İlahî olan, toplumsal olan

Seçim sonuçlarını neresinden tutsan elinde kalıyor. Öyle bir sonuç ki, herkesin gözü çakmak çakmak!.. Karşılaştığım kişilerin yüz ifadelerine bakıyorum: Karamsarlıktan ziyade bir rehâvet, huzur ve rahatlamışlık okunuyor bu yüzlerden. Acaba neden böyle diyorum.

Buradan hareketle, seçim sonuçlarına ilişkin ilk tesbitlerimizi kaydetmeye başlayalım. Hükümet meselesi bize göre daha tâli. Asıl sorun, siyasal bir nakavtla yüz yüze bulunan siyasi partilerin hâli pürmelâli. Bu sorun, önümüzdeki dönemin hükümet icraatinden daha ciddi ve hayatîdir. Zayıf düşmüş partiler, başta Fazilet olmak üzere ANAP ve DYP, iç problemlerini çözmeden hiçbir ciddi gelecek tasarımı geliştiremezler bundan böyle. Bu partilerin en büyük korkusu kendi iç sorunlarının kamuoyu önünde tartışılmasıdır. Buna meydan vermemek için, alelacele bir hükümet içinde yer almak, toplumun nefret edeceği biçimde keskin eleştiri denemelerine girişmek, ya da sen-ben kavgası vs. Bunların hepsi boştur. Kendilerini toplum nezdinde biraz daha itibarsızlaştırmaktan başka birşeye yaramaz.

Buradan devam edelim isterseniz:

1. Çiller ve Yılmaz''ın kavgasını toplum tasvip etmedi. Milletin hakları için değil, şahsî amaçlı bir kavga olarak değerlendirdi. Tek çareleri var: Derhal istifa etmek!..

2. CHP''nin toprağı bol olsun. Son çare olarak başvurdukları "Atatürkçülük" de onları kurtaramadı. Kurtaramazdı da zaten. Dönekliği, kalleşliği siyasete tahvil ederek, sağı-solu cezalandırmaya kalkışan CHP''nin bu tutumunu toplum ahlâkî bulmadı. Yılmaz ve Çiller''i tasfiyeye kalkışırken, kendisi onlardan önce tasfiye oldu gitti. Türkiye için çok hayırlı bir sonuçtur bu.

3. Bu seçimlerin en büyük sonuçlarından biri de, "mezhepçiliğin" siyasal hayattan tasfiyesi olmuştur. 1989''dan 1999''a, on yıllık mezhepçi bir maceraya nokta kondu. Bu kesimlerin biraz sükûnete ermeleri ve infiratçı tutumların, asgarî on yıl daha Türkiye''de prim yapmayacağını iyi düşünmeleri gerekiyor. Bu sözlerimiz Alevî toplumu için değil, Alevîliği siyasî ranta tahvil yolunda her türlü pragmatizme başvuranlara râcidir. İstanbul''da CHP ve Adnan Polat, Ankara''da DSP ve Doğan Taşdelen bunu unutmamalıdır. Mezhepçi tabanın genişliği de(!) böylece vuzûha kavuşuverdi, değil mi?

4. Azınlık particiliği de gereken cevabı aldı bu seçimlerde. HADEP''in oy oranındaki düşmeye iyi dikkat edin. HADEP taraftarları % 7,5-8 oy bekliyorlardı. Ne Alevîliğin, ne de siyasî Kürtçülüğün siyasî istikbali vardır. HADEP siyasî mücadeleyi sürdürecekse, Türkiye partisi olmak durumundadır. Bir Kürt partisi değil, Kürtler''in de içinde yer aldığı bir Türkiye partisi!.. HADEP, bu gerçeği iyi algılamalıdır.

5. Tasavvufî cemaat tabanları, çok iyi görülüyor ki, mahalli seçimlerde FP''ye oy verirken, genel seçimde bu partiyi bütünüyle terketti. Geri dönüş o kadar kolay olmayacaktır. Büyük bir dikkat ve teenni gerekiyor. Bu yoların yeni adresi, açıktır ki artık MHP olmuştur.

6. FP''nin kontrollü görüntüsünü toplum tasvip etmedi ve içine sindiremedi. Bu parti ile nereye kadar gidilir, nereye varılır sorusuna, toplum kendi içinde vuzûhlu bir cevap üretemedi ve dinlenceye çekti. Sınıfta kalan sırf FP değil, İslâmî-politiği temsil eden her türlü basın-yayın organları, yazar ve düşünürler de buna dahil. Bu kesimlerin FP''lilik yapmak yerine, FP''ye doğruları söyleyerek yardımcı olmaları daha bir hayatî hâle gelmiştir. Daha doğrusu, İslâmî siyasal söylemin genel toplumla olan ilintilerinde ciddi kopmalar gözlenmeye başlamıştır. Bunu kaale almayan siyasal veya düşünsel tavırlar, kendilerini marjinalize etmeye aday hale gelirler.

Peki, Erbakan-FP ilişkisi?

Bu soru FP''nin en hayatî gündem maddesidir.