Acil cerrahi ameliyathanesinin önünde beklerken...

İki genç kız bir hastaya refakat ediyor. Genç kızlardan biri,-parmak arası, taşlı terlik giymiş olan- hastaya abla diyor. Refakat ettikleri “abla”dan ziyade ellerindeki cep telefonu. İki saniye bile cep telefonundan ilgilerini esirgemiyorlar. Gözünü cep telefonundan kaldırır gibi olduğunda alelacele “üzülme abla önemli bir şey yoktur” diyor. Öteki, yani cep telefonu ile tam bir bütünleşme gösteren, dizleri yırtık kotu, omuzlarını açıkta bırakan büzgülü keten bluzu ile acil cerrahi servisinin kapısında bir hastaya refakat ediyormuş gibi değil de, sayfiyede denize bakmaktan sıkılmış da şimdi cep telefonu ile ayrı kaldığı haberlerden haberdar olma performansı sergileyen, samanlıkta düşen bir iğnenin peşinde.