Öcalan mı sevinecek, biz mi?

Güne MHP Lideri Devlet Bahçeli"yi izleyerek başladık. Dokunulmazlık söz konusu olunca, Bahçeli"ye dokunmak mümkün değil.

Başbakan"ın taktiksel olarak bu konuyu gündeme getirdiğini savundu.

Dokunulmazlıkların derhal kaldırılmasını istedi.

MHP ile BDP Meclis"te dönüşümlü olarak aynı salonu kullanıyor.

MHP"lilerin boşalttığı salonu bu kez BDP"liler doldurdu.

Salon kardeşliği yani.

Aynı salonun girişinde bekliyorduk.

Gülten Kışanak karşıdan görününce, "Tamam" dedik. "Mesaj sert."

Oysa profili beklediğimizden daha düşük bir tepki verdi.

"Biz anamızdan, dokunulmazlık zırhıyla da doğmadık" dedi.

Gülten Hanım keşke aynı sağduyuyu, milletvekillerini toplayıp Şemdinli"de PKK"lılarla buluşmaya giderken düşünseydi.

Türkiye"nin gündemi, sakin bir denize açılıp, az sonra fırtınaya tutulan gemiyi andırıyor.

Başbakan Erdoğan, 23 Kasım Perşembe günü Pakistan dönüşünde, "Silah bırakırlarsa örgüt yöneticileri başka ülkelere gidebilirler" demişti.

24 Kasım günü Başbakan Yardımcısı Beşir Atalay, "Bundan sonrası için hedefimiz silah bıraktırmaktır ve bundan sonra görüşmeler, çalışmalar olacaksa hedefinde bu olacaktır" demişti.

O zaman barışa yaklaştığımızı düşünmüştük.

Aradan 3 gün geçti.

Başbakan, İspanya"ya giderken BDP" lilerin dokunulmazlıklarının kaldırılacağını söyledi.

Umutlar suya döküldü.

Oysa bu gelişmelerden 1 gün önce kabinenin etkili bir ismi olan Sanayi Bakanı Nihat Ergün"le çözümü konuşuyorduk.

Siyasi analizleri çok derinlikli ve öngörüleri benim için çok önemli bir insan Nihat Ergün.

Bir defa bakış açısı özgürlükçü ve tutarlı.

Onun kitabında çifte standart yok.

Sanayi Bakanlığı"nda da başarılı ama ben onu hep siyaset üretecek bir koltukta görmeyi arzu etmişimdir.

Çünkü bu tür birikimlerin üreteceği siyasete ihtiyacımız var.

Sanayi Bakanı Ergün, can alıcı bir noktaya işaret etti.

"Dört başı mamur bir plan olması lazım" dedi.

30 yıldır terörle mücadele ediyoruz ama dört başı mamur, çözüme endeksli bir planımız olmadı.

Oslo süreci hariç.

Cumhuriyet tarihinde benzeri olmayan bir adımdı Oslo.

Nihat Ergün önce sordu;

"Örgütün üst düzey yöneticileri "gelsinler hapse girsinler, cezalarını çeksinler" diyebiliriz ama bu gerçekleşebilir mi? Gelir adam, kuzu kuzu hapse girer, cezasını çeker mi?"

Sonra cevabı kendisi verdi:

"Bu işler çözülürken, üst düzey yöneticiler sorununun da çözülmesi gerekiyor. Realist bir şekilde çözülmesi gerekiyor. Çözümlerden birisi de bu üst düzey yöneticiler başka ülkelerde belli bir zaman teröre bulaşmadan kan dökmeden zaman geçirmeleridir. Toplumda bir stabilizasyonun meydana gelmesine katkı sağlamalarıdır. Bu tür formüller üzerinde durulacaktır. Ama bunun dört başı mamur bir planın parçası olması halinde bunun bir önemi vardır."

Çözüme ulaşma adına, işin tabiatı gereği bazı şeylerin gizli olarak yürütülebileceğine işaret etti Sanayi Bakanı.

"Devletin bir eli dağdaki silahlı teröristle mücadele eder, devletin bir başka eli de gider bu işin elebaşları ile "ne yapıyorsunuz siz bu böyle olmaz" diye konuşur. Bunları toplum makul karşıladı. Onun için hep kamuoyunun önünde konuşulan yönü yoktur. Kamuoyu önünde konuşulmayan, konuşulmayacak olan belli bir hassasiyetle götürülmesi gereken yönü de olacaktır" dedi.

Peki, hükümetin pozisyonu ne olacak?

Kürt sorunun çözümü konusunda atılamaz denilen birçok adımı atan ve bölgede güçlü bir karşılığı olan bir hareket AK Parti.

Sanayi Bakanı da, "Hükümetimizin bu meseleyi, silaha başvurmadan çözmek, demokrasi içerisinde halletmek iradesi, kalıcı şekilde var olan bir iradedir" diyor.

AK Parti o noktada duruyor mu?

Dokunulmazlıklar konusunu nasıl izah edeceğiz?

BDP"liler sorumsuz davranışlarıyla, dokunulmazlıklarının kaldırılmasını bir kez değil, bin kez hak ettiler.

Ancak, karşı karşıya olduğumuz sorun bizim beka sorunumuz.

Bu konuda atacağımız adım kime yarayacak?

2 Mart 1994"te biz bu filmi izledik.

DEP"liler cezaevine giderken, Öcalan, Şam"daki karargahında, "TC"yi tuşa getirdim. Davayı dünyaya mal ettim" diye sevinçten dört dönüyordu.

O gün bize değil, PKK"ya yaradı.

Bugün de çözüme mi hizmet edecek, çözümsüzlüğe mi?

Soru bu.

Öcalan mı sevinecek, biz mi?