Cinayetin ilk ürünleri

Bir kesim için Kışlalı''yı katledenler belliydi. Cinayeti çözmüşler, katili ve katilleri bulmuşlardı. Hiç kuşkusuz katilin alnında "İslâmcı" yazıyordu.

İslâmcılar bu cinayetten ne kazanacaktı? Bu sorunun cevabı üzerinde pek düşünmek gerekmiyordu. Cinayeti bir lahzada çözüp, bedelini ödetmek her şeyden önemliydi!

Nitekim, daha caniler yakalanmadan, "çağdaş!" ceza hukukunun kollektif cezalandırma usulü ile "İslâmcılar" bedel ödemeye başladılar bile...

Zaten her zaman, önce "neyi kaybettikleri" gösterilirdi insanlara... Ve öğrendi neyi kaybedeceklerini İslâmcılar?

-"İrtica operasyonu" yeniden manşetlere çıkacaktı meselâ. (Önder Yılmaz''ın haberi, Milliyet, 25 Ekim 1999)

-"Cenazeden sonra generaller bir araya gelecek, 28 Şubat sürecinin arkasında olduklarını vurgulayacaklardı. Ayrıca saldırıyı radikal İslamcılar''ın provokasyonu olarak değerlendirecekler ve siyasetçileri irticayla mücadelede yavaş davranmakla suçlayacaklardı." (Evren Değer''in haberi, Radikal. 25 Ekim 1999)

-"İrtica MGK''da yeniden ve Kışlalı suikastıyla birlikte, yani sıcak bir cinayetle bağlantılı olarak, gündeme gelecekti.

-"Başbakanlık Takip Kurulu''nun hazırladığı bir rapor çerçevesinde yargı, yönetim ve Emniyet''teki 500 üst düzey bürokratın durumu ele alınacaktı.

-"Tarikat bağlantılı okullar, eğitimdeki irtica zinciri, belediyelerin irticai rolü masaya yatırılacaktı.

-"Ve irtica yasalarının beklenmeden çıkarılması için hükümete, Meclis''e baskı yapılacaktı."

Acaba cinayeti işlediği kabul ve ilân edilen "İslâmcılar", tam da böyle bir sonucu mu planlamışlardı? Yani, Türkiye''deki tüm inançlı insanları bir cendere ortamında yaşatan sürecin daha da bilenerek devreye sokulmasını mı? Bürokraside yeni bir kıyımın başlamasını mı? Eğitimden yerel yönetimlere uzanan baskı ortamının pekiştirilmesini mi?

Kaldı ki kaybedilenler, sadece inançlı insanların yaşadığı alan daralmasının daha da yaşanmaz şartlara sürüklenmesi ile sınırlı da değildi.

Özgürlük talepleri ile sistemi sıkıştıran İslâmî muhitler, cinayetin üstlerine düşen gölgesinden kurtulmak için toptan savunma konumuna itilmişlerdi.

Bunun yanında, medyada, "jakobenlikse jakobenlik" diyerek, inanç özgürlüğü alanının daralması yolunda hiçbir engel tanımayanlar, daha da saldırgan bir üslûba yönelmişlerdi.

Şu ifadelerin içinde barındırdığı öfke humması, kıyıcılık, ve özünde barındırdığı ne yazık ki "yoketme eğilimi" Türkiye''nin geldiği nokta açısından çok anlamlı olsa gerektir:

"Sonuca bakalım sonuca:

"Şeriat kafasının karşısında laik cumhuriyet ve Atatürk düşüncesi dimdik ayakta!

"Türkiye''nin laik kalacağını..

"Atatürk''ün gösterdiği Kemalizm yolunda olduğunu haykırmak.

"Kahrolsun şeriat, Mollalar İran''a" diye bağırmak şeriata sövmekse...

Evet, ben laik cumhuriyetçiyim!

"Evet, ben Atatürk devrimlerinin ve Kemalizm ilkelerinin savunucusuyum!

"Evet, ben köktendincilerin, Türk modeli mollaların kahrolmasından yanayım!" (Cüneyt Arcayürek, Cumhuriyet, 25 Ekim 1999)

Daha da kötüsü, sırf özgürlükler, insan hakları, hukuk devleti kaygısıyla yola çıkıp, bu çerçevede İslâmî muhitlerin özgürlük talebine sempati ile bakanların bile söz alanı daralıyordu. 2. Cumhuriyet söylemi, demokratlık, entellektüel kaygılar "ihanet"le eşdeğer kavramlar haline getiriliyordu. Acaba Anayasa Mahkemesi ve Yargıtay Başkanları, özgürlük alanının genişlemesini öngören konuşmalarını bugün yapabilirler miydi? Cinayetin ardından yükselen yıldızlar, dünün itibarı aşınan isimleriydi.

Sonra, MGK ağırlıklı yönetim üslûbu yeniden devreye girmekte ve sivil siyaset alanı daha da daralmaktaydı. Merve Kavakçı''nın evine yapılan baskın dolayısıyla yargının tavrını eleştiren Cumhurbaşkanı, Başbakan ve diğer sivil siyasetçiler, acaba cinayetten sonra da benzeri bir sivil tavır sergileyebilirler miydi? Sivil kadrolar, şimdi, cumhuriyetçi, Kemalist isimlerin can güvenliğini koruyamayan, buna mukabil, başörtülü Merve''ye sahip çıkan, savunulması zor bir konumda idiler.

Öyle bir cinayetti ki bu, tüm sonuçlarından "İslâmcılar" zarar görüyor, ama gene de "İslâmcılar"ın işlemiş bulunması gerekiyordu!!! Cinayetin ilk ürünleri ne garip ki, "İslâmcılar"ın nefes alma alanının daralmasından ibaretti.

Cinayetten peşin olarak "İslâmcılar"ı suçlamak, en başta sağlıklı bir soruşturma metodu değildir. Belki çok açık ipuçları bulunsa bile "Ya şunlar değilse" diye sormak gerekiyor. Çünkü yanıltıcı ipuçları bırakmak da, canilerin olağan yöntemleri arasındadır.

Önce katili veya katilleri bulmak gerekiyor. Ondan sonra suçlamak kolay. O zaman birlikte suçlayalım.