DYP"nin tarihî misyonu

DYP kongresinin sonuçları, neresinden bakarsanız bakın Türkiye siyaseti açısından son derece önemli. Dikkat ederseniz sonbahar başlarından itibaren bu parti, daha ziyade iç sorunlarıyla uğraşıyor, kendisinden beklenen aktif muhalefet rolünü asla yerine getiremiyor.

DYP kongresinin önemi de zaten burada toplanıyor. Bakalım DYP kongresi, partide derinden yaşanan liderlik ve politik duruş sorununun aşılmasını ne derece sağlayabilecek? Zira DYP gibi merkez sağın bu önemli partisinin, kendi içinde derinden yaşadığı sorunları aşması her bakımdan önemli görülmektedir.

Burada bir kere daha vurgulamakta fayda mülâhaza ederiz: Türkiye''deki siyasî partilerin içişleri, ile, parti dışındaki mihraklar sürekli oynamakta, bu yüzden de hemen hiçbir siyasî parti iç istikrarından emin olamamaktadır. Siyasî organların içine yuvarlandığı bu yaralı durum, ister istemez onları yanlış bazı davranışlara da mecbur bırakabilmektedir.

Nedir bu yanlış davranışlar?

Birincisi, parti dışındaki bir mihrak adına hareket ettiğinden kuşku duyulan ekipleri zayıflatma, onların altını oyma denemesi!.. Fazlaca itiraz sesi üreten milletvekillerinin il-ilçe örgütlerini feshetmek yani. DYP yaz başlarından bu yana, bu yöntemi ziyadesiyle uyguladı.

Aynı yöntemi Fazilet Partisi de zaten sık sık kullanıyor. Hatta daha ileri gidilerek, parti il kongrelerinde birden fazla aday ve liste çıkarılmasını, her yola başvurularak önlenmeye çalışılıyor. Bu yöntem tabiatıyla, demokratik sistemin vazgeçilmez unsuru kabul edilen siyasi partileri, bütünüyle anti-demokratik bir yapılanma içine sokuyor. Bu haldeki yapılanmalar ise, siyasî partileri görünenin aksine güçlendirmediği gibi, onları anti demokratik baskı güçleri karşısında tam bir zavallı konumuna düşürüyor. Yani anti-demokratik güçler parti tüzel kişiliğini ikna yerine, doğrudan lideri iknayı daha kestirme bir yol olarak görmeye başlıyorlar. Bu da olmazsa, tehdit ve töhmet kâfi gelebiliyor.

Bugünkü uluslararası sistem karşısında, özellikle Ortadoğu İslâm ülkelerinin despotik yönetim anlayışlarına fazlaca ses çıkarılmamasının sebebi de budur. Körfez Savaşı sırasında Kuveyt''e ve Ortadoğu halklarına demokrasi vaad eden ABD''nin iki yüzlülüğünün altında yatan pragmatizmin nedeni de budur.

Parti dışı mihrakların, siyasi parti iradelerini zaafa uğratmak sadedindeki uğraşları, eğer çok ciddi bir görünüm arzediyorsa!.. Bu halde siyasî partiler nasıl bir tutum takınıyorlar? İşte size DYP örneği!..

1995-1996 yıllarında DYP, Avrupa Birliği ve Gümrük Birliği politikalarında çok ısrarlı oldu. Yani Çiller, krizin üzerine üzerine yürüdü. Halbuki o yıllarda ne ABD-İsrail, ne Koç Topluluğu, ne de bizatihî AB ülkeleri; Türkiye''nin ve Çiller''in tavrını onaylıyordu. Sonra Çiller müthiş bir fırsat yakaladı. O sıralarda Doğu Avrupa ülkelerinin NATO''ya dahil edilmesi gündeme gelmişti. AB da doğuya genişlemeyi öncelikli politika olarak görüyordu. Yani AB''ın doğuya genişleme, ABD''nin de NATO''yu bu bölgelere yayma politikaları, zorlu müzakerelerle karar altına alınmıştı. İşte Çiller bu noktada tarihin az kaydettiği bir atak gerçekleştirdi. Tabiî ki Türkiye adına!.. Dedi ki:

Doğu Avrupa''nın NATO''ya dahil edilmesini, Türkiye''nin AB üyeliğinin kabulü halinde imzalayabiliriz. Aksi halde?.. (NATO''da kararların oy birliği ile alındığını unutmamak gerekiyor.)

Böyle bir fırsatı Türkiye 1980''de de ele geçirmişti. Fakat ihtilâl hükümetinin zaaflı tutumu hâlâ hafızalarımızdadır. Çiller''in bu tarihî tutumu karşısında zamanın Başbakanı N. Erbakan''dan en ufak bir ses bile çıkmadı. Sebep, RP''nin AB''ye tarihî muhalifeti!.. İşte buna denir yüksek öngörü (!) Şimdi AB kapılarında, parti kapanmalarına itiraz dilekçelerinin ardı arkası gelmiyor. Tabiî ki inandırıcı da olmuyor. Haydi, bu sefer ABD ziyaretleri.

Çiller''in bu atağı, 1996 sonbaharında hem ABD''yi, hem AB''ı çılgına çevirdi desem yeridir. Tabiî bir de o günkü askerî yetkilileri, yani 28 Şubat''ın tarihî mucidlerini!..

İşte Susurluk Hadisesi bunun için patlatıldı. Hükümeti yıkmak, DYP''nin başından Çiller''i halletmek için. Burada ilk hedef sanılanın aksine RP değildi. Çiller kıskacı netice vermeyince, bu sefer de RP''ye saldırılar ve Aczimendi gösterileri politika haline getirildi. Neticede de 28 Şubat''la hükümet yıkılabildi. Böylece de Türkiye büsbütün içine gömülmüş oldu.

DYP ve Çiller''le oynamanın tarihî hikâyesidir bu!..

DYP''nin bu dönemi tam mânâsıyla bir destandır. Türkiye siyasî hafızası, bu tarihî kırılma ânını asla unutmamalıdır.

Bu bakımdan Menderes''in Rusya seyahatine, Demirel''in 1965-71 arası Rusya ilişkilerine, Demirel ve Ecevit''in Atina''ya NATO''ya rağmen koyduğu rezervlere hep bu açıdan bakmak gerekir. Arkası gelmese de bunlar millî arayışlardı.