İktidar-muhalefet

Bizde hükümetlerin muhalefetle diyaloğa önem vermediği geçmiş tecrübelerimiz arasındadır. Ne Refah-Yol, ne ANASOL-D, ne de şimdiki hükümet girişeceği icraat ve politikalar hususunda muhalefet partilerini bilgilendirmek ihtiyacını duydular. Refah-Yol en nihayet, 28 Şubat yaptırım paketi dolayısıyla meclisi ve diğer muhalefet partilerini hatırına getirebilmişti. Anasol-D, yani Yılmaz hükümetinin hal ve vaziyetini anlatmaya bile gerek yok. O hükümete göre muhalefet vebalı mûamelesi gördüğü için, ona yaklaşılması zaten akıl ve hayale getirilmemesi gereken bir durumdu.

İşte böyledir Türkiye''nin iktidar ve muhalefetleri!..

Muhalefete ihtiyaç duymayan, muhalefetle diyalog konusunda tenezzülsüz tavırlar takınan bir garip iktidar anlayışı.

Muhalefetler bundan farksız mı? Hayır, onlar da aynı.

Herhangi bir iktidar, kendi politikalarını icra sadedinde ne yapmak isterse istesin. Ona behemehal karşı çıkmak, bizde muhalefetin şânındandır. Muhalefet partilerine göre, hiç bir iktidar iyi ve hayırlı bir icraat yapmaz. Ya dış güçlerin, ya sermaye gruplarının, ya da ciheti askeriyenin âmâli doğrultusundadır bu icraatlar. Öyleyse iktidarların her tavrına ve icraatine karşı çıkmak gerekmez mi?

İktidar ve muhalefetin bu tutumu, nihayetinde öyle bir noktaya varır ki; iktidara göre muhalefet, muhalefet partilerine göre de iktidarlar açıkça söylenmese de "gayrı meşrû" addedilmeye kadar vardırılır. Bu ülkedeki iktidar değişiklikleri ya düşmanı denize dökmek gibi hazlar verir, ya da iktidarını kaybeden taraflar ülke işgale uğramış gibi hislere kaptırırlar kendilerini.

Medya grupları da bu arada,, sanki Kırkpınar''ın cazgırları rolüne soyunurlar. Kavga kızıştırmak, taraflara ağır gelecek nisbetlere girişmek vs.

Halbuki bunun yerine, hadiselere biraz daha dışından bakmak gerekmez mi? Bu ülkede iktidarlar da, muhalefet de bir realitedir. Ne iktidar süresi, ne de muhalefet dönemleri süreklidir. Yeryüzünün engebeleri gibi, iktidar ve muhalefet halleri devreder gider. Allahın sünnetinin icabı bu!.. Yoksa iktidarlar ellerindeki güçle kendilerini, birer yarı-tanrı gibi hissetmezler miydi? Aynı şekilde muhalefetler, bir gün iktidara gelecekleri şeklindeki ümitlerini büsbütün yitirseler, ümitsizliğin ve moralsizliğin ürettiği bir çukurda ne hallere düşerlerdi?

Burada iktidarlara ve muhalefetlere düşen, birbirini gayrı meşrû görmemek ve halka böyle hisler telkin etmemektir. Toplumdaki cepheleşme histerileri de zaten buradan kaynaklanıyor. Böylesi gergin ortamlar, hem iktidarların hem muhalefetlerin durumunu her bakımdan güçleştiriyor. Muhalefetle alabildiğine keskin ve redçi intibalar üreten tutumlar, iktidar dönemlerinde tahminlerin ötesinde yumuşuyor. Bu hal ne halka izah edilebiliyor, ne de farklı kesimlere. Bu bakımdan geçmiş dönemlerde, iktidar ve muhalefet partilerinin Çekiç-Güç karşısındaki tutumlarını hatırlamanın tam zamanıdır. ANAP''ın, Refah''ın, DSP''nin, hatta CHP''nin ve 1991 öncelerine gidecek olursak DYP''nin tavırlarını hatırlayın bakalım.

O günden bu yana, dün muhalefet bugün iktidar veya şu zaman iktidar bu zaman muhalefet olan partilerden hangisinin politika ve uygulamasında yekpare bir bütünlük müşahede edebilirsiniz? Bu bakımdan hiçbir siyasi partinin ne iktidar, ne de muhalefet döneminde endazeyi kaçırmaması, toplumsal sağduyunun ihtiyaç duyduğu makuliyet sınırlarını zorlamaması gerekmektedir.

Şu günkü günde de bu söylediklerimizin canlı örneklerine bol bol şahit olmakta değil miyiz?