Kimse Kurban Olmasın

Her bayramda Talha"yı yazmak, tekrar tekrar hatırlatmak boynumun borcuymuş gibi hissediyorum. Kimse kurban olmadıkça, O"nun yokluğu daha da anlam kazanıyor gözümde.

Geçen sene tam bu zamanlarda Diyarbakır Belediye Başkanı Osman Baydemir, Balçiçek İlter"in programına konuk oldu.

Programın hemen bitişinde Başbakan"a, "Bütün benliğim ile Rabbime duyduğum inançla size çağrıda bulunuyorum; kardeş kanının nihayete ermesi ve müzakere masasının durması için mutlaka bir kurbana ihtiyaç varsa o Osman Baydemir olsun. Benim de vasiyetimdir aileme, hiç kimse davacı olmayacak. Bu bayram sabahı beni kurşunlayın. Beni darağacına asın. Benim canımı alın ama müzakere masası kurulsun" sözleriyle seslendi.

Osman Baydemir konuşurken aklıma Talha gelmişti. Talha; Kürt sorunun beni yakan tarafı. Bundan yaklaşık üç sene önce… Müsaadenizle O"nu anlatmak istiyorum.

Lisede sıra arkadaşımdı.

Soğuk bir tipi vardı. Dışarıdan baktığınızda öyle kolay kolay alışamazdınız. Herkese yüz vermeyen mesafeli bir çocuktu. Yakınlaştığınızda ise ondan samimisi yoktu. "Tanısan çok seversin" kıvamında biriydi yani.

Bol bol yan sınıftaki diğer dostumuz Fatih"i alıp Beşiktaş maçlarına giderdi. Tribünden pek anlamadığımdan olsa gerek, ben onlara katılmazdım.

Muhabbetimiz o kadar güzeldi ki; gün içinde zaten sürekli beraber olmamıza rağmen, bu bize yetmez; okul çıkışında Fatih"i de yanımıza alıp hep beraber, bir diğer dostumuz olan Vahdet"in evine gidip sabahlardık.

Lise bitti ama biz hiç kopmadık.

Talha ile Vahdet aynı okulu kazandılar. Ben şehir dışındaydım. Fatih ise bir yandan okuyup, bir yandan çalışmaya başlamıştı.

Yıllarca her hafta sonu, Kadıköy"e gidip beraber çaylarımızı yudumladık.

Büyüdük. Dertlerimiz çoğaldı. Birbirimizin dertleriyle dertlendik.

Talha üniversiteyi iyi bir ortalamayla bitirdi. Yüksek lisans yapması için gerekli olan tüm sınavlardan başarılı notlar aldı. Muhtemelen İstanbul"da güzel bir teknik üniversiteye girip, "yüksek mühendis" olacaktı.

Ancak bizim hiçbir şeyi ama hiçbir şeyi umursamayan Talha"mız, üniversitelerin yüksek lisans başvurularını kaçırdı. Diğer başvuruların başlamasına ise en az altı ay vardı.

Bizimki o altı aylık sürede askerliği aradan çıkarmaya karar verdi. Başvurusunu yaptı, gerekli evrakları hazırladı.

Biz kısa dönem çıkar diye beklerken, Talha"ya uzun dönem çıktı. Hem de Van-Başkale sınır karakoluna. Hayatında eline doğru düzgün silah almamış çocuk, İran sınırındaki karakolda yedek subay olarak askerlik yapmaya başladı.

Allah"tan, karakolun ikinci rütbeli askeri olduğu için Talha"ya telefonla rahatça ulaşabiliyorduk.

Her gün ama her gün aynı şeyi söylüyordu, "buranın yolları çok bozuk hacı abi".

Bir de sürekli emrinde olan erlerin gariban çocuklar olduğunu anlatıyordu. Hatta bir defasında Talha"yla telefonda konuşurken o gariban erlerden birinin mahcubiyetine kulaklarımla şahit olmuştum.

Bizim Talha"ya çay getiren askerlerden biri çay bardağını elinden düşürmüş ve defalarca "özür dilerim Komutanım" demişti; her özür dileyişinde bizimki "yahu niye özür diliyorsun oğlum? Olur, böyle şeyler. Sen git ben temizlerim" diye karşılık vermişti.

Bizim çelimsiz, soluk tenli Talha bildiğin o gariban erlerin "sevilen Komutanı" olmuştu. Hayatı boyunca hep aşağılanmış, ötelenmiş gençlerle aynı yaşta olmasına rağmen sanki üstüne bir olgunluk çökmüştü. Sürekli birilerini şehrin merkezine yolluyor, kendi cebinden malzeme aldırıp millete ziyafet çekiyordu.

Merhametliydi. Çok merhametliydi.

Bir gün sabahın erken saatlerinde, lisedeki en haylazlarımızdan Emre aradı. Gecenin üçünde yatmıştım. Zar zor telefonu açtım; "Alo! Alo!". Emre"nin sesi çıkmıyordu. Herhalde telefonu cebindeyken beni aramıştır diye düşündüm. Tam kapatacakken zar zor kelimeleri sıraladı, "Abdurrahim. Kapatma. Kardeşim. Çok kötüyüm. Kendime gelemiyorum. Talha ölmüş!".

O sürekli bozuk dediği yollarda askeri araçla giderken şarampolden aşağı yuvarlanmışlardı. Aracın içerisinde kendisinden başka sekiz tane daha er vardı. Birinin burnu bile kanamamıştı. Ancak kader işte… Allah Talha"yı yanına almıştı.

Telefonda duyduğum ses sanki kurşun olup beynime işlemişti.

Ateş düştüğü yeri yakar da.. Bu kadar yakar mı be kardeşim! Babasını küçük yaşta kaybetmiş biri olarak, bir daha hiçbir ölümün, hiçbir kaybın beni ciddi anlamda sarsamayacağını zannederken; bir anda aciz hıçkırıklarla konuşamaz hale gelmiştim.

Birkaç dakika sonra Vahdet evin önündeydi. Arabasına bindim. Sarıldık, hüngür hüngür ağladık. Fatih"in yanına gittik. Fatih"e sarıldık, hüngür hüngür ağladık.

Talha en temizimizdi. Gerçekten, en temizimizdi. Lise hayatı, platonik âşık olduğu ve bir türlü açılamadığı bir kıza beste yaparak geçmişti. Ağzına hiç sigara sürmemişti.

Şimdi onun çağırdığı maçlara gitmeyişime o kadar pişmanım ki…

Siz bu satırları okurken ben, her bayramda olduğu gibi yine Talha"nın babası Birol abiyi ve annesi Müjgan teyzeyi boğazım düğümlene düğümlene arayacağım.

Bu kederi, bu ağır üzüntüyü başka bir Türk ya da Kürt ailesinin artık hissetmek zorunda olmaması o kadar değerli ki..