Türkiye"nin sınavı

Abdullah Öcalan davasına ilişkin yaklaşımları okuyunca; hadisenin kendisi kadar, bu alandaki yaklaşımların da bulanıklığına hamletmek güç olmuyor. Onun için hemen herkesin, kademe kademe mesafe almaya çalıştığını kabul etmek lâzım. Fakat zannımca, burada dikkat edilmesi gereken önemli husus; yaklaşımlarımızda uzun vadeli bir mantıkî tutarlılık ihtiyacıdır. Zira günübirlik spekülâtif doğrularımızın bir dizge haline dönüşmesi durumunda, buradan azçok mantıkî bir tutarlılığın tezahür etmesi beklenmesin mi?

Bununla da kalmayarak yazılıp çizilenlerden, mevcut bir problemin ülkemiz, toplumumuz ya da camiamız adına çözümü hususunda, icra edilebilir önermelere ulaşılmalıdır. Zira böyle bir amaç taşımayan yaklaşımlar, muhatapların iç veya dış tezatlarını sergilemekle sınırlı kalıyor. Daha ötede ayak bastığı yerde sabit olmayan; yani sürekli yer, konum ve mantık değiştiren gayrı nizamî bir pragmatizm görüntüsü üretiliyor. Fakat bu haklı ve eleştirel tutumları biraraya derleyip toparladığınızda, bunlardan kabili icra politik çerçeveler hasıl edilemiyor.

Geçtiğimiz dönemlerde Refah Partisi''nin içine düştüğü açmaz da zaten burada idi. Sürekli eleştirmek!.. Fakat ya gerisi!..

Özellikle Türkiye gibi, yanıbaşımızda İran-Irak savaşının cereyan ettiği, ardından yüzbinlerce Kuzey Irak''lı mülteciye kucak açıldığı, yeryüzünün İkinci Dünya Savaşı sonrasında olduğu gibi yepyeni evrilmelerin içine girdiği ve dolayısıyla bu evrilmelerden ençok etkilenen ülkelerden biri olan Türkiye''de, herhangi bir siyasî görüş için ne malzeme sıkıntısı çekilirdi, ne de eleştiri sıkıntısı.

İran-Irak savaşı bir tarafta, Afgan mücadelesi öbür tarafta!.. Bu yetmiyormuş gibi, Yeni Dünya Düzeni politikalarına kapı aralamak üzere icad edilen Körfez Savaşı!.. Hayır bunlar da yetmez: Kökü İran Devrimi''nin uç verdiği yıllara kadar inen; o yıllardan beri, özellikle 1984 Eruh katliamından beri Türkiye''nin iç nizamını, ekonomisini ve dış ilişkilerini olmadık darboğazlara sürükleyen PKK mücadeleleri!.. Yetmedi: Özellikle Körfez Savaşı''ndan sonra, daha doğrusu rahmetli Özal zamanından itibaren Arap-İslâm ülkelerine olan ihracat durmuş, petrol boru hatlarının işleyişi tıkanmış, Güneydoğulu vatandaşlarımız için can simidi mesabesindeki "sınır ticareti" yapılamaz hale gelmiş.

İşte bu halde!.. Türkiye, uluslararası tarihî bâdirelerden geçiyor. Emperyal tazyikler altında Türkiye âdeta ekonomik olarak boğuluyor, bölücülük tehdidiyle boğuluyor, dış ilişkileri açısından boğuluyor.

Böyle bir ortamda, siyasî ve ideolojik eleştiri için malzeme sıkıntısı mı çekilir, söyler misiniz? Eleştir, eleştir!.. Kitleler bunalmış eleştir, ekonomi bozulmuş eleştir, enflasyon şu seviyeleri bulmuş eleştir!.. Ama bu süre zarfında, Türkiye''nin 100 milyar dolarlık zararına karşılık, Yunanistan Avrupa Topluluğu''ndan 57 milyar dolar tutarında hibe yardımlar almış, İsrail''se ABD''den her yıl şu kadar karşılıksız para, pul vs.

Söylemek istediğim şu:

Eleştirelim, fakat Türkiye''nin maruz kaldığı tarihî emperyal baskıları da asla unutmamak kaydıyle!.. Eleştirelim, fakat yaptığımız eleştiriler aynı zamanda, geleceğe yönelik bir taahhüt değeri taşısın. Ülkemizin ve bu topraklarda bin yıldır yaşayan halkın sağduyusunda kabul görsün. Gerçekçilik ve uygulanabilirlik tesirleri üretsin. Reel şartlarımızla çelişmesin.

İşte görüyoruz: Bu ülkede hükümet etmek o kadar kolay olmuyor. Ve bu zorluk, sanmayın ki sadece bizim iç şartlarımızdan kaynaklanıyor. Orta yerde dün de, bugün de karşılaştığımız bin bir badire, sanmayın ki sırf yöneticilerle sınırlıdır!

Keşke öyle olsaydı!.. Türkiye''nin problemlerinin çözümü ne kadar kolaylaşırdı. Onun için bu halka, ülkeye ve tarihe yakışır bir sağduyuyu hep ayakta tutarak yaklaşmak gerekiyor sorunlarımıza. Bu sağduyuyu harekete geçirmek ihtiyacından bigâne yaklaşımlar, amaçlarının hilâfına sürekli bezginlik ve bedbinlik hisleri üretiyorlar ki, buna ne kadar yansak yeridir.

Her tefekkür ve politikanın sağlık şartı da zaten burada aranmalı değil midir?