Bugünkü mutabakat, o günkü ittifak

Dün kaleme aldığımız yazı, "iktidar-muhalefet" ilişkilerindeki genel bir olumsuzluğa işaret etmesine rağmen, gene de bu durumun ciddi bir istisnasına şahit olduk.

Tahkim konusuna gereğinden ziyade önem veren iktidar partileri ile, Fazilet ve DYP''liler bir noktada anlaşabilmiş görünüyorlar. Buna ne kadar sevinsek yeridir. Çünkü ortaya çıkan sonuçtan bütün tarafların memnun olduğu o kadar âşikâr.

İşte bu tür mutabakatlardır Türkiye''nin ve Türk halkının aradığı. Taraflardan birinin kesin zafer nârâları attığı, diğerinin mağlûbiyeti acı bir onursuzlaşma olarak telâkki ettiği durumlar, iyi düşünecek olursak uzun vadeli, kalıcı çözüm ve hizmetler getirmiyor Türkiye''ye. Zıtlaşma ve cepheleşme histerileri üzerine bina edilen bir hizmet anlayışı, ileriki yıllarda mukabil örnekleri davet ederek, bir kaldıraç gibi hareketli fakat yerinde sayan bir ülke haline dönüştürüyor Türkiye''yi.

Son diyaloğ denemesi bir kere daha ortaya koymuş oldu ki, Türkiye, iktidar-muhalefet ilişkilerinin gerginleşmediği ortamlarda mutlaka kendisine bir çıkış yolu bulabiliyor. Ne elindeki iktidarı bir sadizme dönüştürmek, ne muhalefeti acımasız bir redçiliğe götürmek, Türkiye gibi zor şartlardan geçen ülkeler için sağlıklı bir yol teşkil etmiyor. Bu tür infiratçı tutumlar biraz bizim Şarklı taraflarımızdan, biraz da iktidar ve muhalefetlerin görünmez bazı mihrakların tahrikine kapılmalarından kaynaklanıyor. İşte görüyoruz, tarafların bütünü memnun bu durumdan. Memnun olmayanlar ise, Türkiye''nin geleceğinde kriz ticareti yaparak etkinliğini muhafaza denemesine girişen çevreler.

Burada gerek tahkime vatan hainliği nazarıyla bakan, ya da Fazilet''in siyasî hayattan silinmesi meselesine hayatını adayan çevrelerin sukutu hayalini varın siz düşünün artık. Zira varılan mutabakatla hem tahkim daha ehlî ve millî bir uygulama şansına kavuşacak, hem de Fazilet Partisi''ne "odak" isnadında bulunan çevrelerin niyeti kursaklarında kalacak. Ve eğer erken bir seçim (ara seçim) olacak olursa, bu fırsatla yasaklı liderlerden Erbakan milletvekili seçilebilecek.

Bu noktada, örnek bir diyaloğ sergileyerek, ülkemiz adına önemli mutabakatlara kapı aralayan siyasî heyetleri gönülden tebrik ediyoruz. Bu neticenin alınmasında ciddi gayret sarfeden ve her fırsatla sağduyu ile hareket ettiğine şahit olduğumuz Adalet Bakanı''nı da ayrıca tebrik ediyoruz. Sayın bakanın bu olumlu yaklaşımlarını nazarı dikkate alarak, engeç önümüzdeki sonbaharda ya da af yasası dolayısıyla, 312''nin de hafifletilmesi sadedinde samimi gayretlerini rica ediyoruz.

Son derece memnuniyeti mucip bu gelişme, birden seçim öncesi zamanlardaki siyasî trafiği aklıma getiriverdi. Okuyucularımız hatırlayacaklardır, o sıralarda, seçimlerin tehirini amaçlayan ve Sayın Erbakan''ın siyasî yasağını kaldırmayı da içeren (zayıf bir ihtimal de olsa) gelişmelere bütünüyle karşı çıkmıştık. Şimdi sorulabilir: Niçin o günkü diyaloga karşı çıktığımız halde, bugünkü mutabakat arayışlarının yanında yer alıyoruz?

Herşeyden önce bugünkü diyalog, TBMM içinde yer alan siyasî partilerin tüzel kişilik iradeleri muhafaza edilerek sağlanıyor. İkincisi de, iktidar ve muhalefet partileri gönül rızası ile bütünlüklerini koruyarak mevcut mutabakata eriyorlar.

O zaman böyle miydi? Seçim kararı alınmış, listeler ilân edilmiş; seçilme ihtimali son derece zayıf milletvekili adayları, kendi partilerini protesto sadedinde "hain bir mihrak"ın dümen suyuna kapılarak sonu meçhûl bir kulvara taşımak üzere idiler Türkiye''yi!.. ANAP''ın, DYP''nin ortasından bölündüğü, buna DTP''nin katıldığı karanlık bir kervan!.. Almışlar eline bayrağı, önlerinde Cavit Çağlar ve Yalım Erez, Fazilet''in de değil, Erbakan''ın kapısına dayanmışlar.

Olacak şey değildi bu. İki yıldır seçim isteyen parti, topuğunun üzerinde geri dönmek üzere idi.

Ayrıca da, Yalım Erez (başbakan) Süleyman Demirel öncülüğündeki Türkiye''de, ordu içi atamalar bugünkünden çok farklı neticelenecekti. Amaç bütünüyle böyle idi. Seçimler tehir ettirilecek, Erbakan''ın yasağı kalkmadığı gibi, belki şimdiki durumlarla mukayese bile edilemeyecek karanlık bir dehlizin içine yuvarlanacaktık. Bilmem anlatabildim mi?

O günkü mutabakat arayışı, kelimenin tam anlamıyla bir anarşi ittifakı iken; bugünkü o nisbette ahlâki, yasal ve medenîdir. Öyle değil mi?

Bizim vazifemiz, hissiyatımıza kapılmadan, her şart altında bildiğimiz doğruları sürekli söylemek olmasın mı?