Ne âlâ memleket!

Başbakanımız, tam da Amerika''ya giderken, yani tam da yüklü bir gündeme ilişkin görüşmeler yapmak üzere sefere çıkarken, zihinsel sağlığı üzerine tereddütler uyandıracak müthiş bir gaf yapıyor.

26 Eylül''de yaptığı basın toplantısında, ABD''de bulunması sebebiyle Türk Silahlı Kuvvetleri''nin 30 Ağustos''taki Zafer Bayramı''nı kutlayamayacağı için üzgün olduğunu belirtiyor.

Etraftaki herkesin şaşkınlıktan küçük dilini yutmasına ramak kaldığını farkeden Başbakan, "Galiba Zafer Bayramı işini yanlış söyledim" diye özür diliyor.

Dramatik bir hadise... ve yalnızca Sayın Ecevit için değil, ülkemiz için dramatik bir hadise...

Bir rivayete göre Başbakan, sözlerini kağıttan okuyarak söylüyor. Bir başka rivayete göre ise, Zafer Bayramı ile ilgili sözleri, yazılı metnin dışına çıkarak ifade ediyor.

Hangisi olursa olsun, olayın dramatik niteliği değişmiyor. Eğer kağıttan okudu ise, Sayın Başbakan''ın etrafında, bu küçük ama vahim gaftan alıkoyacak bir danışma imkanının bulunmadığını gösteriyor. Eğer bu sözler, yazılı metin dışına çıkıldığı için sarfedilmişse, bu da Sayın Başbakan''ın yazılı metin dışına çıktığı anda düşünce disiplininde önemli sıkıntılar yaşadığını ortaya koyuyor.

Bunun hangisi ülke sorumluluğunu taşıyan bir kimse için kabul edilebilir bir durumdur?

Hürriyet''ten İsmet Solak yazıyor:

"Geçenlerde bir siyasetçi anlattı:

"ABD Savunma Bakanı ile görüşmesinde, ''İstanbul''a gidecek misiniz?'' diye soruyor. Konuk bakan, ''İstanbul''a gitmiyorum'' diyor. Bir süre sonra, ''Buradan İstanbul''a mı geçeceksiniz?'' diye yeniden soruyor. Konuk bakan, gitmeyeceğini yineliyor. Görüşmenin sonunda bir kez daha soruyor. Adam çok şaşırıyor. Çevresine şöyle bir bakıyor ve susuyor." (27 Eylül 1999)

"Bir kısa görüşmenin içine sığan unutkanlığın boyutu bu kadarsa, Amerika''daki görüşme maratonu Türkiye adına sıhhatli yürütülebilecek midir?" sorusu anlamsız bir soru mu?

Yaşa bağlı unutkanlık ve benzeri sorunlar, birer sağlık sorunu olarak herkeste bulunabilir ve size veya yakınlarınız böyle bir rahatsılıkla karşılaştığında üzülürsünüz. Bu insani bir hadise. Ama Başbakan''ın böyle bir rahatsızlık hali, kişisel üzüntülerden öte bir ilgiyi gerektirir.

Diplomasi, insanların fizik performanslarının da müzakereleri etkilediği bir alandır. ABD''nin, böyle bir temas öncesinde Ecevit''in sağlık şartlarına ilişkin tüm verileri değerlendirmeden geçirmediği düşünülemez. Elbet, "Bu haliyle Ecevit her şeyi berbat eder. Türkiye''ye telafi edilmez zararlar verir" demek istemiyoruz. Ama, ülkemiz adına bir zaaf halinin varlığı da görülüyor. Eğer bu gezi Türkiye açısından önemliyse, yani stratejik bir işbirliğinin koordinatlarında pazarlıkları öngörüyorsa, Ecevit''in zihin sağlığındaki bir tereddüt de o kadar hayatidir.

Burada bir başka ilginç nokta, Sayın Başbakan''ın, gafına konu olan husustur. Sayın Ecevit, 26 Eylül''de, "Türk Silahlı Kuvvetleri''nin ve aziz milletimizin Zafer Bayramı''nı şimdiden kutluyorum" diyor. Başbakanımız, muhtemel ki, Türk Silahlı Kuvvetleri''ne bir "cemile" yapma hassasiyetiyle hareket ediyor. Muhtemel ki böyle "nazik" konuları unutmamak gerektiğini düşünürken gafları bile göze almak gerekiyor. Başbakanlarımızın bu gibi duyarlı konulara takılması, memleketimizin yakın tarihteki ilginç serüveni ile de yakından alakalı olmalıdır.

Memleketimiz sözkonusu olduğunda, Ecevit''in sağlık problemlerine rağmen, Başbakanlığa devam etmesi kadar, cezaevlerinin bu vahşi görünümüne rağmen Adalet Bakanı''nın görevde kalması da dikkat çekicidir. Bayrampaşa Ceza ve Tutukevi''nde otomatikleri dahil bunca silâh, bunca mermi, trilyonlarca para, cep telefonu vs nasıl bulunuyor? Bu boğazlaşma ortamı nasıl teşekkül ediyor? Sayın Bakan, neyin bakanıdır? Ne diye durur o görevde? Bayrampaşa''dan çıktı 7 cesed, Ankara Ulucanlar''dan çıktı bilmem ( 8 mi, 11 mi, 18 mi?) kaç tane... Bilmem kaç cezaevinde müdür ve gardiyanlar rehin durumda. Bilmem kaç cezaevinde, mahkûmlar aylardır sayım vermiyorlar... Ve aylardır Adalet Bakanı yerinde duruyor...

Ne âlâ memleket, bu değilse nedir?

Bir 32. Gün programında "TCK 163. madde kaldırıldığı için 312''inci madde zorlayarak da olsa 163 yerine kullanılıyor" demişti. Yani "Bizim adliyemiz, suç yoksa suç üretir" demeye getirmişti. Bunu işittiğimde, "Bu sayın kişi nasıl hâlâ Adalet Bakanlığı yapar bu memlekette?" diye sormuştum kendi kendime... Ama daha vahimi varmış... Sorumlu bulunduğu cezaevleri silah deposu-atış poligonu-ya da mezbaha haline gelmiş bir Adalet Bakanımız var... Mutlu mu olmalıyız?

Af Yasası''nı eline yüzüne bulaştıran bir Adalet Bakanımız var, mutlu mu olmalıyız?

Ya Milli Eğitim Bakanı? Ya ötekiler?

Bakın bakalım hükümetin karnesine yüz güldürüyor mu?

Ne âlâ memleket, ya da vah benim memleketim!

Kafkaslar''da utanç verici bir katliam yaşanıyor. Türkiye medyası, bağımsızlık arayan Çeçen ve Dağıstan halkına yönelik "Vahhabiler" suçlaması ile, halkın kafasını karıştırdı ve adeta Rus katliamını gözden uzaklaştırdı. Rus uçakları gökten bomba ve kan kusuyor. Çeçen ve Dağıstan köylerinde sivil halk, korkunç bombardıman altında can veriyor. Bölgeyi kuşatan Rus birlikleri, adeta kapan harekatıyla bir jenoside yöneliyor. Rusya, bu arada Türkiye''yi suçlayarak, Türkiye''nin insani anlamdaki ilgisini de yoketmeyi hedefledi... Belli ölçüde buna muvaffak da oldu. Şu ana kadar Ankara''dan, katliamı kınayan tek cümle sarfedilmeli. Kafkaslar''da işlenen cinayetlere sessiz kalınmamalıdır. Kafkaslar''daki katliamda Rus propagandasına alet olmak, medyanın utanç karnesine yazılacaktır.