Kutan"ı eleştirmek

RP''nin irade zaafı FP''de de devam ediyor. Bu, maalesef bir misyonu yeterince taşıma gücünden yoksun olmanın sonucudur

Türkiye''de en kolay iş, islâmî alanı suçlamak, o alanda tasarruflarda bulunmaktır. Partisinden sade insanına kadar her kesimini, en küçük yanlışlarında yerden yere vurmak gelenektir. Bazen onlarda olmayanı bile var kabul edip yargılamak imkânı vardır. Onlar hep haketmiştir. Onların hep gözünün üstünde kaşı vardır. Onlar hep borçludur... Biz bile, bu alanı kolay yargılanacak nitelikte görür ve pervasız vururuz. (Bunun niye''sini, ayrıca tahlil etmek gerekiyor)

Oysa doğruların doğruluğuna, yanlışların yanlışlığına biraz soğukkanlı bakılabilse, muhakkak ki hakkaniyete ulaşmak daha mümkün hale gelecektir..

Bu yazıda Recai Kutan''ın merkezine oturduğu son gerilimi biraz bu çerçevede değerlendirmeye çalışacağız.

Recai Kutan''ın grup konuşmasını dinlerken sözlerin vurgusu da, RP grubunun alkışları da, bir gerilim habercisi olarak dikkatimi çekmişti.

"Hizbullah... 28 Şubat... Tanklar... Balans ayarı..."

Medyada tartışılanlar Ana Muhalefet Partisi başkanının konuşmasına yansımış, bir yerde kamu adına denetleme görevi yerine getirilmişti.

Sonra Genelkurmay''ın açıklaması geldi. O zaman içimden geçen hisler şunlardı:

-Bakalım FP bu sözlerin arkasında durabilecek, siyasetin meşru zeminlerde yapılması gereğini vurgulayacak mı? Eğer geri adım atılırsa, bu, 28 Şubat''tan bu yana bir kere daha parti imajında ciddi bir yara açacaktır.

Sonra Recai Bey''in, "Ben aslında onu..." diye başlayan ve alıntı yapılan köşe yazısını ve yazarını hedef gösteren malum açıklaması geldi. "Çok yanlış!" dedim kendi kendime...

Evet, çok yanlıştı.

-Bu, kendi tezinizin altını oyuyordu öncelikle... 28 Şubat''a yönelik eleştirilerin canına okuyor, 28 Şubat''a kuvvet şurubu oluyordu.

-Sonra, güç karşısında eğilmenin gelenek haline geldiği izlenimini veriyor, gelecekteki hamlelerinizin inandırıcılığını ortadan kaldırıyordu.

-Sonra, sanki bir suç işlenmiş halet-i ruhiyesi içinde, "Ben değil, o suç işledi" izlenimi vererek, gerçekten sakil bir görüntü sergileniyordu. Böylece, hem kendi dışınızdaki özgür değerlendirme ortamının önünü kesmiş, hem de paralel söylem içindeki insanları sizinle birlikte yürümek noktasında tereddüde düşürmüş oluyordunuz.

Bunlar bir siyaset adamı için gerçekten eksi puanlardır.

Bir yerde, RP de böyle geldi ve imaj noktasında derin yaralar aldı. Refahyol iktidarı, zigzaglar, kırılmalarla, bizzat kendi tabanının güven duygusunun yaralanmasına yol açtı. Bir yandan altından kalkılamayacak meydan okuyuşlar, diğer yandan sinişler... ataklar ve sinişler... Adeta dövülmeleri meşrulaştıran davranış karmaşasıydı bu. Eğer önünüze sık sık "28 Şubat kararlarını siz imzalamadınız mı?" sorusu çıkıyorsa, bu çizgideki kırıklığı farketmek zorundasınız. O dönemdeki yazılarımda sık sık "Başbakan''ın başbakan olması" gerektiğini vurguladığımı hatırlıyorum. Çünkü o makam iktidarı gerektiriyordu ve o olmadığı zaman, ayağınıza basılmasına katlanmak zorundaydınız.

RP''nin irade zaafı FP''de de devam ediyor. Bu, maalesef bir misyonu yeterince taşıma gücünden yoksun olmanın sonucudur. Bu da, sadece oy gücü ile değil, oy gücünün bilgi, feraset, cesaret, akl-ı selim, hiss-i selim, stratejik planlama gibi politikanın olmazsa olmaz gereklerinin sağlıklı bir ahenk içinde harmanlanmasıyla mümkündür. Orada zaaf var. Ciddi zaaf var. FP bunu nasıl telafi edeceğini en öncelikli gündem olarak ele almak zorunda.

Ama burada insaf ile davranıp, konunun diğer boyutunu da ortaya koymak, yani Recai Kutan''ın hakkını da teslim etmek zorundayız.

Recai Kutan''ın Grup konuşmasında gündeme getirdiği konunun, eh işte biraz üslûbu tartışılsa bile, Türkiye''nin çözmesi gereken bir mesele olduğunda şüphe var mı? Elimde mektuplar var, yaralı insanların mektupları... Eş durumuna rağmen yapılan sürgün tarzında tayinler, okuldan atılmalar, bunların ortaya çıkardığı acılar vs... Bunların hiçbiri Hizbullah''la uzaktan yakından ilgili değil. Ama bir süreç içinde (Hani şu 28 Şubat süreci) yaralandılar, mahrum ve mağdur hale getirildiler. Kutan, bu insanların sorduğu soruyu getirdi o kürsüye... Her düşünceden yazarın sorduğu soruları taşıdı oraya... Susurluk''tan bu yana sorulanları... Kutan seslendirmeseydi bu konuların üstüne yatmamız mı gerekiyordu ülke olarak? Türkiye''de ordu ile sürtüşmeyi politika olarak benimseyecek en son siyasetçidir belki de Recai Kutan... Bir kere yapısı ona müsait değildir. Böyle bir insan, bir sancıyı Meclis çatısı altına taşıyorsa, ona daha bir özenle dikkat etmek gerekmez mi?

Hadi, Ana Muhalefet hukukunu, demokrasinin asgari gereklerini vs''yi çok önemsemiyoruz. Bari şu klasik deyişi hatırlayalım:

"Vur fakat dinle!"