Sizin canınız acımıyor mu?

İtidal diyoruz.. Peki neden? Anlatıyoruz, anlamıyorlar..

Bir de Antalya''dan Hazan Sakık''a kulak verelim.

Kürt kökenli bir kızımız..

Hıncal Uluç köşesinde yayımladı.

Kürt kökenli vatandaşların PKK ile aynı kefeye konulmasından yakınıyordu Hazal.

“Antalya''da yaşıyorum ve dün yapılan yürüyüşlerde ''Kürtlere ölüm'' diye slogan atılıyordu. Buna çok üzüldüm bir teröristle aynı kefeye konmak canımı acıttı” diyordu..

Tam da bu nedenle, itidal diyoruz.

İtidal tavsiyelerimizi saptıranlara soruyorum..

Bu sizin canınızı acıtmıyor mu?

***

Şöyle bir çevrenize bakın..

Kapı komşunuz Mehmet Bey''ler..

İş arkadaşınız, Huysuz Selim..

Aynı sıraları paylaştığınız, Can Kasım..

Dükkan komşunuz, Munis Abdullah..

Evlilik hayali kurduğunuz, kara gözlü Fatma..

Aynı kahvede çay içtiğiniz, Devrik Mustafa..

Üzerinize titreyen öğretmeniniz, Badi Ekrem..

Hayatınızı teslim ettiğiniz, Doktor Asım..

Asker arkadaşınız, Hüseyin çavuş..

Çocuklarınıza Kur''an öğreten, Abdurrezzak Efendi..

Beş vakit namaz kıldıran, Süleyman Hoca..

Yengeniz, gelininiz, damadınız, vs.

Ne yapmayı düşünüyorsunuz?

Bu sizin canınızı acıtmıyor mu?

***

Evet, bu ülkeyi sokakta bulmadık..

İsteyene, aldığımız fiyata veririz de..

Ama bir düşünün..

Etle tırnak gibi birbirine girmiş bu halkı..

Siz öyle istiyorsunuz diye bölelim mi?

Sırtımızı birbirimize mi dönelim?

Çanakkale''de, Kafkas''da şehit düşen kardeşlerimizi silelim mi anıtlarımızdan?

Kaydını düşelim mi yüreklerimizden?

Birinci Cihan harbinde, Kanal''daki Kürt mücahitlerin komutanı Hilmi Musallimi''yi unutalım mı istiyorsunuz?

Ne yapalım diyorsunuz, itidal demeyelim mi?

Bu sizin canınızı acıtmıyor mu?

***

Bir vazoyu kırmak çok kolay..

Küçük bir hareket yeter..

Ama kırık bir vazoyu eski haline getirebilir misiniz?

Var mı böyle bir yeteneğiniz?

Tek bir yanlış yüzünden çıkan savaşları düşünün..

Yitirilen canları, yitirilen toprakları..

Şöyle bir özdeyiş vardı, nerden duydum, unuttum..

“Hükümdar atına bindi, savaşmaya gitti. Atın bir nalı eksikti. At yere yıkıldı, Hükümdar esir düştü. Bu yüzden bir ülke elden gitti”..

Evet, itidal diyoruz..

Bizi yapmaya çalıştığımız şeyden kuşkuya düşürmek mi niyetiniz?

Bu sizin canınızı acıtmıyor mu?

Muhsin Yazıcoğlu, Kuzey Irak''tan sızmaları önlemek için bir çözüm öneriyor..

“Gerekirse sınır değişikliği yapılsın” diyor.. Peki böyle bir şey mümkün mü?

Biliyorsunuz, Türkiye''nin sınırları Lozan Antlaşması''yla tescil edildi.

Musul, Misak-ı Milli sınırları içindeydi.

Ama 1926''da Musul Irak''a, Batum Gürcistan''a bırakıldı.. Lozan''dan sonra sınırlar hiç mi değişmedi? Değişmez olur mu?

Hatay mesela.. 1939''da Türkiye''ye katıldı..

Türkiye ve Fransa arasında uzlaşmazlık konusuydu.. Bu yüzden “özel konumu” vardı deyip geçelim.. Ama bir olay var ki, ne Misak-ı Milli söz konusuydu, ne de iki ülke arasında ihtilaf meselesiydi.

İran ve Türkiye''den söz ediyorum.. İki ülke sınırı 1639''da Kasr-ı Şirin Antlaşması''yla halledilmişti. O tarihten itibaren sorun yaşanmadı.. Şartlar gerektirdi, Türkiye 1930''larda İran ile masaya oturdu, sınırlar değişti. Türkiye, Iğdır civarında bir miktar toprak verdi.. Karşılığında bir miktar arazi aldı.

Lozan''ı imzalayan İsmet Paşa, Başbakan, Atatürk Cumhurbaşkanı idi.

Büyük Ağrı ve Küçük Ağrı''da bazı aşiretler ikide bir isyan ediyordu. Dağlık arazi iki ülke hudutlarına dağılıyordu. Şakiler İran hududunu su yolu yapmışlar, girip çıkıyorlardı. İran hükümeti etkisizdi, asayiş sağlanamıyordu.

Tek çözüm, sınırlarda düzeltme yapılmasıydı. Aksi takdirde iki ülke birbirine girecekti. İran''ın yükümlülüğünü yerine getirememesi “güvensizlik” nedeniydi. Oysa 1926''da iki ülke arasında “Dostluk ve Güvenlik” antlaşması imzalanmıştı.

6. maddesi iki ülke sınırlarındaki asayişsizliği önlemeyi içeriyordu. Tahran''da sınır düzeltmesi amacıyla 1932''de yeni bir ''Dostluk Antlaşması'' imzalandı. 1937''de başka bir antlaşmayla sözkonusu düzeltme gerçekleştirildi.

İki ülkenin karşılıklı rızasıyla oldu bu.

Benimkisi tarihi bir hatırlatma. O kadar.

Samuel Becket''in ''Godoty''u Beklerken'' oyununu bilirsiniz. Kurumuş bir ağacın altında iki kafadarın, “hiçbir zaman gelmeyecek olan Godot”yu beklemesini anlatır. Bekir Coşkun da dertlere deva ''yüreği büyük bir kadın'' bekliyormuş. Mehdi beklemenin bir türü. Erkeklerden umudunu kesmiş de ondan düşmüş melankoliye. ''Merkez sağ'' ve ''merkez sol''da lider aranıyormuş. Birileri de aydınların ihanetini anlatmış Coşkun''a. Atatürk''e, Cumhuriyet''e. Hepsini tanırmışız, hepsi erkekmiş. Anlayacağınız, Kemani Coşkun, “Artık yeşerecek bir dalım yok/Yağmurlar yağsa da hoş yağmasa da” makamında çalıyor..

Makul mu? Ne önemi var! Zaten melankoli ortada makul bir sebep yokken üzgün olma, yalnızlığı arama vaziyetleri değil mi?

Ya yüreği büyük kadın yerine Condoleezza Rice gibi bir kadın gelirse?

Ne çıkarsa, bahtına.