Kapılarımız açıkmış zaten!

Yıllardır izliyoruz ve hiçbir şey yapamıyoruz. Doğu''dan daha iyi bir yaşam sağlamak için kaçak olarak Batı''ya geçmeye çalışıyorlar.

Akdeniz''den Avrupa sahillerine vurmaya çalışan teknelerin batması sonucunda beşer onar ölüyorlar.

Şimdiye kadar kaç insan, kaç çocuk, kaç kadın bu ölüm yolculuklarında hayatını kaybetti bilmiyorum..

Yüzlerce, binlerce..

70 bin ila 100 bin arasında Ermenistan vatandaşı da Türkiye''de ''kaçak'' olarak çalışıyormış..

Avrupa ve Amerika''daki Ermeni lobileri, yaşam savaşı veren bu insanların sorunlarına çare bulmak yerine Türkiye ile savaşmayı tercih ediyorlarsa ortada gerçekten de bir sektör meselesi var.

Demek ki, ''soykırım'' yapmakla itham edilen bir ülkede kaçak yollarla çalışıyor olmaları bile hiçbir şey ifade etmiyor bu lobiler için.

Sektör lobileri ne yaparlarsa yapsınlar onbinlerce Ermeni için Türkiye bir sığınakmış işte.

"Ermenistan kapısı açılsın mı açılmasın mı" tartışması yapmak boşunaymış meğer.

Kapılarımız Ermenilere açıkmış zaten.

Devletler arasında ne olursa olsun, halklar arasında ''insani'' düzlemdeki ilişkiler her koşulda devam ediyor.

95 yıl önce yaşanan trajedik olayların herşeye rağmen iki halk arasında ''sektör lobileri''nin istediği türden bir düşmanlık oluşturamadığı ortada.

Öyle ya, kolay mı, bin yıllık bir ortak yaşanmışlık sözkonusu.

Yoksa yüz bin Ermeni kalkıp da ekmeğini kazanmak için Türkiye''ye gelir mi?

Birkaç yıl önce Halep''te bir restoranda görevli yaşlıca bir Ermeni bizleri hemşehrileri gibi karşıladığında ne kadar da şaşırmıştım..

Türkçe konuştuğumuzu duyunca hemencecik yaklaşmıştı bize..

Meğer babası Antepliymiş ve evde Türkçe konuşurlarmış.

Sanki iki hemşehrinin, iki akrabanın gurbette karşılaşması gibiydi karşılaşmamız.

Tarihte kalan trajedik olaylar hakkında konuşmak istemiyordu.

Sadece şunu söylemişti bize: "Yabancılar aramıza nifak soktu ve şimdi biz buradayız".

Sonra da Antepli bir işadamına babasının mahallesi hakkında sorular sormuştu.

Sevgi nefrete dönüşebiliyor ama nefretler de sevgiye dönüşebiliyor.

70 ila 100 bin arasındaki Ermenistan vatandaşının ''ekmek parası'' için bile olsa Türkiye''de bulunmaları nefretlerin sevgiye dönüşmesi için bir imkan sunuyor.

Bu imkanı elimizin tersiyle itmeyelim.

Bir televizyon programında kaçak çalışan Ermenilerin çocuklarının bir kilisenin bodrumunda eğitim aldıklarına ilişkin görüntüleri izledim.

Türkiye''den ayrılmak istemediklerini söylüyordu çocuklar ve bakışlarından tedirgin olduklarını anlayabiliyordunuz.

"Ailelerimiz ekmek parası için buradalar, mecburuz" diyorlardı Türkçe olarak.

Tarihi olaylarla, sektör lobileriyle hiçbir ilgileri olmayan bu masum çocukları tedirgin etmeye hakkımız var mı?

Bütün çocuklar tek bir millet değil midir, bütün çocuklar bizim çocuklarımız değil midir?

Sırf bu çocuklar için bile mevzuatları görmezden gelmeye devam etmeliyiz..

Bin yıl bu topraklarda birlikte yaşadık, biribirimize çok şeyler kattık.

Tarihte olan kötü şeyler tarihte kalsın, iyilere bakalım.

Gelin Türk''üyle Ermeni''siyle o bin yılı, 1 yıla feda etmeyelim ve nifakçıları nifaklarıyla başbaşa bırakalım.

Adamın biri "Bediüzzaman Said Nursi"nin ''Kürt milliyetçisi'' olduğunu yazmış, üstelik yalan yanlış bilgi veriyor köşesinden.

Bir başka gazetede de Said Nursi''nin "İttihatçı" olup olmadığı tartışılmış..

Said Nursi gibi şahsiyetleri belli kategorilere indirgeyemezsiniz, çünkü az sayıda olan bu tür şahsiyetlerin bizatihi kendileri kategoridir.

Evet, kelime anlamıyla Said Nursi İttihatçıdır, birlikçidir, ayrılıklardan şikayet etmektedir.

Ama "İttihat ve Terakki partizanı" olmadığı da bir o kadar kesindir.

Böyle insanların kendi büyük idealleri vardır ve bu ideala uygun cemiyetlerle, kişilerle bu çerçevede ilişkilidirler.

Aynı cemiyetten kimilerini sevmiş birlikte olmuş, kimilerini de sevmemiş ve birlikte olmamıştır.

Said Nursi, hürriyetçidir, meşrutiyetçidir, memleketperverdir ama asla ve kat''a etnik milliyetçilik yapmamıştır.

"Eğer unsur lazım ise, unsur için bize İslamiyet kafidir" demiştir..

Şark insanının hem "dini", hem "fenni" eğitim alarak aydınlanması için yola çıkmış bir dava adamıdır.

En büyük ideallerinden biri Van''da büyük bir üniversite kurulmasını sağlamak idi.

Said Nursi için aydınlanmanın yolu "meşrutiyet" ve "eğitim"den geçiyordu.

Böyle şahsiyetler aslında birer yalnız adamdırlar ve davalarını tek başlarına üstlenmişlerdir.

Hiçbir dünyevi çıkar böyle şahsiyetlerin yollarını değiştirmelerine sebebiyet verememiştir.

Yeri gelmiş, Meşrutiyet için savaşım vermiş, yeri gelmiş ''İttihat'' için yollara düşmüş.

Yeri gelmiş memleket için eline silah almış, Ruslara esir düşmüş.

Yeri gelmiş hapishane''ye girmiş ve ömrünün yirmibeş yılını sürgünlerde, menfalarda geçirmiş.

Böyle bir şahsiyeti dar kalıplar içerisine hapsetmek ve hiç olmadığı biçimde anlatmak ayıp değil mi?

Süleyman Demirel ve Nazmiye Demirel çiftinin hiç çocukları olmadığını biliyorduk.

"Zaman" gazetesinin bir haberine göre ilk evlilik yıllarında bir kız çocukları olmuş ve bu çocuk iki yıl yaşamış.

Demek ki acılarını içlerine gömmüşler ve çocuksuz oldukları için başka çocukların acısını anlamamakla suçlayanlara aldırış etmemişler.

Süleyman Demirel bu ülkenin 50 yıllık siyaset hayatının en önemli figürlerinden biri..

Kaç defa gelip kaç defa gittiğini, not defterime bakmazsam tam olarak söyleyemiyorum bile.

Demirel''i çok eleştirdik, hakkında çok attık tuttuk ama bir ''Baba'' olarak onu hiç düşünmemiştik.

Demirel çifti bunca yıl bu sırrı, bu yükü nasıl taşımışlar ayrı bir konu ama bize düşen "başınız sağolsun" demektir.