Sorun nerede?

Acaba sorun, 312''de mi, yoksa onun uygulanışında mı? Ya da şöyle soralım: Aslında yargı düzenimiz çok sağlıklı da, insanlarımız yasal bozuklukların kurbanı mı oluyor?

Eğri oturup doğru konuşalım: Her iki alanın yarası birbirini aratmıyor.

Yargının siyasallaşması, yargının gecikmesi, yargıda yolsuzluk.... Bunlar, hep varlığını tartışa geldiğimiz hususlar değil mi?

Alın bir örnek: Bir gazete haberi "Hizbullah sanıklarını çağırmayı unutmuşlar" başlığını taşıyor. (Milliyet, 5 temmuz 2000) Adamlar cezaevinde... Henüz suçları sübut bulmamış, yani sadece sanıklar, yani suçlulukları ispat edilinceye kadar masumlar. Cezaevinde tutuyorsunuz. Ve duruşma günü geldiğinde çağırmayı unutuyorsunuz. Artık ilerdeki mahkeme gününe kadar içerde kalacaklar. Belki de bu duruşmada tahliye edileceklerdi. Ama kimin umurunda? Sanığın çağrılması unutulmuş ve mahkeme ileri bir tarihe ertelenmiş. Şimdi bunun adaletle ilgisi var mı? "En kötü adalet, geciken adalet" değil miydi ve biz bunu adalet sistemimiz içinde günü birlik yaşamıyor muyuz?

Ya Erbakan''ın cezalandırılması?

Erbakan''ın düşünce çizgisine bakarak siyasi idam fermanlarına haklılık gerekçeleri üretip, sonra da demokrat geçinerek yasa maddesine yüklenenlerin samimiyetine hiç mi hiç güvenmiyorum. Onlarda biraz, hatta birazdan öte bir timsah gözyaşı sendromu görüyorum.

Erbakan''ın cezalandırıldığı konuşma 6 yıl önce yapılmış. Dava iki yıl önce açılmış. Alın size ilk sorun: Bu konuşmada altı yıl önce neden hiçbir şey bulunmamış? 312 o zaman yok muymuş? Ya da 6 yıl önce açılmayan, bölücü bulunmayan bir konuşma metni sonradan nasıl bölücülük çerçevesine sokulmuş? Yoksa 6 yıl sonra Türkiye, "312''inci maddenin zorlanarak da olsa başka amaçlarla kullanılabileceği bir zemin"e mi sürüklenmiş? Dolayısıyla 312''inci maddeden, maksadı dışında hükümler çıkarmak mümkün olmuş?

İkide bir "yakın tehlike"den söz ediliyor. Bir söz "Yakın tehlike" üretecek nitelikte görülüyorsa, mahkumiyete haklılık kazandırılıyor. Hadi bunu anlaşılabilir bulalım. Peki ama, 6 yıl önce yapılmış bir konuşma, geçen zaman içinde "yakın tehlike" kapsamı içinde görülmemiş, ya da oluşturacağı "yakın tehlike"yi oluşturmamış da, tam bu davanın açılacağı zaman mı oluşturmaya başlamış? Yoksa bir konuşmanın "yakın tehlike" oluşturup oluşturmadığı da, çok özel zamanların çok özel yorumlarıyla mı ilgili bir husus?

312''nin hiç mi hiç sağlıklı, hukuk kaygısı taşır biçimde uygulandığını düşünmüyorum. Burada çok ciddi bir yargı sancısı bulunduğu kanaatindeyim. Belki de "yargının siyasallaşması" olgusunun en bariz göstergesi 312 uygulamasındadır. İşin garibi, Adalet Bakanı da, son konuşması ile Başbakan sayın Ecevit de bunun farkındadır. Ecevit, "6 yıl önceki bir konuşmanın cezalandırılması"na vurgu yaparken, herhalde bu garipliği seslendirme gereği duymuştur.

Şu soru da yargı bağımsızlığı açısından ilginçtir sanıyorum: Acaba şu anda, yargı mensuplarına brifingler düzenleyen irade, 312''ye "uslu dur" talimatı verse, 312 bu kıyıcı yapısını devam ettirebilir mi, yoksa uyuduğu zamanlara geri mi döner?

Bir de işin, "bazı" DGM''ler ve Yargıtay 8. Dairenin yargıç yapısına ilişkin kuşku boyutu var. Eğer ülkede "bazı DGM''ler ve Yargıtay 8. Daire bazı davalar karşısında özel duyarlılık sahibi" gibi bir kanaat oluşmuşsa, yargı kararlarının kuşku doğurması kaçınılmazdır.

Öte yandan, en demokrat (!) vatandaşlarımız "Erbakan''ın cezalandırılmasına yol açan konuşmasını kabul edilebilir cinsten bulmuyor." Oysa Erbakan, sabahları öğrencilere söylettirilen andı eleştiriyor ve bu andın "bölücü" nitelikte olduğunu belirtiyor. Bu konuşma Erbakan''ın siyasi hayatını söndürecek bir cezaya çarptırılıyor. Aynı andı arkadaşlarına söyleten bir kız öğrenci ise "yasam......" diye başlayan bir cümleyi, ağır bir küfürle sonuçlandırdığında, psikologlar, bu tür andların-aşırı ruhsal güdümlemelerin çocuklarda böyle tepkilere yol açabileceğini belirttiler ve çocuğun kınanmamasını istediler. Erbakan''ın söylediği de, Doğu-Güneydoğu''da yıllardır yaşanan sancıyı anlamak bakımından psikologların söylediğinden farklı değil.

312''nin yapısı ise, hukuk açısından gerçekten kabul edilemez sakıncalarla yüklü. Bu maddenin suç tanımının belirsizliği ve bu yüzden, hukuku zedeleyecek ölçüde yargıç yorumuna açık yapısı en yetkin hukukçuların birleştiği bir konu. Bu madde ile ifade özgürlüğünün katledilebileceği gerçeği ise, küçük bir zümre dışında düşünce özgürlüğüne değer veren herkesin ortak kanaati.

Bu maddenin en azından değiştirilmesi gereği de, aşağı yukarı çok geniş bir çevrenin ortak kanaati durumunda. Ama ayak sürünüyor. Siyasetçiler ayak sürüyor. Sanki, bazı siyaset dışı kesimlerin arkasına sığınılarak, rakip bir siyasi kesimin tasfiyesi bekleniyor. Ve o siyaset-düşünce adamı kadrosu, birer ikişer giyotinin ağzına yollanıyor.

Tek kelimeyle ayıp. Halk katında yok edilemeyen rakiplerin böyle tasfiyesi siyaset içip ayıp!

Şunu söylemeliyim: Erbakan''ın cezaevine konması, onunla ilgili tüm eleştirileri bir anda sıfıra indirir, onu mazlumlar kervanına katar, onunla ilgili sevgileri besler ve daha ötede, Türkiye''deki sistem problemini halk zihninde çok daha derinlere iter.

Halk ruhundaki Menderes yarasını anlamayıp, hala 27 Mayıs''a haklılık atfedilebilen bir vasat bulunuyor bu ülkede ne yazık ki!