP''lidir diye ayrı muamele yapılamaz.

Taraf''ın haberine göre, Sırrı Sakık, YSK''nın veto kararına kadar sürekli kendilerine ''adaylarda sorun yok'' dediğini söylüyor. Bu doğru mudur?

Meclis''in en iyi hukukçularından Ahmet İyimaya, Anayasa''ya göre, ceza çekildikten sonra siyaset yasağının kalktığını söylüyor. YSK, Anayasa''nın ilgili maddesini dikkate almış mıdır?

Bana göre, dünün en isabetli manşetlerinden biri, Milliyet''inkiydi. Gökçer Tahincioğlu''nun haberinde, 2005''te yürürlüğe giren TCK''ya göre, ceza çekildikten sonra ''memnu haklar''ın bir işleme, bir belgeye gerek olmaksızın iade edildiği anlatılıyor.

Bu ne? YSK böyle bir gaflete düşebilir mi? Adayların durumu değerlendirilirken, böyle hayati bir kanun değişikliği ihmal edilebilir mi?

Şimdi kim dökmüş oldu BDP''lileri sokağa?

Sonra YSK''nın dünkü açıklaması... Evraklarını getirsinler, itiraz etsinler, değerlendiririz. Ne zaman? ''Ba''de harabu''l Basra!''

Böylesine önemli bir veto kararı, ''ceffel kalem'' alınabilir mi? Sadece ilgili mevzuatın bilinmesi gerekiyor. YSK gibi bir nihai merci, bu kadar önemli bir şeyi bilmeme, görmeme hakkına sahip midir?

Hadi hukuk böyle emrediyorsa (yargıçlar değil hukuk) sonucuna katlanalım. BDP''liler sokağa dökülsün, ortalık karışsın, hukuk diye, ceremesini hep birlikte çekelim.

Peki biz, millet olarak, hukuk böyle ''emretmediği'' zaman niye cereme çekiyoruz?

Yoksa, bazı meslektaşlarımızın ima ettiği gibi, işin arkasında başka ''derinlikler'' mi var?