Savaş-Özden çizgisi

Vatanın güvenliği, Cumhuriyet''in savunması gibi konular inhisarcı bir yaklaşımla ele alınır da, bazı gruplar dışında bu konuda toplumsal hassasiyet olmadığı düşünülürse, bunun içinden çıkmak mümkün değildir.

Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş ile Anayasa Mahkemesi eski Başkanı Yekta Güngör Özden, iki hukuk adamı olarak siyasi ve fikri alandaki özgürlüklerin genişlemesine karşı çıkıyorlar.

Başsavcı, yaptığı girişimlerle Anasol-D hükümetinin 312 ile ilgili değişiklik tasarısını engellemişti. Bugünlerde Anayasa''nın 69. maddesi ile ilgili değişiklik taleplerine karşı çıkıyor, medya ve siyasiler nezdinde yeni girişimlerde bulunuyor. Aynı şekilde Yekta Güngör Özden de, hem TCK 312, hem de Anayasa 69''la ilgili değişiklik girişimlerini sert ve öfkeli biçimde eleştiriyor.

Her iki hukukçu, bu girişimleri "Türkiye için tehlikeli" buluyorlar.

Hatta Sayın Savaş, bir süre önce, Rotary Klübü''nde düzenlenen bir ödül töreninde yaptığı konuşmada gerçekten alarm niteliğinde sözler söylüyordu. Bir tv haber bülteninden dinlediğim sözlerinden şunları not almışım:

"Cumhuriyet''in savunulması noktasında siyaset ve medyanın duyarlılığı azaldı. Şu anda yargı ve TSK''nın gösterdiği hassasiyet Cumhuriyet''i koruyor. Yargının elinde birkaç madde var. Onlar da (Anayasa 69 ve TCK 312) değiştirilirse, olacakları aklıma bile getirmek istemiyorum. Anayasa dışında amaç güden ve faaliyet gösteren siyasi parti ve akımlara izin verilecekse o zaman Türkiye Cumhuriyeti''nin kendini yasal yollardan savunma olanağı kalmaz."

Savaş''ın "Türkiye Cumhuriyeti''ni yasal yollardan savunma olanağı kalmaz" şeklindeki sözleri, Güngör Mengi tarafından, 28. 02. 2000 tarihli Sabah gazetesinde, "askerin müdahale ihtiyacının artacağı endişesi" olarak yorumlanmıştı.

Burada, benim üzerinde durmak istediğim husus, Türkiye Cumhuriyeti''ni savunma meselesini, çok daraltılmış bir toplumsal alana indirgeme yaklaşımıdır.

Sayın Başsavcı, Cumhuriyet''in varlığını, iki savunma alanına indirgiyor ve bunun birinin de, özgürlükler alanındaki genişletme girişimleriyle devre dışı bırakılma tehdidine maruz bulunduğunu söylüyor. Ve bizim bundan, "Bu durumda, Cumhuriyet''i savunmak için sadece asker müdahalesi kalabilir" düşüncesini edinmemiz gerekiyor.

Bu yaklaşımı gerçekten alarm niteliğinde görüyoruz. Çünkü bu değerlendirme, Cumhuriyet''in nerdeyse toplumsal tabanının kalmadığı anlamını ihtiva ediyor.

Düşünelim bir; iddia şu:

"Siyasetin Cumhuriyet''i savunma hassasiyeti kaybolmuş. Medyanın hassasiyeti kaybolmuş."

Oysa bu iki alan, toplumla doğrudan irtibatlı. Topluma hitab ediyor, ondan destek alıyor. Onun olumlu-olumsuz tepkilerine muhatab oluyor. Üstelik bu iki alan çok farklı düşünce yelpazesi üzerine oturuyor. "Cumhuriyet savunması" söz konusu olduğunda tüm bu alanların zaafiyet gösterdiğini iddia edip, sadece iki alanı farklılaştırdığınızda, o iki alana özel bir önem kazandırmış olsanız bile, bizzat Cumhuriyet''e zaaf yüklemiş olmaz mısınız? Onu, toplumsal tabanından soyutlamış olmaz mısınız? Hatta onu, sadece yargı ve Silahlı Kuvvetler''in koruduğu bir özel yönetim biçimi haline getirmez misiniz?

Kaldı ki yargıyı da, Silahlı Kuvvetler''i de, medya ve siyasetin tabanından koparmak mümkün değildir. Cumhuriyet ve demokrasi ile yönetilen bir ülkede tüm kurumlar, halka dayanarak varolurlar. Silahlı Kuvvetler, bu ülkenin çocuğunu vatan savunmasına sevkediyor. Oy veren insandan kuşkulanmaya başladığınızda nereye varabilirsiniz?

Ayrıca Sayın Başsavcı''nın Anayasa ve yasa değişikliklerine ilişkin yaklaşımı, bizzat yargı tarafından da paylaşılmıyor. İşte Yargıtay Başkanı, işte Anayasa Mahkemesi Başkanı, bu iki hukuk adamı, özgürlüklerin genişlemesini savunuyor ve bunu Cumhuriyet''in güvenliği için hiç de tehdit olarak görmüyor.

İşte Yargıtay Başkanı Sami Selçuk''un dün söylediği sözler: "Ben 312. maddeyi düşünce özgürlüğünün önündeki en büyük engel olarak görüyorum. 312. maddenin bir an önce kaldırılması gerekiyor. 312. maddenin kaldırılmasının Cumhuriyet''i tehlikeye iteceği tartışmasına ise girmek istemiyorum. Ben daha çok özgürlük ve daha fazla demokrasiyi savunan bir hukukçuyum." (Yeni Binyıl, Ersin Bal''ın haberi, 13. 03. 2000).

Şimdi kalkıp, siyasiler ve medyadan sonra, bu hukuk adamlarının Cumhuriyet bağlılığından da mı kuşkulanmamız gerekecektir? Oysa bu insanlar, bu özgürlük açılımını, gene Türkiye sevgilerine, bu ülkeye karşı sorumluluklarına dayandırmaktadırlar.

Burada şöyle bir sıkıntı söz konusu: Vatanın güvenliği, Cumhuriyet''in savunması gibi konular inhisarcı bir yaklaşımla ele alınır da, bazı gruplar dışında bu konuda toplumsal hassasiyet olmadığı düşünülürse, bunun içinden çıkmak mümkün değildir.

Ben, birçok siyasetçi ve düşünce adamı gibi bir 312 sanığıyım. Çocuklarım yarın bu ülkeyi savunmak için askerlik yapacaklar. Bu ülke benim vatanım. Yazdığım yazıların her kelimesi Türkiye sevdasından beslenir. Benim memleket sevgimin küçümsenmesini kabul edemem. Sanırım, diğer 312 sanıkları da aynı duygular içindedir. Bu ülkede 6.5 milyon insanın oyunu almış bir siyasetçinin üzerine "tehlikeli" damgası vurmak, bu ülkeye yapılmış bir iyilik değildir. Zihni yapımızı, "Bu ülkeyi benden başkası da sevebilir, Cumhuriyet yukardan aşağı bir toplum mühendisliği projesi değil, tüm toplumun paylaşacağı bir değerdir" gibi bir açılıma yöneltmek de, bir demokratik terbiye örneğidir.