Siz de benim gibi...

Siz de benim gibi, yüreği ağzında mı dolaşıyorsunuz? Caharkale ha düştü ha düşecek, Çeçenler ha yenildi ha yenilecek...

Onca bombardıman... Moskova ateş olmuş yağıyor Kafkaslar''a... Hiçbir insanî ölçü dinlemeksizin... Savaş değil bu, hunharca bir çullanış. Asker değil bunlar, sırtlan sürüsü... Akif''in "Kimi hindu, kimi yamyam kimi bilmem ne belâ... Hani tauna da züldür bu rezil istilâ", dediği türden bir gaddarlık denemesi. Çanakkale''de İngiliz neyse, Kafkasya''da Rus o, belki daha vahşisi... Kılı kıpırdamıyor, sanırsınız akbaba sürüsü abanmış çocuk cesetleri üzerine... Gökten bomba, yerden bomba... Hedef asker-sivil farketmiyor. Yeter ki Kafkas toprağında ayakta bir şey kalmasın... İnsan, ev, ağaç... Toptan imha... Sıfırlanmış bir zemin... 80 yıldır bunu yapmadı mı Moskova?

Bu vahşet sağanağı karşısında Caharkale ha düştü ha düşecek diye, sizin de içinizde bir endişe dolaşmıyor mu?

-Siz de benim gibi içinizde, "Hayır, bu Çeçenler herkesten farklı insanlar, bir çıkış yolu bulacaklar" diye bir umut rüzgârı hissetmiyor musunuz? Her şey tükenmiş gibi görünse de, onlara bakıp "Bu yiğitlik boyun eğmez" demiyor musunuz? "Bu yürek yenilmez." Onların yüzlerindeki sükûneti, hatta tebessümü, o teslim olmuş ruh halini görünce, sizin de içinizden, asırlık destanların hatırası geçmiyor mu? Bakın onlara, sığınakta cemaat olmuş, sakin sakin namaz kılıyorlar... Çocuklar gibi dağlarda tekbir getiriyorlar... Çocuklar gibi kucaklaşıyor, zafer çığlıkları atıyorlar. Bu insanlar yenilir mi? Ölümle dost olmuşlar... "Yiğit bir kere ölür, korkak bin kere..." diye büyütmüş anaları. Hayatın ve ölümün yorumu farklı Kafkas dünyasında... Rus vahşeti, sonunda gelip o yüreğe dayanıyor ve pes ediyor... 1996 boğuşmasında da, her şey bitmiş görünüyordu Ruslar açısından... Grozni''nin iskeleti kalmıştı sadece... Biz, uzaktan bakanlar gene korkuyorduk... Ama, birden her şey değişti... Bu Çeçenler, bambaşka bir dalga boyunda yaşıyorlar anlaşılan, bambaşka bir ''Kudret''le iletişim halindeler! Asırlardır oradalar ve orada, Moskova''nın yürek sancısı olarak duruyorlar. Tarihe kahramanlar armağan ediyorlar. Onlar hiç boyun eğmediler. İşte şimdi de, gelen bütün haberlerin olumsuzluğuna rağmen, "Onlar yenilmeyecekler, Allah onlara bir kapı açacak, onlar ona lâyık ve Allah onları yalnız bırakmayacak, görünmez ordularıyla destekleyecek, tıpkı Bedir''de, Hendek''te olduğu gibi..." umutları dolaşıyor içimde... Sizin de öyle mi?

-Siz de hâlâ, "Çeçenler''in arkasında Üsame bin Ladin var" gibisinden, vahşeti meşrulaştırma amacı taşıyan Rus-Amerika ağzı terör değerlendirmelerinin ülkemizde ciddiye alınmasını tiksintiyle karşılıyor musunuz? Ruslar, bebeler üzerine ateş kusuyor ve terörist değil, Çeçenler vatanlarını savunuyor ve terörist! Bu mantığın sefaletine ne diyebiliriz! Üsame bin Ladin Çeçenler''e silâh temin ediyorsa, helâl olsun ona... Üsame bin Ladin, bir Çeçen çocuğunun kurtulmasını sağlıyorsa helâl olsun ona. Rus tanklarına halatla bağlanıp çekilen Çeçen şehitlerin nâşları karşısında dünyadan bir tepki geldi mi? Bu, savaş hukukunun neresinde var? Ve nerede dünya? Nerede vicdan? Nerede insanlık hassasiyeti?

-Siz de, yardım kampanyalarının bile düzenlenemiyor olması karşısında, öfke duymuyor musunuz? Bu nasıl bir devlet yaklaşımıdır? Nasıl bir pazarlığın içindeyiz Moskova ile, Amerika ile? Elimizi ayağımızı nasıl bağladık? Bu göz göre göre gemlenmenin arkasında hangi global politika var? Biliyorum, Çeçen acısı yüreklerde depreşiyor... Anadolu''nun kendi derdiyle cebelleşen sade insanlarının yüreğinde, bir yandan da Çeçen yarası kanıyor... İnce bir sızı bu, yürekleri yoklayan... Ama bir şey yapamamanın çaresizliği de kahrediyor. Oysa paylaşacağı bir ekmeği, soğanı vardı Çeçenler''le... Bir patik örebilirdi Çeçen bebelere... İlaç yollayabilirdi, sargı bezi yollayabilirdi, doktor-hemşire olabilirdi Çeçenler''in yanında... Yüzbinlere ulaşan Çeçen mültecileri ısıtacak bir çıra olabilirdi... Yollar kesik. Ne kahredici bir durumdur bu... Yani Türkiye, bu cinayeti haykıramaz mı dünyaya? Ruslar''a bu kadar mı angaje olduk?

-Kendi kendime diyorum ki, Çeçenistan için ümitsizliğe düştüğünde Aslan Meşhedov''un Şamil Basayev''in yüzüne bak. Bak bakalım, hiç kaygı izi var mı o simada? Kalbini aç Çeçenya''nın yiğitlerinin dağ gibi yüreklerine... "Kalbten kalbe akış vardır" buyuruyor Rasûlullah. Kalbini teslimiyet duygusuyla terbiye et.

-Çeçenistan''da Rus''un son oyunudur bu... Tarih bakıyor kimi nereye yazacağına... Kalpleri sağlam tutma zamanı...

DEMİREL-GÜRÜZ: Bu birlikteliğe şaşırmayın. Üzülmeyin de... Demirel, bir tercih yaptı. Tarihe kendisi için bir not düştü. İnsanlar, dünya planında kazançlı veya kayıpta gözükür ama bunun nihaî tahlilde ne kadar gerçek olduğunun tesbiti zamana bağlıdır. Kader çok çok geniş bir plandır. Acaba orada ne anlam ifade ediyor Demirel''in bugünkü tavrı? Ben düşünüyorum ki Demirel, Gürüz mağdurlarına değil, kendisine yazık etti. Ama "Bu benim hakkım" diyen de kendisi...

Demirel, herhalde aldığı kararın doğru olduğunu düşünüyordur. Acaba kararını halkın nasıl değerlendirdiğini de merak ediyor mu? O zaman, Gürüz''ü yanına alıp dolaşmalı halkın içinde...

"Cumhurbaşkanını''nı halk seçerse aday olabileceğini söyledi" Demirel. O yol açılmalı ve aday olmalı bence... Çünkü "Son Demirel"i oylamak için müthiş bir arzu duyuyor şu anda halkımız...