28 Şubat bağırarak geliyordu

Bir gece ansızın gelmemişti “28 Şubat”, bağıra çağıra gelmişti.

“28 Şubat”ın borazanlığı yapan medyanın manşetlerinden anlıyorduk.

O manşetler, o köşe yazıları pervasızcaydı, sanki ortada bir yağma ve talan pazarı açılmıştı..

Pay almak isteyenler mütedeyyin kesimlerin başına üşüşüyorlardı..

Akbabalar gibi gagalayıp duruyorlardı.

Medya hiç bu kadar kirlenmemişti.

Öylesine kaptırmışlardı ki kendilerini yaşadıkları anın hiç değişmeden hep aynı kalacağı hissi içindeydiler.

Pervasızlıkları bu yüzdendi.

“Yeni Şafak”a 1996''nın son aylarında başlamıştım.

Sürece müdahale eden bir gazeteydik, “28 Şubat” ile ilgili bir dizi hazırlamıştım..

Başlıklarımdan biri “28 Şubat''ta demokrasinin boynu vuruldu” idi.

O başlık yüzünden hakkımda dava açılmıştı.

Ve daha nice davalar, gidip geldik mahkemelere.

Yolsuzluk yapan rektörlerin yolsuzluklarını yazdığım haberlerden ötürü de bir kaç davadan yargılandım.

Hepsi belgeliydi oysa.

Utanmadan sıkılmadan “İrticaya karşı mücadele ettiğimiz için bizi yolsuzluk yapmakla suçluyorlar” diyorlardı.

Böyle bir dönemden geçmiştik.

İrtica kampanyalarının arkasında saklanan “yağma masası” bir gün devrilecekti.

Her darbeden sonra olduğu gibi güneş yine doğudan doğacak ve yine batıdan batacaktı.

“Yeni Şafak”, muktedirlerin öfkesine kulak asmadan yoluna devam etti.

Basının yüz ağartan örneklerinden biri oldu.

28 Şubat süreci bir mağduriyet süreciydi.

Aralarında çok yakınlarımının da olduğu binlerce memur işlerinden edildi.

Meslekten edilmenin aşağılayıcılığına katlanmanın yanı sıra ekonomik zorluklarla da boğuşmak zorunda kaldılar.

İnsan hayatında çok önemli olan yedi sekiz yıl hayatlarından “resmen” çalındı.

Daha nice çalınan hayatlar..

Ve bütün bunları alkışlayarak, “ohh olsun” diyerek karşılayanlar..

Bunları niye anlatıyorum ki zaten hepsini biliyorsunuz, herşey, herkesin gözünün önünde yaşanmadı mı?

28 Şubat mağdurlarının çıkarması gereken en önemli ders ise, “başkalarının 28 Şubat''ı”nı yaratmamak olmalı.

Ancak o zaman kavuştuğumuz şeyler hayal ettiklerimizle alay etmeyecektir.

Adam Smith''in ekonomi felsefesine kökten karşıyım ama hoşuma giden şöyle bir cümlesi var:

“Başkalarının acılarını anlamak ama kendi çektiklerimize aldırmamak, bencilliğimizi dizginleyip şefkat duygularımızı uyandırmak insan doğasının mükemmelliğini oluşturur.”

Şefkati kalplerimize yerleştiren ve yaşadığımız her anın “kamil insan”a doğru kanat açmasını ilham eden Rabbimize hamdolsun.

Çektiğimiz acılar ise asla ve kat''a başkalarının acılarıyla taçlanmasın.

Yakın bölgemiz o kadar çok katliamdan geçti ki Suriye''de yaşananlar sanki bir filmde geçiyormuş gibi geliyor insanlara.

Irak''ta, Afganistan''da, Pakistan''da yüzbinlerce insan hayatını kaybetti ve hala da kaybetmeye devam ediyor.

İnsan ölümleri karşısında neredeyse duyarsız hale geldik.

Ortada laf çok, icraat yok.

Neye yaradığı, hangi derde deva olduğu belirsiz bir sürü anlamsız yorumlar, saçma sapan sloganlar..

''İdeolojik'', ''siyasi'' ve ''mezhebi'' bakış açılarımız o kadar körleşmiş ki, o kadar bayağılaşmış ki insanların acıları içimizi acıtmıyor.

Hala bir takım tutar gibi, maç seyreder gibi bakıyoruz insan ölümlerine.

''Stratejik'' çıkarlar bütün insani duygularımızı bastırıyor.

Ölenler, “stratejilerin, ideolojilerin ebediliği ve yanılmazlığı” uğruna verdiğimiz kurbanlar.

İnsanlığımızı kaybetmeyi göze alarak izlediğimiz durum aslında o kadar da karmaşık değil, basit.

Diktatörlere, zalimlere, tiranlara, despotlara ödün vererek kazanacağımız hiçbir insani değer yok ve aslında böyle yaparak kaybettiğimiz çok şey var.

Çözüm gayet basit, diktatörler gitmeli..

Zulüm rejimlerinin yerine gelecek olanlar, eskisinden çok daha zalim olamayacaklar..

Çünkü o zaman ellerimiz bu zalimlerin de yakasında olacak.

Zalime ve mazluma kimliğini sormazsak, onlarla da başedebiliriz, el ele verirsek..

İdrak yolları hastalığına tutulanlar, “öldürme” diye buyuran dinlerini de stratejilere kurban ettiklerinin farkındalar mı acaba?

Zalimlere kol kanat gererek cennete gideceklerini mi düşünüyorlar yoksa?

İranlı yönetmen Asghar Farhadi''nin çektiği “Bir ayrılık (A Separation)” filminin “Yabancı film” dalında “Oscar” ödülü almasını hiç yadırgamadım.

“Bir ayrılık” için hakedilmiş bir ödül.

Film çekim teknikleri itibariyle muhteşem değilse bile yansıttığı hikaye çok yalın ve etkileyiciydi.

Kanunlar her yerde aynı soğuklukla vurur insanların yüzüne ve kanunlardan duygulu davranmalarını bekleyemeyiz.

Sadece yazılı kanunlar mı?

Sosyal kanunlar da bir o kadar zedeleyici olabiliyorlar elbette.

Aslında her ülkede karşılaşabileceğimiz türden basit bir hikayeye yer veriyor “Bir ayrılık”.

Belki de o basitlik acıtıyor içimizi..

Öyle ya kendi hayatlarımızda sıkça karşılaşmıyor muyuz bu insanlık durumlarıyla?

İran siyasi rejim çevrelerinde bir parça hoşnutsuzlukla karşılanan filmin başarısı kurgudan çok, gerçek gibi görünmesini sağlayan yalınlığı.

“Bana doğruyu söylerken neden yalan söylüyorsun” dedirten beyaz yalanlar ve bu yalanların ortasında kalarak örselenen bir kız çocuğu..

Seküler orta sınıftan bir aileyle, dindarca yaşamaya çalışan fakir bir aile arasında geçen bir hikaye.

Dindarlığıyla gündelik hayatın acımasızlığı arasında sıkışan bakıcı bir kadın.

Alzheimer hastası babasına bakmak zorunda kaldığı için eşinin yurtdışına yerleşme arzusuna direnen bir baba.

İki kadın, iki çocuk, iki baba..

İki farklı sosyal katman arasında işleyen gündelik hayatın kalın çarkları..

Orta sınıftan bir baba ile işsiz, borçlu, öfkeli yoksul bir babanın hayatlarının çarpıcı olaylar çevresinde kesişmesi..

Mahkeme kapılarında geçen iç acıtıcı kareler..

Bir tür “yoksul Güney Tahran-zengin Kuzey Tahran” ikilemi ..

Biri ne tam olarak ''iyi'', ne diğeri tam olarak ''kötü''..

İki taraf arasında her an bir taraf olarak yer değiştirebiliyorsunuz..

Kendi türünde şimdiye kadar izlediğim en iyi filmlerden biriydi.