312

Ne yazık ki Türkiye, yoğun biçimde hukukun siyasallaşması ve yargı bağımsızlığı tartışmalarını yaşıyor.

Adalet Bakanı Hikmet Sami Türk, 312 uygulamalarının içine sinmediğini anlatmak için "312''inci madde zorlayarak da olsa, 163''üncü madde yerine kullanılıyor" dedi.

Buna karşılık Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş, bu maddenin gerekliliğini savunmak için "163 kaldırıldıktan sonra irtica ile mücadele için hukuk planında 312''den başka bir madde kalmadığı"nı söyledi. Aslında bu ifade de, 312''nin suç tanımının kaymalara uygun nitelikte olduğunu ortaya koymaktaydı. Çünkü 163''üncü madde "din istismarı"nı ve "dine dayalı devlet kurma"isteğini cezalandırmaktaydı. 312 ise, "din, ırk, mezheb ve bölge farklılığı gözeterek halkı kin ve düşmanlığa açıkça tahrik"i cezalandırmaktadır. Demek ki hakimler, bu iki eylem arasındaki farklılığı zihni bir kurgu ile kapatmaya zorlanmaktadır.

Bu sebepten olmalı ki Anayasa Mahkemesi Başkanı Ahmet Necdet Sezer, Anayasa''nın kuruluş yıldönümü nutkunda, nesnellikten uzak TCK maddelerinin, hukukun hayata geçirilmesini engellediğini ve özellikle ifade hürriyetini kısıtladığını vurgulamıştı.

312''ye ilişkin benzeri bir yaklaşım, Yargıtay başkanı Sami Selçuk tarafından da ortaya konmaktadır. Başkan Selçuk, TCK 312''nin suçun tanımında hakime çok geniş bir takdir yetkisi bıraktığını, bunun da, adaletin tecellisi açısından sakıncalı olduğunu belirtmektedir.

Görülüyor ki dört hukuk adamı da, farklı sonuçlara varsalar bile, 312"nin suç tanımında nesnel olmadığını kabul etmektedir. Bu da, yargı kararlarının tartışılır hale gelmesi için yeterli sebeptir. Nitekim 312 ile ilgili kararlar, toplum vicdanında tartışılıp duruyor.

312 ile ilgili davaların 28 Şubat sürecinde yoğunlaşmasına bakınız.

Diyeceksiniz ki ya bu dönemde suç oranı yükseldi, ya da bu maddenin uygulaması arttı. İrtica ile mücadele edilen bir dönemde suç oranının yükselmesi değil azalması beklenir. Ama yine aynı dönemde, yargıya özel bir görev yüklenip, kimi yasa maddelerinin uygulaması artırılabilir, ki 312 ile ilgili davaların son üç yıl içinde olağanüstü yükselmesi, bu dönemin olağanüstü karakterinin sonucu olmalıdır. Şu son paragrafta yazdığımız şeylerin tümü ise, hukukun asli karakteri ile çelişmektedir. Yani olağanüstü dönemde olağanüstü hukuk yaşıyor isek, biz, hukuk devleti olduğumuz iddiasını sorgulamak zorunda kalırız. Nitekim, bu ülkenin, zihni 28 Şubat süreci ile şartlanmamış hukuk adamları, acilen bir Hukuk Devleti olma sürecinin başlatılması gerektiğini vurgulamaktadırlar.

Ne yazık ki Türkiye, yoğun biçimde hukukun siyasallaşması ve yargı bağımsızlığı tartışmalarını yaşıyor.

Ne kendi insanınızın, ne de dünyanın içine siniyor Türkiye''de yargı adına uygulananlar. Onun için de Avrupa İnsan hakları Mahkemesi''ne başvuru yağıyor.

312''inci maddeyi alıp, kimi zaman toplantı ve gösteri yürüyüşlerini düzenleyen madde yerine, kimi zaman kılık kıyafeti düzenleyen devrim kanunları yerine, kimi zaman kanunsuz eylemleri övme yerine, kimi zaman suça tahrik yerine, kimi zaman Atatürk''e hakaret yerine devreye sokarsanız..... Siyasi hayatını söndürmek istediğimiz insan için yasal zemin üretmek gerektiğinde aklımıza 312 gelirse, orada hukuktan bahsedemeyiz.

312''yi kaldırmak-değiştirmek için teşebbüse geçiyorsunuz ve birden, bu sonuçtan Tayyip Erdoğan''ın yararlanacağını görüp ayılıyorsunuz... Değişiklik girişimi şıp diye duruyor... Sadece bu olay bile, 312''yi hukuk açısından sıkıntılı bir madde haline getirmeye yeter de artar bile.

Bugün de "312''nin değişmesi gerekir ama bundan Erbakan yararlanacak" diye düşünmek de, bu madde ile ilgili yargılamaları daha yaralı hale getirmekten başka anlam taşımayacaktır.

312''den açılmış bir dava ile ilgili hukuk değerlendirmesi yapılırken siz, "ortada suç olacak bir şey yok ama hakkımızda başka türlü karar verilmişse...." gibi ihtimaller üzerinde yoğunlaşıyorsanız, bu maddeye dayanarak verilen kararları tartışılmaktan kurtaramazsınız.

Bakın, DGM''ler yargı bağımsızlığı açısından tartışılıyor... (Artı, AB standardı çerçevesinde kaldırılması isteniyor)

312, suçun tanımlanabilirliği açısından tartışılıyor.

Tanımlanma zorluğu ile malül bir maddeyi, bağımsızlığı tartışılan bir yargı kurumuna verdiğiniz takdirde ortaya sadece tartışmalı bir karar çıkması önlenemez.

Onun için 312, yargı-toplum ilişkisi açısından sadece problemler üretiyor.

Bu maddenin "bir siyasi tasfiye aracı" haline dönüştüğü kanaati seslendiriliyor.

Bu maddenin sür''atle değiştirilmesi, Türk yargı sistemini rahatlatmak, yargı kararlarını tartışmalı nitelikten, yargının siyasallaşması, siyasi tasfiye aracı olarak kullanılması suçlamalarından kurtarmak için zaruridir.

Buna en çok, bugünün aktif siyasi önderleri ihtiyaç hissetmelidir. Demirel, Ecevit, Yılmaz, Bahçeli, Çiller vs... Siyasi rakiplerini, olağanüstü bir dönemin olağanüstü şartları içinde bir şekilde tasfiye etmek hangi siyasi ahlak içinde kabul edilebilir? Demirel ve Ecevit ki, bizzat kendileri böyle bir siyasi katl''den kurtulup geldiler. Menderes, Zorlu ve Polatkan''ın tasfiyesi ise silinmez bir leke olarak duruyor siyasi tarihimizde... Onların bir yargı kararı ile asılmaları utancımızı azaltmıyor. Aksine Türk yargı tarihi adına kaygı uyandırıyor. 2000 yılında da yargı yoluyla siyasi tasfiyeleri konuşmak hoş olmasa gerek.

Buradan sayın Erbakan''a kalbi geçmiş olsun dileklerimi sunuyorum. Kul daralmayınca Hızır yetişmez denir. Görelim Mevla neyler, neylerse güzel eyler...