Kriz içinde kolkola

Bu yazıyı okuduğunuz sabah saatlerinde, Başbakan Ecevit ABD''ye varmış olacak. Eylül sonuna kadar devam edecek temaslarla, ABD-Türkiye ilişkilerinin aldığı yeni mesafeleri de gözleme imkânı bulacağız.

Türkiye''de yeni kurulan hükümetlerin behemehal bir ABD ziyareti oluyor. Benzer ziyaretleri Tansu Çiller gibi, Mesut Yılmaz da gerçekleştirmişti. Bu gizli kaideye lâkayt kalan Erbakan''ın başına neler geldiğini şimdi daha iyi anlıyoruz. Tabiî ki Erbakan''ın devrilmesini sırf bu hadise ile izah edecek değiliz. Ancak Türkiye''de yeni bir hükümet göreve başladığında, behemehal bir ABD ziyaretine başvurulduğunu, ve bu ziyarete gereği nisbetinde önem verildiğini ifade etmemiz gerekiyor.

Aslına bakılırsa ABD, bu ziyaretin yaz başlarında gerçekleştirilmesinden yana idi. Türkiye ise sonbaharı uygun buldu ve isabetli davrandı. Başbakan bu süre içerisinde, Türkiye hakkındaki vukufunu daha bir geliştirme imkânı buldu. İç politikada, dış politikada, ekonomide ve ordunun konumuna ilişkin muhtemel gelişmelerde azçok bir vuzûha erilmek ihtiyacı vardı çünkü.

Yeni hükümetin kuruluşu safhasında, içeride ve dışarıda ciddi bazı kaygıların ortaya çıktığını hatırlarsak, bu söylediklerimizi anlamlandırmak daha daha da kolay hale gelir: İsrail-Türkiye ilişkileri gevşer miydi? Milliyetçi sol ve milliyetçi sağ iki partinin ağırlık teşkil ettiği bu hükümetin Kıbrıs ve Kuzey Irak''a ilişkin tavizsiz politikaları ile Türkiye nereye giderdi? Türkiye batıdan daha bir uzaklaşır mıydı? ABD ve Avrupa Topluluğu ülkelerinin Kürt politikalarına, Türkiye eskiye oranla daha bir direnmeye kalkışırsa o zaman ne yapmak gerekirdi?

Nitekim geçtiğimiz Temmuz başında toplanan G-8 ülkelerinin Kıbrıs konusundaki dayatmaları hepimizin malûmu. G-8''lerden bir hafta önce toplanan Bilderberg toplantısında da Kıbrıs konusu masaya yatırılmıştı. Batılı ülkeler (ABD ve AT), herhalükârda Kıbrıs problemini sona erdirmekte kararlılar anlaşılan. Tabiî ki Türkiye''nin ve Denktaş''ın taviz vermesine bağlı herşey. Türkiye ise işte görüyorsunuz, herşeye rağmen direnmeyi planlıyor.

Mânidar olan, önce Bilderbergciler''in Kıbrıs konusunda karar almaları, hemen arkasından da bu karar muvâcehesinde G-8''lerin harekete geçmesi!.. Burada anlamamız lâzım gelen nokta, Türkiye''nin önemli iç ve dış problemlerini çözme aşamasında, nasıl bir uluslararası kuşatma ile yüzyüze kalabildiği gerçeğidir. Siz sanıyor musunuz geçtiğimiz üç yıl boyunca, Türkiye''de icra edilen anti-demokratik süreç bu tür dış tazyiklerden bağımsız gelişmişti? Öyleyse bu muhalefetin stratejisini gözden geçirmek gerekmiyor mu?

İşte bu safhada Batılı odaklar, yeni bir Türkiye yaklaşımı geliştirmek durumunda kaldılar. Yukarıda izah ettiğimiz terkibi dolayısıyla hükümeti, Batılı odaklar, arzu ettikleri taviz politikalarından hayli uzak görüyorlardı. Ayrıca da ordu içi terkiplerde, ciddi bazı oynama/kırılmalar beklenmeliydi. 30 Ağustos bu bakımdan, önemli bir tarihi dönemeç olacağa benziyordu. Türkiye, PKK ile görüştüğü iddia edilen general ve siyasetçiler döneminden, APO''yu Suriye''den söküp atan yeni bir iradeye doğru yönelirken!.. Önümüzdeki dönemde ordunun, daha tavizsiz (Kuzey Irak konusu) politikalara kayabileceğini öngörmek, bu çevreler için hiç de güç olmasa gerekti.

Yargı organları ve Meclis bir tarafa; hükümet, cumhurbaşkanlığı ve ordu terkibi içerisinde, yeni bir muhatap arama süreci böylece başladı Batılılarda. Kimi muhatap almalı ve kimi öne çıkarmalıydı? Ekonomist dergisi, işte bu şartlarda ve bu arayışlar içerisinde, Türkiye''de "ipler bütünüyle Demirel''in elinde!.." diye ilân etmesin mi? Okuyun bakalım neler yazılıyor:

"Ne kadar ihtiyatlı olursa olsun, Kürt ve Kıbrıs sorunlarını müzakere yoluyla çözme konusunda adımlar atmazsa, Süleyman Demirel''in cumhurbaşkanlığı dönemi gerçek bir başarıyla noktalanmış olamaz." Taha Kıvanç da bu konuya temas etti. Öyleyse ha gayret!.. Gayretin sonu da, Kosova''da IMF Başkanı tarafından aşikâre hale getirildi: "İkinci dönem cumhurbaşkanlığınızı kutlamak için müsadenizle Ankara''ya geleceğim!.." Buyursun bakalım.

Deprem felâketinin yaraları, baş örtüsü yasakçılığı (gerçekten bu YÖK KÖŞK''e bağlı değil mi?), Merve Kavakçı acımasızlığı, her türlü anti-demokratik uygulamalar hepsi bir yana!.. Öbür yanda ise Türkiye, bu topraklardaki tarihî varoluş hikmetinin iktizası ile, kendine bir yol bulmaya gayret ediyor.

Bir yanımız ateşler içerisinde, öbür yanımızsa tam mânâsıyla buz kesmiş. Bu rüyanın sonu hayır üzre!.. Bundan kimsenin şüphesi olmasın.