“Sadece ekmek istemiyoruz..”

Çok iyi hatırlamıyorum ama ya Tunus, ya Sudan''dı. 1980''lerdeydi ve her iki ülkede askeri rejimler egemendi, hala da öyleler ya..

Hükümet ekmek fiyatına zam yapmıştı ve halk sokaklara dökülmüştü.

Bir slogan o kadar etkilemiş olmalı ki beni, hala unutmamışım.

“Sadece ekmek istemiyoruz” idi slogan..

Göstericiler ekmeğin yanı sıra “özgürlük” de istiyorlardı.

“Ekmek ve özgürlük” tarih boyunca insanlık onurunu tamamlayan bir talep olarak ifade edilmiştir.

Biri olmadan, diğeri olmaz.

Anayasa değişikliği paketine ilişkin olarak kimi siyasetçilerin “ne acelesi var, Anayasa değişince sanki karnınız mı doyacak” mealinde laflar etmeleri bana bu sloganı hatırlattı.

İş eğer insanların karınlarının doymasıyla sınırlı olsaydı emperyalistlerin sömürdükleri ülkelerde baş tacı edilmeleri gerekirdi.

Oysa mazlum halklar emperyalist işgalcileri yurtlarından birer birer kovdular..

***

Kendi tarihimizden şunu da hatırlıyorum..

“Milli Mücadele” sırasında Fransızlar, Urfa''nın ileri gelenlerine “şimendifer getireceğiz”, şunu yapacağız bunu vereceğiz demiştiler de aldıkları cevap, “sizi de şimendiferlerinizi de istemiyoruz” olmuştu.

Boyunduruk altında yaşamaktansa aç kalmayı yeğ tutacaklarını ilan etmişti Urfalılar..

İngiliz mandasını da, Amerikan mandasını da elimizin tersiyle itmişiz.

Böyle bir milletin çocuklarıyız.

Onurlu bir millet, doğru düzgün bir anayasayı hak eder.

Ne yazık ki, bu halka bu millete yakışır bir anayasa yapamamışız.

50 yıldır darbe anayasalarıyla yönetiliyoruz, ayıp değil mi?

Tartışmalara bakıyorum da, işin içine “halk” girince kimilerinin kimyası bozuluveriyor.

En klas halkçısı da, kemalisti de, milliyetçisi de işi demagojiye boğarak anayasayı halktan kaçırmaya çalışıyorlar.

Millete “sürü” muamelesi yapan bir zihniyetle karşı karşıyayız.

***

Ey halkım, senin iki çuval una, dört paket kömüre oyunu satacağını düşünüyor bunlar.

Ey halkım, binlerce yıldır kuşaktan kuşağa aktarılan irfanından şüphe ediyorlar, sana “hiçbirşeyden anlamaz cahiller” muamelesi çekiyorlar.

Ey halkım sana iki on paraya izanını bir kenara atmaya hazır yığın muamelesi yapıyorlar.

Ey halkım sabrını korkaklık, hilmini kaypaklık olarak görüyorlar.

Ey halkım bunların bütün korkularının sebebi yine sensin..

Ey halkım kendi dizginlerini eline almandan korkuyorlar..

Ey halkım, duvarlarında ”egemenlik milletindir” yazan bir Meclise rağmen söz sahibi olmadan çekiniyorlar..

Ey halkım “Halk anayasadan babayasadan anlamaz” diyorlar senin için..

Ey halkım, sen ki bu güruhu bile içinde barındıracak kadar büyük bir halksın.

Artık ismi “367” formülüyle bütünleşen Sabih Kanadoğlu, “Vatan” gazetesinden Deniz Güçer''e konuşmuş.

Meğer 367 formülünün mucidi kendisi değilmiş, Erbakan Hoca''ymış..

Bakın ne demiş:

“Mucidi ben değilim. İlk ortaya atan Erbakan''dır. Üçte ikinin toplantı sırasında hazır olması lazım geldiğini Turgut Özal''ın seçiminde söyledi.”

Kanadoğlu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı yapmış bir ''hukukçu'', kariyeri oradan geliyor.

Erbakan Hoca ise, mühendis kökenli bir siyaset adamı.

İlk bakışta, Erbakan''dan çok meslek itibariyle hukuku yalamış yutmuş kimselerin Anayasa hukukundan anlaması gerektiği gibi bir düşünceye kapılıyor insan.

Böyle bir düşünce, meğer bir yanılsamaymış sevgili okurlar.

Bir ezber daha bozuldu ve Erbakan Hoca''nın meslekten hukukçulardan daha engin bir hukuk bilgisine sahip olduğu ortaya çıktı.

Mini anayasa değişikliği paketinde yer alan bir maddede Cumhurbaşkanının meslekten hukukçu olmayan kişileri de Anayasa Mahkemesine üye olarak seçmesini eleştirenlere en iyi cevabı Kanadoğlu vermiş oldu.

Bakın mühendis Erbakan Hoca, bunca yılın hukukçusu Kanadoğlu''na bile ilham vermiş.

Abdullah Gül''ün Cumhurbaşkanı seçilmesini önlemek için hukuku kırk yaran anlı şanlı hukukçular bula bula Erbakan Hoca''nın bilmem hangi gerekçeyle 1989''da ortaya attığı bu yorumu bulabilmişler.

Çok yazık, bu kadar hukukçu bir Erbakan Hoca bile etmiyormuş meğer.

“Habertürk” gazetesinden Fatih Altaylı, ''muhafazakar'' gazetecileri ''empati'' yapmaya davet etmiş.

Ergenekon Davası''ndan tutuklu bulunan gazetecilerin ve profesörlerin yerine kendilerini koymalarını istemiş.

Ve şu soruyu sormuş:

“Size yapılsaydı ne derdiniz?”

Üzerime alınmıyorum, ne kalemi elime aldığım günden beri, ne de ondan önce empati yapmadığım bir dönemimi hatırlamıyorum.

Kendini başkasının yerine koyarak düşünmek adaletli ve hakkaniyetli olmanın bir gereğidir zaten.

İnsan ancak böyle yaparak hemcinsini anlayabilir.

“Ergenekon Davası''nın yerinde bir başka dava olsaydı, tutuklananlar da ''muhafazakar yazarlar'' olsaydı, ne derlerdi tahmin edebilirsiniz.

Ateş düştüğü yeri yakar ve herkes kendine yakışanı yapar.

Ama şundan da eminim, muhafazakar yazarları empatiye davet edenlerin büyük kısmı böyle bir durumda köşelerinde bırakın mağdur insanların çığlıklarına yer vermeyi, o insanların ne menem adamlar olduklarını kanıtlamak için akla hayale gelmez gerekçeler döktürürlerdi.

Türkiye''nin hangi dönemlerden geçtiği ortada ve kimin ne yazdığı ne söylediği de arşivlerde duruyor.

Sözünün adamı olmayan kimseler kendilerini sütten çıkmış ak kaşık göstermesinler.

Sadece “Ergenekon” değil, hiçbir davada hiçbir kimse suçsuz yere hapis yatmasın..

Hiçbir kimse, kanunda öngörülen cezanın ötesinde bir cezayla muhatap olmasın.

Sanıkların hangi suçlardan suçlandırıldıklarını bilmeleri en doğal hakları..

Tutuklama delillerin karartılmasını ve suçluların kaçmasını önlemeye matuf bir tedbirse eğer, bu ihtimallerin sözkonusu olmadığı durumlarda yargılamaların “tutuksuz” devam etmesi beklenir.

Öte yandan Ergenekon sanıkları arasında aleyhlerinde isnat edilen suçlara ilişkin olarak öngörülen mahkumiyet süresini aşmış kişilerin tahliye edilmeleri elbette hukukun da bir gereğidir.

İnsanların “adalet”e ilişkin hisleri de böyle olması gerektiğini bildirir, bunun için empati yapmaya bile gerek yok.