Dış yankılar mı?

Batı kamuoyunda, Türkiye tekrar antidemokratik/baskıcı dönemlere avdet ediyor biçiminde herhangi bir kaygı yok.

Başbakan Ecevit''in İsviçre''deki basın toplantılarını ve yabancı ülke temsilcileriyle yaptığı temasları izlemeye çalıştım. Merak ettiğim husus, Türkiye''nin içinden geçtiği sürece ilişkin neler söyleyeceği idi. Ya da kendisine, Türkiye kamuoyunu ziyadesiyle meşgûl eden konular etrafında sorulan sorular.

Hayır, Davos toplantılarında Türkiye bu taraflarıyla dikkati çekmediği gibi; anarşi ve terör yüklü atmosferiyle de AB''ye herhangi bir ağırlık vermediği, vermeyeceği anlaşılıyordu. Aksi halde böylesi uluslararası arenalarda, bir Türk başbakanının köşeye sıkıştırılması için bundan daha iyi bir fırsat mı olurdu? Bu bakımdan eski yılları düşünün bir de. Çiller''in ve Mesut Yılmaz''ın batı ülkelerine yaptığı ziyaretleri düşünün. Böyle bir ülke Avrupa Topluluğu''na nasıl girer sonucunu üretecek sorulardan geçilmezdi.

Buradan çıkarmamız gereken sonuç şudur:

Türkiye''nin içinden geçtiği süreç, Batı''da, Türkiye aleyhine kullanılmak istenmiyor. Böyle bir ülke, demokratik Avrupa düzenini ve toplumlarını zora sokar, kargaşaya sürükler sonuçları üretilmiyor. Ne derin devlet tartışmaları, ne sivil demokratik hayatın maruz kaldığı daralmalar vs.

Hatta bu noktada, ABD kaynakları daha da ileri giderek, ne diyor? Sabah''ın Washington muhabiri Savaş Suzal''ın naklettiğine göre, ABD Türkiye''deki manzarayı, "bağırsakları temizleme ameliyesi" biçiminde niteliyor. Gerçekten müthiş bir açıklama bu. Hangi mânâya alırsanız alın. İster, dıştan bir tasvir olarak niteleyin; ister içten. Dikkati çekmesi gereken; eski yıllarda PKK operasyonları karşısındaki ABD açıklamalarına göre ortaya çıkan önemli farklılıktır. ABD, o eski operasyonlar sırasında devamlı şöyle derdi: "Mücadeleyi onaylıyoruz, fakat insan hakları cihetiyle yönteme karşıyız." Artık ne niyete kabûl edersen et!..

Hizbullah operasyonlarının sergilediği "vahşet ve Vandalizm tabloları"nın kuşkusuz içeriden ziyade dışarıda da birtakım yankılar doğurması beklenmelidir. Bunlar zaman içerisinde çıkacaktır. Türkiye''nin karşılaştığı bu kara tablo, insana ister istemez, Cezayir''deki GİA terörünü hatırlatıyor. Yıllar boyu Cezayir''in normal yönetime geçmesini engelleyen ve olağanüstü rejimin devamlılığına gerekçe teşkil eden GİA terörünü şimdi hatırlamanın zamanı değil midir? İslâm''ı, evrensel kamuoyunda terör ve şiddet imajına indirgeyen bu tutumların zihinlerde bıraktığı tortu, öyle tahmin ediyorum ki asgari birkaç nesil devam edecek görünüyor. Ruhlarını ve iradelerini netice vermeyecek yollarda heba eden bu sınıfların verdiği zarar, öyle kolay kolay telâfi olacağa da benzememektedir.

Bu açıdan düşünülürse, kanlı terör örgütü Hizbullah''ın üzerine gidilmesi ve yapılan şenâetlerin bir bir sergilenmesi, hayırlı olmuştur demek gerekiyor. Keşke daha yıllar evvel bu operasyonlar gerçekleştirilse, bu çıban bu vücuttan çıkarılsa imiş. Çokları soruyor: Niye daha evvel değil de şimdi? Bu soruya hangi cevap verilirse verilsin, ortadaki büyük gerçeği değiştirecek bir sonuca gene de ulaşılamaz. Çünkü kapalı kalması, daha büyük bir yanlışlık olmaz mıydı? Kendisini sürekli askıda tutan bir tehdit olarak muhafaza etmez miydi?

Ortadaki tabloyu televizyonlar ve bir takım mihraklar ne niyetle kullanmak isterse istesinler, bu sonuç değişmez. Eninde sonunda bu çıban nasıl olsa bu vücuttan çıkacak, çıkarken de, aynen şimdi olduğu gibi toplumun vicdanı kanayacak, ruhlar bu vahşet karşısında ürperecekti. Bilmem haksızlık mı ediyorum; bu noktadan hareketle örgütün yaptığı sorgulama ve işkence sahnelerinin de yayınlanması gerekir. Nasıl olsa bunlar ileride, bir ihtiyaç halinde, tekrar toplumun karşısına arzedilecek olduktan sonra!.. Bir defada bu iş bütünüyle sergilensin, ikidebir toplum bu tür şoklarla karşılaşmak durumunda kalmasın.

İşte bu süreç, bazılarının kullandığı argümanların hilâfına Türkiye''yi AB yolundan geri bırakmıyor. Batı kamuoyunda, Türkiye tekrar antidemokratik/baskıcı dönemlere avdet ediyor biçiminde herhangi bir kaygı yok. Bunu nasıl oluyor da farketmiyorlar anlamıyorum. Özellikle 1998 sonbaharından itibaren, Türkiye''nin normalleşmesi yolunda, ABD eksenli argümanlara ziyadesiyle bel bağlayanların bu durumu iyi düşünmesi icap etmez mi?

Aynı şekilde, Türkiye''nin AB adaylığının kabulünü yanlış yorumlayanlar için de geçerli bu sözlerim. Siyasî veya değil, bu tür operasyonları hem AB, hem ABD ortaklaşa onaylıyorlar. Artık lûtfen bunu farkedelim. Din adına, batıdan hukukî gerekçe arayışlarının sonu değil mi ortadaki durum?

Sözlerimi, bir kaynakta okuduğum mühim bir kelâmı kibarla tamamlamak istiyorum: "Fitne öyle bir ateştir ki sonunda; ona sebep olanları da, maruz kalanları da yıkayan ilâhî bir rahmete dönüşür."

En iyisi, bu ilâhî tecellinin sonunu görmek!..