Tayyip Bey"i ziyaret

İki gün önce eski İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanı Recep Tayyip Erdoğan''ı ziyarete gittik.

İstanbul, harıl harıl genel ve mahalli seçimlere hazırlanırken, seçimi izlemeyi bir kenara bırakıp doğan ilk fırsatta Pınarhisar''ın yolunu tuttuk. Yanımızda son derece değerli dostlar: Marifet Yayınevi sahibi ve yöneticisi Ömer Ziya Belviranlı; uzun zaman Almanya''da ve Hollanda''da kalmış, bir ara Tayyip Bey''in yakın çalışma halkasında da bulunmuş, Musa Serdar Çelebi''nin yakın dostlarından Cengiz Özdemir ve Yedi Renk adlı reklâm, tanıtım ve filim şirketinin kurucularından Bilâl Arıoğlu, sabahın erken saatlerinde Pınarhisar''ın yolunu tutuyoruz.

Anadolu ve Trakya bu mevsimde kopkoyu bir bahar içinde. İstanbul''dan ayrılıp Trakya yolunda ilerlerken, sanki yemyeşil bir bahar deryasından geçiyoruz. Hemen her taraf yeşil ve tam bir çiçek deryası. Şehirlerin kalabalığının aksine insanın içi açılıyor, insan kendisini tabiata daha bir yakın hissediyor. Tabiata yakınlık, insanı Allah''a da yakın düşürüyor sanki.

Bir yanımız böyle, fakat öbür yanımız?

Öbür yanımız biraz kırık ve mahzun!..

Bizi orada, bir odaya almak üzereler. Sanki biraz bekleyeceğiz gibi. Fakat daha odaya girerken, karşımızda Tayyip Bey durmuyor mu? Dimdik mehâbetli bir vücut, hafiften gülümseyen mahzûn bir edâ içinde karşılıyor bizi. Mahzûnluk yüzünde!.. Fakat uzayan sohbet içerisinde güçlü bir irade ve talihinden şikâyet etmeyen yüksek gönüllülük hisleri daha bir öne çıkıyor. Uğradığı mağduriyetin derecesi de daha ziyade bize tesir ediyor. Tayyip Bey''se, İstanbul''a yaptığı yüksek hizmetin takdirinin şuurunda olarak, mağruriyet yerine tevâzu zırhını giymiş öyle bekliyor karşımızda.

Sohbetin devam ettiği bir sırada yanımızdaki dostlar odadan ayrılıyor. O esnada Tayyip Bey''e söylemek istediğimiz hususları aktarıyoruz. İçimizde oluşmuş bazı sorular!.. Fakat vakit de ilerliyor. Dışarısı kalabalık, gelen ziyaretçiler koridoru doldurmuş. Başkalarının hakkını istismar etmek ihtimali ile ayrılmak durumunda kalıyoruz. İçimiz buruk ama!..

Sonra o kalabalıklar da girecek Tayyip Bey''e, kucaklaşacaklar, sarılacaklar. Çıkan sonuç şu: Tayyip Bey kalabalıklara, kalabalıklar Tayyip Bey''e alışık. Eller birbirine uzanmalı, gönüller birbirine değmeli. Bu ihtiyaç orada daha bir hissediliyor. Biz ayrılacağız. Sonra Tayyip Bey, önünde uzayıp giden yemyeşil bozkırlara bakmaya başlayacak.