Bir tebrik bir hatırlatma

Bugünkü medyatik ortamda, derin bir kültürel yozlaşma ile karşı karşıya bulunduğumuzu söylemeye hacet yok. Umûmî bir sığlaşma kol geziyor ortalıkta. Hemen herşey medyatik metâ değerine göre prim yapıyor. Ya da her değer, medyatik metâya dönüştürülerek piyasaya sürülüyor. Dolayısıyla en ciddi fikir ve politikalar bile, özünden birşeyler kaybederek kamuoyuna ulaşabiliyor.

1980''den sonra başlayan bu süreç, 1990''lardan itibaren tam bir sulanmaya dönüştü desek yeridir.

Tabi burada asıl önemli olan İslâmî, millî solcu veya liberal olarak niteleyebileceğimiz yaklaşımlarda şâhidi olduğumuz sathîleşmedir. Global kültür ve medyatik takıntılar, bu alanların her biri için acayip meddah ve slogan tüccarları üretti ki şimdi bunlardan geçilmiyor. Altı boş üstü boş, sığ mı sığ sınıflar, politikadan tutun da medyaya kadar köşe başlarını bütünüyle tutmuş vaziyette. Bunların çoğunun İslâmcılık, milliyetçilik, solculuk, liberallik adına teşkil ettikleri yegâne ortak payda, farkında olarak veya olmayarak, yeni dünya düzeninin ve global kültürün ortak kavramlarıyla konuşuyor olmaları.

Dolayısıyla sığlık ve sadakatla, küçük-büyük rant paylaşımından daha fazla prim yapan bir davranış gözükmüyor ortalıklarda.

Bütün bunlara bakarak, yazılarımızın hilâfına bizim de, sonu gelmez bedbinliklere teslim olduğumuzu sanmayınız. Burada yaptığımız sırf bir genel görüntü tesbitidir. Yoksa sağda solda, İslâmî ve millî kesimlerde yüksek bir şuur ile hareket eden, kendi ülkesinin haysiyeti dolayısıyla yüksek bir toplumsal sorumlulukla ağzından ve kaleminden çıkan her sözü ölçüp tartan sınıflar, az değil, bu ülkenin.

Nitekim işte, Yeni Şafak''ın eski yazarlarından gazeteci Ömer Lütfi Mete''nin yönetiminde çıkmaya başlayan Ayyıldız, bunların yeni bir örneği. Gazeteye bakıyorum da, ülkücü câmiada son yıllarda alabildiğine yaygınlaşan bir sığlaşmayı daha iyi farkediyorum. Burada kültüre, sanata, dış politikaya, hatta iç politikaya daha bir tepeden bakmak, yayını rant ticaretine teslim etmemek gibi kaygıları rahatlıkla okuyabiliyoruz. Dolayısıyla bu hassasiyeti tebrik ediyor, başarılar diliyoruz Ayyıldız ekibine.

Bu vesile ile de, Ayyıldız hakkında bazı düşüncelerimi kaydetmek istiyorum:

Ayyıldız''ın hiç kuşku yok ki başta gelen alâmeti fârikası, Türk dünyasına yönelik haber ve yorumları. Bazı batı ülkeleri de dahil, 19 ülke için temsilciler bulmuşlar. Şimdiye kadar Türk dünyası ile ilgili en yetkin haber ve yorumları Zaman''dan okuyabiliyorduk. Bu alana Ayyıldız''ın da katılmış olması son derece sevindiricidir. Hakan Albayrak''ın Milli Gazete''deki köşesinde bu duruma işareti, doğrusu benim de dikkatimi çekmemiş değildi. Gene H. Albayrak''ın vurguladığı gibi, mevcut İslâmî yayın organları, gerek bu âlem için, gerekse İslâm dünyası için niçin böyle bir yola başvurmazlar acaba? Meselâ Cezayir, Mısır, Libya, Filistin, Lübnan, hatta Suriye, İsrail, Bağdat, Kafkasya ve Balkanlar vs.

Bize göre bunun asıl sebebi para ve imkânsızlık değildir. Hatta hatta eleman da değil. Ya ne öyleyse? Düşünmemek, düşünememek!.. İşte o kadar. Ömer Lütfi''nin düşünmesi ise onun gazeteciliğinden kaynaklanıyor. O zaman küçük bir hatırlatma: Ayyıldız temsilcilikleri arasında niçin Kuzey Kıbrıs, İran, Kuzey Irak ve Irak yok?

İkinci temas edeceğim husus, Ayyıldız''da belirgin şekilde hissedilen iç politika tedirginliği!.. Gazetenin sahibi Namık Kemal Zeybek olduğu halde. Diyelim ki Ayyıldız MHP''nin eleştiri ve tahlili karşısında ihtiyatlı. Ya diğer partiler, ya iç politikaya ilişkin genel gelişmeler? Nedense bunlar da teğet geçiliyor. Ayyıldız''ın en belirgin zaafı işte burada yatıyor. Behemehal bu boşluğun giderilmesi gerekiyor.

İnanır mısınız bu boşluk bana Yeni Şafak''ın ilk yıllarını hatırlattı. Ve biz bu sebeple Yeni Şafak''ta yazmaya başladık. Zira gazete ilk elde okuyucunun bu ihtiyacına cevap vermeli; Türk Dünyası, ciddi krizler yaşayan Kafkasya, Balkanlar ondan sonra.

Evet iç politikayı az çok tarafsız, ya da olduğu gibi yansıtmak!.. Yorumu ise yazarlara bırakmak!.. Bir gazete için stratejik önemi hâiz bu boşluğu önemsememek nasıl mümkün olabilir?

Onun için, ilk elde Ömer Lütfi Mete''nin yazması ve bu boşluğun üzerinde iyi durulması icap ediyor.

Yoksa piyasaya egemen sığlığa yeni bir haklılık gerekçesi üretmekle kalınır.