Laik histeri, Akit

Ahmet Taner Kışlalı''ya yönelik suikastın, toplum ve ülke olarak ihtiyacını duyduğumuz sükûneti dinamitlemek amacını taşıdığını artık bilmeyen kalmadı. Bu açıdan suikastın icra edildiği tarih her bakımdan önemli.

Herşeyden önce Türkiye, bu cinayet tartışmalarıyla MGK toplantısına hazırlandı. Merve Kavakçı''ya yönelik Nuh Mete Yüksel baskınları, demek ki arzulanan neticeyi vermemiş ve Türk halkı ayranı kabararakn sokaklara dökülmemişti. Bu yoldan netice alamayan mihraklar, bu sefer daha başka denemelere giriştiler ve Ahmet Taner Kışlalı suikastı ile "laik-Atatürkçü" histeriyi tahrike giriştiler.

İşin daha enteresan tarafı; Çevik Bir Paşa''ya ABD''de Musevi lobileri tarafından liderlik ödülü verilmesinin yanısıra, takvimi son derece gizli tutulan Ehud Barak''ın Türkiye ziyareti de, anlaşılan ilkel/kanlı bir âyinle karşılanmak istenmiş olmalıydı.

Bize göre hadisenin özü şurada toplanıyor: Türkiye-İsrail dostluğu ve ittifakı, ancak ve ancak, iç gerginlik ve çatışmanın süreklilik taşıdığı bir Türkiye''ye ihtiyaç gösteriyor. Bu gerilimin bir tarafını dindarlar teşkil edecek. Hem de patlamaya, çatlamaya ve her türlü korsan eylemciliklere teşne bir dindarlık!.. İcad edilen "iç düşman" figürünü haklı çıkaracak ve üzerine yürünmeye müstehak tutumlar!.. Arzu edilen bu, fakat olmuyor işte.

İsrail''le Türkiye arasında sağlanan işbirliğinin, karşılıklı silâh, istihbarat ve imkân değiş-tokuşunun yanısıra, ideolojik-siyasî bir alt yapıya oturtulması ihtiyacı bu kesimlerin yüreklerinden tütüyor. Bu işbirliğinin siyasî/ideolojik alt yapısının, ancak ve ancak fundamentalist cereyanlar ve aşırı radikal tutumlar olabileceği yolundaki öngörülere sürekli malzeme üretilmek isteniyor. İsrail Başbakanının, Türkiye''ye henüz daha gelirken verdiği demeçler de bu kanaatimizi besliyor.

Yani İsrail tarafı, Türkiye''deki sivil veya değil, yüksek bürokrasinin bu zaafını iyi tesbit ettiği için, sürekli olarak laik histeriyi azdırmaya, buna istihbarat desteği biçiminde yardımcı olmaya da gayret ediyor. Bu noktada iyi-kötü bir angajman da hasıl olduğu için, bol bol karşı örnekler sergilenerek, yönetimler davranış geliştirme noktasında âdeta zorlanıyor. Kendisinin içinde veya dışında olduğu gelişmeleri, son Kışlalı suikastında olduğu gibi allayıp pullayarak, kendi taraftarı kalem ve bürokrasiyi de devreye sokarak belli alanlara doğru yönlendirmeye çalışıyorlar.

Bu bakımdan iç gerilimin yüksek tutulması ve yönetimle halkın iltisak noktalarının bir bir berhevâ edilmesi noktasında; Türkiye hem devlet ve hükümetleri olarak, hem dindar tabanlar ve geniş toplum kesimleri olarak sürekli kan kaybediyor. Buradan da şuurla, sağduyu ile kendi problemlerimiz üzerine eğilebilen bir ülke görüntüsünü bütünüyle kaybediyoruz. Narkozda tutulan bir ülke ve toplum görüntüsü hasıl oluyor buradan.

Türkiye olarak bu handikapı behemehal aşmamız da gerekiyor. Bu nasıl aşılabilir?

İşte önümüzdeki hayatî sorun budur. Bu problem hem yönetici elit ve siyasîler olarak, hem de dinî önder ve toplum kesimleri olarak önümüzde duruyor. Dinî alana yönelik baskı ve şiddet uygulamasını protesto ederken ve buradan ihtiyacını duyduğumuz demokratik hak talepleri üretirken; farkına vararak veya varmayarak, anti-demokratik histeriyi tahrike malzeme teşkil etmemek!.. Sanıyorum böylesi zamanların ihtiyacı, "hikmetli" bir dil ile yazmak ve konuşmak olmalıdır. Muhalifini dahi ihâtâ etmeyi amaçlayan Peygamberâne bir tavır ve edâ!..

Kışlalı suikastı karşısında, yönetici elitten sâdır olan söz ve tavırlarda da az çok böyle bir teenni hissedilebiliyor. Hükümet hadiseyi, laik-anti laik kamplaşmadan medet uman dış çevrelerde izah etmedi mi? MGK''nın bile hadiseye, böyle bir teenni ile yaklaşmak istediği söylenemez mi?

Hal böyle olduğu halde, olmayan İBDA-C masallarına ne demek gerekiyor? Hadise aynen (TİT) Türk İntikam Tugayı hikâyelerini andırmıyor mu? Ya AKİT gazetesine yönelik hunharca tavır? Panzerlerle, yüksek nişancılarla İslâmî bir gazeteyi basmaya kalkışmak!.. Korsan, illegal bir örgütün yayın organını yenice keşfetmiş gibi kaba muâmeleler!.. Bu tavrı ayıplıyor, kınıyor ve bütün kalbimizle tel''in ediyoruz. Hele hele Akit gibi büyük bir gazetenin genel yayın müdürüne karşı takınılan bu tavırlar!.. Sayın Karahasanoğlu''na ve yayıncı arkadaşlarına geçmiş olsun diyor, herşeye rağmen yayın hayatlarında başarılar diliyoruz.

Yönetici elitin açıklamalarından yansıyan sağduyulu tutumla, AKİT''e yönelik agresif tutum arasındaki bu tezada özellikle dikkatinizi çekmek istiyorum. Bu agresif, kaba ve hunhar tutumun sahiplerini teşhis ve bir cımbız hassasiyeti ile teşhir etmek hepimizin üzerine büyük bir borçtur. Orası, toplumsal sağduyuyu tahrip etmeyi amaçlayan kaynağa kadar taşır bizi.